Opcje wyszukiwania (Strona 46 z 363)

Czytam, co napisała Venice i dostrzegam, że właściwie u mnie też stosunek do świąt się zmienił. Jak się było dzieckiem, to święta były jakoś bardziej odczuwalne, takie podniosłe. Były wielkim wydarzeniem w dziecięcym świecie, a w dorosłym życiu zalewa nas fala marketowych iluzji
Tęsknię bardzo za dawnym klimatem, za tym, że praktycznie wszystko przygotowywało się samemu, nie było tylu gotowców na sklepowych półkach i już samo to dodawało świętom wyjątkowości, bo przygotowania do nich sprawiały, że czuć było bardziej, jak są ważne.

Podoba mi się wspomnienie Tendry. Mimo że jem pomarańcze w ciągu roku, to jakoś zawsze w święta, kiedy w powietrzu zaczyna się roznosić ich zapach podczas obierania, czuję, że pachną "inaczej", że ten zapach tak doskonale komponuje się z tym właśnie czasem. To jest zawsze zaskakujące dla mnie, jak bardzo skojarzenia i wspomnienia mogą mieć wpływ na zmysły. Przecież pomarańcza jako owoc zawsze pachnie tak samo. A jednak, w połączeniu z silnym skojarzeniem, ten zapach staje się bardziej wyjątkowy, intensywniejszy, mocniej dostrzegalny i taki... świąteczny

To, o czym napisała Coolinarna, to chyba trochę taka norma w wielu polskich domach. Moja Mama urabiała ręce przez kilka dni przed świętami i grymasiła, jeśli coś jej nie wyszło. Kuchnia była zawalona wszystkim, trzeba było szybko przemykać, zanim zbierze się ochrzan "Nie przeszkadzaj!". Oczywiście pomocy nie chciała, a potem marudziła, że wszystko musi sama, a inni czekają na gotowe. Teraz już tak nie jest, bo teraz sobie piecze i przyrządza z moją siostrą i jakoś sprawnie im to idzie, nie czuje się tak obciążona. Co dwie pary rąk to nie jedna i nie ma też takiej presji jak kiedyś, odkąd spędza się święta w mniejszym gronie. Przygotowania do świąt w moim odczuciu, im większe, tym większej rangi im nadają, ale rzeczywiście, mało przyjemnie można wspominać ten akurat etap

Filomena na luzie Bez spiny i podoba mi się, że bierzecie ze świąt to, co dobre i nawet nie musi być 12 dań.

Z tymi dwunastoma potrawami to nie wydaje Wam się, że to jest jednak za dużo? Okej, tradycja, której wiele osób pozostaje wierne, u mnie w domu zresztą też, ale przyznajcie się, czy kosztujecie ich wszystkich w wigilijny wieczór?
Zawsze starałam się po troszeczkę z każdej, ale fizycznie nie czuję się zbyt dobrze po takiej mieszance

Chyba stres w pracy, którego wcześniej nie było. Pracowałam na stanowisku, które mi się podobało, ale okoliczności sprawiły, że musiałam objąć inne - takie było zapotrzebowanie w firmie. Jestem spięta, miałam przez to zepsute święta, nie mogę wyluzować, biorę Persen na noc, stresuję się każdym dniem.

No i warunki w domu rodzinnym. Bardzo chciałabym, żeby mój rodzinny dom trochę podniósł swój standard, żeby było przyjemniej i bardziej komfortowo, ale przy większości zmian albo napotykam opór "Po co? Niech będzie jak jest", albo nowe zmiany nie utrzymują się długo w starciu ze starymi nawykami.

Niewielu mam rówieśników, którzy myślą bardzo długofalowo, ale znam takich. Nie jest to pewnie regułą, ale tak się złożyło, że są to akurat ludzie bardzo nastawieni na robienie kariery i udaje im się to. Myślą strategicznie, planują, realizują, dążą do sprecyzowanych celów, osiągają sukcesy.

Tak jak Scarabea zauważyła, odbywa się to trochę kosztem spontaniczności i funu. To dość poważni ludzie, niewiele czasu poświęcają rozrywkom i wiele spraw mają tak zaplanowanych, że brakuje miejsca na taką... dowolność, spontaniczność, na to, żeby puścić coś swobodnie. Nie chodzi o to, że są mało elastyczni, ale ich elastyczność to zazwyczaj dobrze przemyślane warianty tego, co może pójść inaczej niż w założeniach, plany awaryjne, przewidywania. Tak więc wszystko przekalkulowane. I nie czują się w życiu zbyt szczęśliwi, mimo że osiągają imponujące sukcesy.

Zauważyłam, że bardzo stawiają na rozwój. Niechętnie poświęcają czas na cos, co ich do celów nie przybliża. Pewnie gdyby mogli, to nawet sen zaprzęgliby do realizacji swoich planów. Nie mówię, że to źle, bo pod wieloma względami imponują mi, ale nie jest to postawa, jaką ja objęłam w życiu i nie chciałabym ich naśladować.

Chyba zleciłabym to specjalistycznej firmie No i koniecznie trzeba zrobić coś z kanalizacją

A to mi akurat udało się ostatnio wyrwać do kina. Zatopiłam się jednak w serialach. Netflix jest fajny jak się z kimś można złożyć Tak samo inne platformy.

O jejku, w szkole kazali mi chodzić do takiej właśnie pocieszycielki. Pani była psychologiem, ale praca z uczniem sprowadzała się do powtarzania banałów: Jesteś młoda. Jesteś ładna. Jesteś mądra. Wszystko przed tobą.
Nie pomogło to rozwiązać żadnego z problemów, w dodatku uparte powtarzanie nastolatkowi czegoś, w co on nie wierzy, sprawia, że taki psycholog nie wzbudza zaufania. A pocieszanie nie działa, gdy wali się nastoletni świat...

Mamy tutaj prawdziwego pasjonata Jestem pod wrażeniem

Ja z kolei pamiętam Radio BIS i cudowną całonocną audycję Mocne Nocne. To było coś, co pamięta każdy jej słuchacz, mimo że nie ma już ani MN, ani samej stacji. Właściwie jest to obecne Radio Czwórka, ale to nigdy nie będzie to samo.
Mocne Nocne było audycją, która jednoczyła ludzi do tego stopnia, że utworzyła się cała społeczność, którą potocznie nazywano... Nocnikami Niektórzy słuchacze byli już rozpoznawani przez innych, wysyłało się SMS-y, ktoś zrobił naszywki. Ech... cudowny czas, cudowny klimat, wspaniali prowadzący i muzyka przez caaaaałą noc, od północy do świtu

> loellstyl napisał/a:

> A czy po ciąży taka cukrzyca przechodzi?

Powinna. Problem w tym, że podobno osoby, które ją przeszły, mają większą tendencję do tego, aby zachorować na taką zwykłą, nieprzemijającą cukrzycę w przyszłości.

Szkoda tylko, że niejeden 50-latek nie dostrzega, że z wiekiem dieta też powinna się zmienić. Usiłuję wytłumaczyć to 71-letniemu tacie

> Cynthia napisał/a:

> Mam drogi  balsam zapobiegający wrastaniu włosków i widzę jakąś poprawę, tyle że jak mi się skończy to pewnie i problem powróci...

Peeling codzienny trochę pomaga. Taki wykonany gąbką do masażu lub szczotką do mycia.