Zamiast deklaracji pozwól relacji rozwijać się własnym tempem. Nowy trend w związkach

Poznajesz kogoś, jest chemia, rozmowy przeciągają się do późna, pojawia się ochota na kolejne spotkanie. I wtedy, niemal automatycznie, w głowie uruchamia się kalkulator: czy to już coś poważnego, czego on właściwie chce, dokąd to zmierza i kiedy powinniśmy o tym porozmawiać?

Współczesne randkowanie nauczyło nas, że relację trzeba szybko nazwać, określić i najlepiej od razu wiedzieć, czy prowadzi do związku. Tymczasem nowy trend – wildflowering – proponuje coś zupełnie innego: nie wszystko musi zostać ustalone, zanim zdąży się wydarzyć.

Nie pytaj od razu „czym jesteśmy”. Zobacz, co z tego wyrośnie

Nazwa wildflowering pochodzi od dzikich kwiatów, które nie rosną według linijki, terminarza ani instrukcji. Pojawiają się tam, gdzie mają odpowiednie warunki, rozwijają się w swoim tempie i nie potrzebują codziennej kontroli, żeby zakwitnąć. W świecie randkowania metafora jest dość prosta: relacja również może mieć swój rytm. Nie chodzi więc o to, żeby po trzech spotkaniach wiedzieć, czy właśnie poznaliśmy przyszłego partnera. Można po prostu przyjąć: lubię z nim być, dobrze się czuję w jego towarzystwie, chcę zobaczyć, co wydarzy się dalej.

To podejście jest ciekawym przeciwieństwem randkowania zadaniowego. Aplikacje sprawiły, że poznawanie ludzi łatwo zaczyna przypominać selekcję kandydatów. Kilka zdjęć, opis, pierwsze wiadomości, spotkanie, szybka ocena i decyzja: następny. Nawet gdy znajomość się rozwija, pojawia się pokusa natychmiastowego sprawdzenia, czy spełnia wszystkie nasze kryteria. Wildflowering proponuje, żeby na początku mniej oceniać, a więcej obserwować.

Czy dobrze czujemy się razem? Czy rozmowa jest naturalna? Czy możemy być sobą? Czy druga osoba jest ciekawa naszego świata? Czy kontakt jest wzajemny? Czy po spotkaniu pojawia się zwykła ochota, żeby zobaczyć się jeszcze raz? To często bardziej wartościowe informacje niż odpowiedź na pytanie, czy za pół roku będziemy razem. I właśnie tutaj kryje się najciekawsza część tego trendu. Wildflowering nie oznacza braku zainteresowania ani emocjonalnego dystansu. Nie mówi: „nie angażuj się”. Raczej: nie próbuj wyciągać z pierwszych kilku randek odpowiedzi, których te kilka randek jeszcze nie może dać.

Po trzech spotkaniach można przecież wiedzieć, że ktoś nam się podoba. Można wiedzieć, że dobrze się przy nim czujemy. Można nawet czuć pierwsze motyle. Ale trudno jeszcze wiedzieć, jak ta osoba zachowuje się w stresie, konflikcie, zmęczeniu czy zwyczajnej codzienności. Relacja potrzebuje wspólnych doświadczeń, żeby stać się czymś więcej niż pierwszym wrażeniem.

Dlatego wildflowering można potraktować jako zgodę na etap „jeszcze nie wiem”. I być może właśnie tego najbardziej brakuje nam w czasach, w których tak bardzo lubimy mieć wszystko nazwane.

To nie jest wymówka dla relacji bez przyszłości

Brzmi pięknie: niczego nie przyspieszać, nie kontrolować, pozwolić uczuciom rosnąć. Ale jest tu jeden bardzo ważny haczyk. Wildflowering może być zdrowym sposobem poznawania się tylko wtedy, gdy oboje rzeczywiście pozwalają relacji rozwijać się naturalnie. Jeśli jedna osoba mówi „zobaczymy, co będzie”, ponieważ naprawdę chce spokojnie poznać drugą, a druga od miesięcy czeka na jakiekolwiek zaangażowanie, trudno mówić o romantycznym podążaniu za naturą. To może być po prostu nierówność oczekiwań.

I tu warto postawić granicę między wildflowering a unikaniem odpowiedzialności. Pozwolenie relacji rosnąć nie oznacza zgody na niejasność bez końca. Nie oznacza również tolerowania braku szacunku, znikania na tygodnie, kontaktowania się wyłącznie wtedy, kiedy drugiej osobie jest wygodnie, czy odmawiania jakiejkolwiek rozmowy o potrzebach. Wręcz przeciwnie. Można nie znać jeszcze przyszłości i jednocześnie wiedzieć, czego potrzebujemy teraz.

Można powiedzieć: „Nie wiem jeszcze, dokąd to zmierza, ale bardzo dobrze mi z tobą”. Można też powiedzieć: „Potrzebuję wiedzieć, czy poznajesz również inne osoby”. Można zapytać o oczekiwania, jeśli sytuacja zaczyna być dla nas niekomfortowa. Naturalne tempo nie wyklucza szczerości.

To szczególnie ważne, bo wildflowering łatwo pomylić z popularnym wcześniej situationship, czyli relacją, która jest bliska emocjonalnie lub fizycznie, ale pozostaje nieokreślona. Różnica tkwi przede wszystkim w intencji i wzajemności. Wildflowering zakłada poznawanie się bez przymusu natychmiastowego rezultatu, a nie wieczne pozostawanie w zawieszeniu.

Może więc zamiast pytać po kilku randkach: „Czy to już związek?”, warto czasem zadać sobie inne pytanie: „Jak ja się czuję w tej relacji?” To pytanie prowadzi znacznie bliżej prawdy. Bo jeśli czujesz spokój, ciekawość, radość i wzajemność – nie ma powodu, żeby na siłę przyspieszać. Jeśli natomiast czujesz przede wszystkim niepewność, napięcie i ciągłe oczekiwanie na wiadomość, żadna modna nazwa nie sprawi, że problem zniknie.

Wildflowering jest więc mniej instrukcją randkowania, a bardziej przypomnieniem, że nie każda dobra rzecz musi od razu mieć nazwę. Czasem warto pozwolić komuś być jeszcze przez chwilę po prostu człowiekiem, którego poznajemy – a nie kandydatem na partnera ocenianym według listy kryteriów. Nie oznacza to rezygnacji ze swoich granic ani potrzeb. Oznacza tylko, że nie każda historia musi mieć zakończenie napisane po trzeciej randce.

Niektóre relacje potrzebują nie deklaracji, lecz czasu. I może właśnie dlatego metafora dzikiego kwiatu tak dobrze pasuje do współczesnego randkowania: nie da się przyspieszyć kwitnienia tylko dlatego, że bardzo chcemy już wiedzieć, co z tego będzie.

Polecamy również:

Randki według kosmosu w erze aplikacji

Czy tęsknimy za poczuciem, że ktoś nas wybiera?

Nowy trend w randkowaniu: friendfluence