Opcje wyszukiwania (Strona 43 z 363)

Obawiam się, że niepokoje społeczne mogą z czasem dotyczyć już nie wojny, a właśnie tej pomocy Ukraińcom...

Ale to chyba zależy też od atmosfery panującej w firmie. Jak się ludzie lubią, to i dobrze się ze sobą bawią.

Też sobie czasami włączę na Playerze stare odcinki, ale zawsze chce mi się jeść jak to oglądam

Tradycyjny majonez zastępuję wegańskim - nie ma wyjścia, alergia mnie zmusza

Oj, ja to bym bardzo chciała być asertywna.

Co nie jest w żaden sposób pocieszające, ale rzeczywiście - powinniśmy odczuwać wdzięczność za to, co mamy, a czego na co dzień nie dostrzegamy nawet.

Miałam serum z olejem konopnym, ale akurat ten specyfik jest za ciężki do mojej twarzy, a kosmetyk szybko zjełczał - takie wrażenie odnoszę jak go wącham. Nada się do skórek paznokci, ale do twarzy nieee...
Być może są inne, lżejsze.

Myślałam, że się z tego zawsze wyrasta, ale jak długo nie jeżdżę autem i wsiadam jako pasażer, albo jak jadę busem, to dosłownie wiszę na siedzeniu myśląc tylko o tym, żeby ta droga już się skończyła. I nie pomaga żaden aviomarin. Kiedyś wzięłam trzy i ledwo przejechałam 70 km. Po takiej podróży źle się czuję przez resztę dnia.

Zastanawia mnie tylko jedna rzecz - były okresy, kiedy nie miałam takich dolegliwości. Od czego to może zależeć?

Nie mogę się nie zgodzić. Jestem jedną z takich osób.
Dla równowagi, ostatnio trafiłam na film, na który pieniądze warto wydać.

"Mistrz" z Piotrkiem Głowackim w roli Tadeusza Pietrzykowskiego - opowieść o polskim bokserze, który walczył w obozach koncentracyjnych za chleb. Gra aktorska na najwyższym poziomie, historia godna upamiętnienia, a film zrobiony naprawdę dobrze. Nie ukrywam... smutny ze względu na swoją tematykę, brutalny, ale to ważne, aby pewne wydarzenia przedstawiać niespłycone. Znieczulica narastająca przez lata doprowadziła do tego, że ludzie, którzy ginęli w obozach, stali się dla nas statystką, nieosobistym faktem, liczbą. Historie opowiedziane w taki sposób, jak w tym filmie, przypominają, co stoi za tymi liczbami.

Opinie na temat filmu są bardzo skrajne. Wiele osób uważa, że historia Teddy'ego (przydomek Pietrzykowskiego) zasługuje na coś więcej. Okej, ale... w filmie przecież nie da się zmieścić wszystkiego, trzeba o coś zahaczyć, coś innego ominąć. Pod względem historycznym też do niewielu rzeczy można się przyczepić. Gdyby wnikać, to oczywiście są błędy. Niestety, jak w każdym fabularyzowanym filmie o wojnie, który próbuje pokazać pewne sprawy ogólnie. Jak zauważyła dr Witek-Malicka z Centrum Badań Muzeum Auschwitz-Birkenau, w filmie w obozie znajdują więźniarki, podczas gdy wiosną 1941 roku jeszcze kobiet w obozie nie było. Jak podają źródła, transporty kobiece zaczęły docierać do Auschwitz rok później.

Są jednak też ukazane szczegóły, które bardzo dobrze odzwierciedlają historyczne fakty. W mniej więcej tym samym czasie czytałam wspomnienia więźniów ("Numery mówią"), wśród których natrafiałam na szczegóły dotąd mi nieznane, które były ujęte w filmie.

Tak czy siak uważam, że film należy obejrzeć.

To prawda. Może jeszcze "Jeden z dziecięciu" trzyma jakiś poziom, ale tam to jestem za malutka.

Odwiedzam chętnie wszelkie skanseny - po prostu uwielbiam stare budownictwo, drewniane chaty, stare kościółki, warsztaty, gospodarcze zabudowania i sztukę ludową. Wciągam się w tradycje, fascynuję się dawną kulturą, obyczajami, rzemiosłem. Mogłabym żyć w epoce Młodej Polski!

Odnośnie tematu...

Jednym z zabytkowych zabudowań, które nie stoi w żadnym skansenie, ale po prostu na wsi i wciąż jest użytkowane zgodnie z przeznaczeniem, jest stary modrzewiowy kościółek w Średniej Wsi na Podkarpaciu. Kościół rzymskokatolicki pod wezwaniem Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, zbudowany w XVI wieku jako kaplica dworska rodu Balów (znany w rejonie Bieszczadów ród szlachecki wywodzący się z Węgier), umiejscowiony jest tuż przy parku, w którym kiedyś stał pałac, spalony w 1946 r. przez upowców (tak mnie boli, że wojna, nie dość, że zabiera życie ludzkie, niszczy gospodarkę, to jeszcze wspaniałe zabytki).

To - uwaga - najstarszy drewniany kościół katolicki w Bieszczadach, gdzie oczywiście bardziej znane są cerkwie, jeśli chodzi o zabytki architektury sakralnej. Dlatego dla turysty to szczególny rarytas. Oczywiście znajduje się na popularnym Szlaku Architektury Drewnianej, nie  mogłoby być inaczej.

Kiedy go odwiedzałam, akurat wymieniano modrzewiowe gonty, którymi jest pokryty, ale udało mi się dotknąć i powąchać te stare, nagrzane słońcem, oddające niesamowity zapach starego drewna. Wewnątrz znajdują się wspaniałe polichromie, a światło wpadające przez kolorowe witraże nadaje wszystkiemu bajeczny, niesamowity klimat.

Jako ciekawostkę dodam, że młodzieńcza miłość Mickiewicza - Henrietta Ewa Ankwiczówna (pierwowzór Ewy Horeszkówny z "Pana Tadeusza") odziedziczyła wieś po babce z rodu Balów i podobno bywała w tej świątyni na modlitwach, gdy przez jakiś czas przebywała w pałacu.

Jakoś tak na początku pandemii zaczęłam grać w Game of the thrones - Winter is coming (GOTWIC) online. Fajnie było przez kilka miesięcy, ale teraz, jak już można wszystko wszędzie robić, jest cieplej, organizowane są znowu wydarzenia kulturalne, to nie ma czasu na siedzenie przed grą.