Opcje wyszukiwania (Strona 36 z 363)

Zelmer, Tefal, Braun

Jestem właśnie po lekturze "Ojczyzny jabłek" Roberta Nowakowskiego.
Książka jest niesamowita, wstrząsająca, druzgocząca wręcz. Opowiada historię (zmyśloną, ale w oparciu o realne wydarzenia) wysiedleńców z akcji Wisła. Żeby dobrze ją zrozumieć, trzeba mieć minimalną wiedzę o sytuacji na pograniczu polsko-ukraińskim przed II wojną światową i tuż po niej i ogarniać odrobinę zarys etnograficzny tamtych ziem. Wówczas można zrozumieć całą brutalność opisywanych zdarzeń, ludzkie tragedie, bezduszność systemu, ciągły strach i bycie skazanym na siebie, bo nikomu, zupełnie nikomu nie można było zaufać.

To opowieść o Bojkach, Łemkach, Ukraińcach, Żydach i Polakach, o trudach zachowania tożsamości, podczas gdy za bycie każdym z nich groziła kula w łeb, jak nie od jednych, to od drugich... od Sowietów, band UPA, Niemców, Wojska Polskiego, milicji. Opowieść o miłości do ziemi, do swojej małej ojczyzny, siłą odebranej. O upokorzeniach i wzajemnej niechęci różnych nacji, pogłębianiu granic, odrywaniu od korzeni.

Historia Mozesa, Jelka, Niny i ich bliskich pełna jest okrucieństw, poczucia straty, nieustannego strachu. To tułaczka po obcej ziemi, wśród nieprzyjaciół, na którą skazani zostali przez wojnę, holokaust, przez wysiedleńcze i zasiedleńcze działania rządów. Taką powieść mógłby zekranizować Smarzowski.

Zwijającym się, hahah (śmiech przez łzy)
Taka sjesta to chyba wydłuża czas pracy ostatecznie, prawda? Jeśli ktoś dojeżdża i mógłby o 15:00 wracać do swojej miejscowości, a podczas sjesty musi zostać w mieście, w którym pracuje i potem tą sjestę odpracować, to byłby w domu bardzo późno.

No ale słyszy się tyle rzeczy o takich miejscach, wiecie... że pracownikom też brakuje cierpliwości, siły do opieki i dochodzi do sytuacji, w których podopieczni są źle traktowani. Jak sprawdzić, czy rodzicowi nie dzieje się tam krzywda?

> kasia001 napisał/a:

> Takim ludziom się dziwię, bo wzięliby kredyt i kupili coś swojego zamiast płacić obcym za mieszkanie, które nigdy nie będzie ich.

No ale w oczach banku niejedna osoba, która płaci 1200 zł odstępnego, nie ma wystarczającej zdolności kredytowej, żeby spłacać comiesięczne raty za "swoje" mieszkanie.

Trzeba się zrzeszyć i działać. Lokalna społeczność może wiele. Sama, jako członkini lokalnej grupy przyrodniczej, sympatyzuję ze stowarzyszeniem, które podejmuje odpowiednie kroki, by ocalić drzewa w naszym mieście. Wiem też, że w wielu miastach takie społeczności organizują się, zwłaszcza na Facebooku. Piszą pisma, odwołania, wcale nie muszą przykuwać się łańcuchami do drzew, po prostu zawsze znajdzie się wśród ludzi ktoś, kto lepiej zna się na przepisach i może coś zdziałać, a w społeczności łatwiej na przykład zbierać podpisy.

Gorzej, kiedy doświadczenia prowadzą do znieczulicy, bo w niektórych przypadkach i tak bywa...

Nie jest tak, że kiedy się wyprowadzamy to ten fizyczny dystans i prowadzenie odrębnych gospodarstw domowych, ograniczenie kontaktu z tego wynikające pozwala na trochę więcej cierpliwości względem siebie, ostudzenie zbyt intensywnych emocji, większe docenienie czasu spędzanego razem i opanowanie konfliktowych sytuacji? Taki dystans emocjonalny, którego być może brakowało wcześniej?

Tak w 100% czy nie do końca?

Jakim sposobem? Jakieś sekretne triki?

Zaczęłam czuć się staro i nie wiem, czy to zmęczenie, czy może przez to, że w pracy otaczają mnie ludzie o 20 lat starsi ode mnie.

Jestem w ogóle pod wrażeniem Sylveco. Wprowadzili już na rynek tyle fajnych marek:
- Vianek - kocham,
- Zielko,
- Duetus - jestem absolutnie zachwycona kosmetykami i opakowaniami,
- Aloesove,
- Oleiq (nie próbowałam),
- Rosadia (również jeszcze nie),
- Biolaven - obłędny żel do mycia twarzy, zresztą wszystko,
- Feedskin.

Firma polska, tym chętniej kupuję, bo jestem zwyczajnie dumna, że mamy coś takiego.