„Nienawidzę pisać SMS. Zadzwoń”. Osoby, które wolą rozmowę, mają kilka rzadkich cech

„Napisz, jak będziesz w domu”. „Daj znać SMS-em”. „Podeślij wiadomość, bo teraz nie mogę rozmawiać”. Dla jednych to najwygodniejszy sposób kontaktu, dla innych – mała codzienna udręka. Są osoby, które potrafią przez pół godziny patrzeć na pustą przestrzeń nad klawiaturą, zastanawiając się, jak sformułować prostą wiadomość. W końcu pojawia się myśl: „Nie będę pisać. Zadzwońmy do siebie”.

W świecie komunikatorów może to brzmieć niemal staroświecko. Wiadomość można przecież wysłać w każdej chwili, nie trzeba przerywać spotkania ani prowadzić rozmowy tu i teraz. A jednak część osób zdecydowanie lepiej czuje się przy głosie drugiego człowieka. I niekoniecznie chodzi o brak cierpliwości do technologii. Za niechęcią do SMS-ów może kryć się kilka ciekawych cech.

„Powiedz mi, zamiast pisać”. Potrzeba prawdziwego kontaktu

Osoba, która zdecydowanie woli rozmowę od pisania, często zwraca uwagę na coś, czego tekst nie potrafi w pełni przekazać – ton głosu, pauzę, śmiech, zawahanie, emocje. Zdanie zapisane na ekranie jest pozbawione dużej części kontekstu. Można dodać emotikon, wykrzyknik albo trzy kropki, ale nadal pozostaje to tylko zapis słów.

W rozmowie sytuacja wygląda inaczej. Jedno krótkie „wszystko dobrze” może zabrzmieć zupełnie inaczej w zależności od głosu. Można usłyszeć zmęczenie, entuzjazm, irytację czy rozbawienie. Dla osób szczególnie wyczulonych na emocje takie informacje są bardzo ważne.

Dlatego niechęć do SMS-ów nie musi oznaczać niechęci do komunikowania się. Czasem jest wręcz odwrotnie. Chodzi o potrzebę pełniejszego kontaktu, w którym nie trzeba zgadywać, co druga osoba miała na myśli.

Taka osoba może również szybciej zauważać, że za krótką wiadomością coś się kryje. „OK.” może być zwykłym „OK.”, ale może też oznaczać złość, rozczarowanie albo zmęczenie. Rozmowa telefoniczna pozwala wiele takich nieporozumień rozwiązać w kilka minut.

To szczególnie ważne w relacjach bliskich. Niektórym osobom trudno zaakceptować sytuację, w której ważne rzeczy są omawiane w kilkunastu krótkich wiadomościach. Wolą usłyszeć drugiego człowieka, nawet jeśli rozmowa trwa dłużej.

Nie chce pisać „idealnie”. Ceni spontaniczność i naturalność

Pisanie wiadomości daje czas na zastanowienie się nad każdym słowem. Można wykasować zdanie, napisać je od nowa, sprawdzić przecinki, zmienić ton, a następnie jeszcze przez kilka minut zastanawiać się, czy odbiorca na pewno nie odczyta go inaczej, niż było zamierzone. Dla części osób jest to ogromna zaleta. Dla innych – męczący proces.

Człowiek, który zdecydowanie woli rozmowę, może bardziej cenić spontaniczność niż perfekcyjne formułowanie komunikatów. Woli powiedzieć coś naturalnie, nawet jeśli zdanie nie będzie idealnie skonstruowane. W rozmowie można od razu doprecyzować myśl, poprawić się, zażartować albo wyjaśnić nieporozumienie.

To może być związane z większą swobodą w bezpośrednim kontakcie. Nie trzeba przewidywać wszystkich możliwych interpretacji jednego zdania. Rozmowa płynie i zmienia się wraz z reakcją drugiej osoby.

Jest w tym także pewna niechęć do nadmiernego analizowania. Wiadomość zostaje na ekranie. Można ją przeczytać pięć razy i za każdym razem zastanowić się, dlaczego ktoś użył właśnie tego słowa. Rozmowa przemija. Jej sens jest budowany na bieżąco.

Dlatego osoby, które mówią „zadzwoń, nie chce mi się pisać”, mogą cenić bezpośredniość, szybkość wyjaśniania spraw i naturalny rytm komunikacji. Nie zawsze potrzebują mieć wszystko zapisane. Czasami wystarczy im kilka minut prawdziwej rozmowy.

„Zadzwoń”. Potrzeba mówiąca o dojrzałości emocjonalnej

Wiadomości tekstowe są niezwykle wygodne, ale mają jedną cechę, która potrafi komplikować relacje: pozwalają łatwo odsunąć emocjonalnie trudną rozmowę. Można przeczytać wiadomość i odpowiedzieć później. Można zniknąć na kilka godzin. Można napisać coś bardzo ostrego, a następnie odłożyć telefon.

Rozmowa wymaga większej obecności. Trzeba usłyszeć reakcję drugiej osoby, odpowiedzieć na nią i pozostać w kontakcie również wtedy, kiedy pojawia się niezręczna cisza.

Nie oznacza to oczywiście, że każdy miłośnik rozmów telefonicznych jest bardziej dojrzały emocjonalnie. Niechęć do SMS-ów sama w sobie niczego takiego nie dowodzi. Może jednak współwystępować z potrzebą bezpośredniego wyjaśniania spraw zamiast wielogodzinnego analizowania wiadomości.

Ważna jest również empatia. Rozmowa daje możliwość szybszego dostosowania się do emocji drugiego człowieka. Jeśli ktoś zaczyna mówić ciszej, milknie albo wyraźnie się wzrusza, można zareagować natychmiast. W komunikacji tekstowej takie sygnały są znacznie trudniejsze do wychwycenia.

Jest jeszcze jedna rzecz. Osoby, które wolą telefon, często nie traktują kontaktu wyłącznie jako wymiany informacji. Dla nich sam głos drugiej osoby jest częścią relacji. Można przecież przekazać wiadomość „co słychać?” w dwóch słowach, ale można też naprawdę zapytać: „Jak się masz?”. Różnica tkwi nie w treści, lecz w obecności.

W czasach, w których można pozostawać w kontakcie przez cały dzień i jednocześnie prawie ze sobą nie rozmawiać, taka potrzeba staje się coraz bardziej charakterystyczna. Nie każdy jej potrzebuje. Nie każdy lubi telefonować. Ale dla części osób głos nadal jest czymś, czego nie da się zastąpić kolejnym komunikatem na ekranie.

Być może dlatego zdanie „Nienawidzę pisać SMS. Zadzwoń” wcale nie musi oznaczać niecierpliwości czy niechęci do nowoczesnej komunikacji. Czasem kryje się za nim potrzeba autentyczności, spontaniczności, emocjonalnego kontaktu i zwyczajnego usłyszenia drugiego człowieka. I choć w świecie szybkich wiadomości może wydawać się to coraz mniej praktyczne, właśnie ta potrzeba prawdziwej rozmowy może być czymś naprawdę wartym docenienia.

Polecamy również:

Rozmowa z niektórymi osobami potrafi wyczerpać

Mówienie do siebie – dziwny nawyk czy oznaka inteligencji?

5 polskich słów, które zdradzają kulturę myślenia