Jak rozpoznać osobę, która czyta książki? Po tych drobiazgach możesz się zdziwić

Możesz rozmawiać z kimś przez godzinę i nie mieć pojęcia, że czyta książki niemal codziennie. Nie zawsze nosi okulary, nie cytuje Dostojewskiego przy kawie i nie publikuje zdjęć z książką na stoliku. Czasem zdradza ją coś znacznie subtelniejszego: sposób, w jaki opowiada o innych ludziach, pewna uważność w rozmowie albo to, że potrafi długo siedzieć w ciszy i wcale się przy tym nie nudzić. Czytanie zostawia po sobie ślady, ale niekoniecznie takie, których szukamy.

Nie zawsze zobaczysz książkę, ale zauważysz sposób myślenia

Pierwszą rzeczą, która może zwrócić uwagę, jest sposób opowiadania. Osoby, które dużo czytają, często mają większą łatwość w nazywaniu emocji, opisywaniu sytuacji i szukaniu odpowiednich słów. Nie oznacza to oczywiście, że każda osoba oczytana musi być świetnym rozmówcą. Czytanie nie zamienia człowieka automatycznie w erudytę. Może jednak dostarczać ogromnej liczby historii, perspektyw i sposobów patrzenia na świat.

Taka osoba potrafi czasem powiedzieć: „Nie wiem, czy dobrze to rozumiem, ale spróbujmy spojrzeć na to inaczej”. Zamiast natychmiast oceniać, częściej dopuszcza możliwość, że sytuacja może mieć drugie dno. To nie cecha wyłącznie ludzi czytających, ale kontakt z literaturą rzeczywiście bywa wiązany z rozwojem empatii i zdolnością przyjmowania perspektywy innych osób.

Ciekawy jest też sposób, w jaki czytelnik słucha. Nie chodzi o to, że zawsze siedzi nieruchomo i z uwagą śledzi każde słowo. Bardziej o zainteresowanie szczegółem. Może zapamiętać drobiazg wspomniany kilka tygodni wcześniej albo wrócić do czegoś, co powiedziałaś mimochodem. Czytanie wymaga bowiem pewnego rodzaju zatrzymania. Przez kilkadziesiąt stron śledzimy czyjąś historię, zapamiętujemy postacie, relacje, wydarzenia i zmiany nastroju. Z czasem może to kształtować nawyk bardziej uważnego przyglądania się ludziom.

Osobę czytającą można też czasem rozpoznać po tym, że nie potrzebuje natychmiastowej odpowiedzi. Potrafi powiedzieć: „Muszę się nad tym zastanowić”. Nie każda cisza jest dla niej niezręczna. I jeszcze jedna rzecz. Czytelnik często ma własny stos książek „na później”. Może być to dziesięć pozycji kupionych w przypływie entuzjazmu, trzy wypożyczone z biblioteki albo jedna książka od miesięcy leżąca na stoliku. Co ciekawe, nie musi ich wszystkich przeczytać. Samo odkładanie książek na później jest częścią czytelniczego życia.

Bo książka dla osoby czytającej nie zawsze jest zadaniem do wykonania. Czasem jest po prostu obietnicą innego świata, do którego można wejść, kiedy będzie odpowiedni moment.

Zdradzają ją małe nawyki, których sama może nie zauważać

Czytelnika można czasem poznać po tym, jak zachowuje się w zupełnie nieczytelniczych sytuacjach. Czeka na pociąg i zamiast nerwowo przewijać telefon, wyciąga książkę. Ma dwadzieścia minut przerwy i nie uważa, że to za mało, żeby zacząć czytać. W kawiarni wybiera stolik, przy którym można spokojnie usiąść. W hotelowym pokoju pierwszą rzeczą, którą rozpakowuje, może być właśnie książka. To drobiazgi, ale pokazują coś istotnego: czytanie nie jest dla niej specjalnym wydarzeniem. Jest częścią codzienności.

Może mieć również osobliwą relację z zakładkami. Bilety, paragony, suszone liście, kartki pocztowe albo kawałek papieru znaleziony pod ręką – wszystko może nagle stać się zakładką. Niektórzy czytelnicy z kolei zawzięcie bronią jednej ulubionej i potrafią wrócić do domu tylko po to, żeby jej nie zgubić.

Innym sygnałem jest sposób kupowania książek. Osoba, która czyta, może wejść do księgarni po jedną konkretną pozycję i wyjść z trzema innymi. Może zatrzymać się przy półce z nowościami, mimo że obiecywała sobie, że „niczego już nie kupuje”. Może też godzinami wybierać książkę na prezent, ponieważ wie, że nie każda dobra książka będzie dobrą książką dla konkretnej osoby.

Czytelnicy mają również swoje bardzo charakterystyczne zdanie: „Jeszcze tylko kilka stron”. Wypowiedziane późnym wieczorem często oznacza coś zupełnie innego.  Ale chyba najbardziej zdradza ich stosunek do czasu spędzanego samotnie. Dla osoby, która czyta, samotność nie musi oznaczać pustki. Może być chwilą, na którą czekała przez cały dzień. I niekoniecznie potrzebuje wtedy ciszy absolutnej. Jedni czytają przy muzyce, inni przy odgłosach domu, jeszcze inni w autobusie albo podczas oczekiwania w kolejce. Liczy się możliwość przeniesienia uwagi gdzie indziej.

Nie należy jednak tworzyć z tego psychologicznego testu. Nie da się spojrzeć na człowieka siedzącego w kawiarni z książką i powiedzieć, jaki jest. Nie każda osoba czytająca jest introwertyczna, empatyczna, spokojna czy refleksyjna. Nie każdy miłośnik książek ma bogaty słownik, a ktoś, kto czyta niewiele, może być niezwykle uważnym i ciekawym człowiekiem.

Książki nie tworzą jednego typu osobowości. Bardziej prawdopodobne jest to, że przez lata czytania zostawiają w człowieku pewne przyzwyczajenia: ciekawość, zamiłowanie do historii, potrzebę samotnej chwili, zainteresowanie cudzą perspektywą.

Dlatego jeśli chcesz rozpoznać osobę czytającą, nie patrz wyłącznie na to, czy ma książkę w ręku. Posłuchaj, jak mówi o innych. Zobacz, czy potrafi zainteresować się czymś, czego wcześniej nie znała. Zauważ, czy umie przez chwilę pobyć bez ciągłego zaglądania do telefonu. A może pewnego dnia zobaczysz na jej stoliku książkę z wygiętym grzbietem, kubek zimnej już herbaty i zakładkę wystającą ze środka. To może być jeden z najbardziej oczywistych znaków.

Bo człowiek, który naprawdę lubi czytać, często nie wygląda jak „człowiek, który czyta”. Po prostu ma gdzieś w swoim dniu małe drzwi, przez które regularnie znika na chwilę z tego świata.

Polecamy również:

Czy czytanie przed snem jest dobre?

Kobiety, które czytają codziennie nigdy z tego nie wyrastają

Sekret kobiet, które czytają kilka książek naraz