Opcje wyszukiwania (Strona 18 z 363)

No i nie ma sensu poddawać się jakiemukolwiek zabiegowi, jeśli wciąż robi się wszystko, aby problem się powtórzył. W nieskończoność żył się nie da usuwać.

Czytałam ostatnio "Autostradę łez" - kanadyjski reportaż o zaginionych wzdłuż autostrady nr 16 dziewczętach i kobietach. Ginie tam mnóstwo dziewczyn pochodzących z pierwszych narodów, niektóre znajdują się martwe, inne nie znajdują się wcale. I to wszystko dzieje się od dawna i dzieje się wciąż, bo policja oraz politycy nie dokładają należytych starań gdy zaginioną nie jest biała osoba.

Indiańskie społeczności usiłują we własnym zakresie organizować poszukiwania, wspierane przez różne fundacje, ale problem jest głębszy. Rdzenne ludy, traktowane jak ludzie gorszej kategorii, niechętnie są zatrudniane, a jak wiadomo bieda rodzi różne problemy społeczne. Młode dziewczyny często podróżują autostopem, bo latami na tej trasie nie było żadnego transportu zorganizowanego, a niewielu tam stać na auto. No i ginęły. Ginęły masowo, bo nie szukano ich z taką starannością i takim nakładem środków, jak białych dziewczyn.

Książka zbiera historie zaginionych, doświadczenia ich rodzin i znajomych, ukazuje liczne działania jakie społeczności indiańskie podjęły, aby rozwiązać problem. Tłumaczy też poniekąd ograniczone działania policji, która stoi na stanowisku, że w zakresie swoich możliwości zrobili wszystko, co w ich mocy, aby szukać zaginionych. Rzecz w tym, że środki na ten cel mają mocno ograniczone. Przeprowadzono nawet dochodzenie mające ocenić, czy nie dokonywano w tej sprawie celowych zaniedbań.

W 2017 roku wreszcie utworzono linię autobusową łączącą miasta, pomiędzy którymi poruszały się, głównie autostopem rdzenne kobiety. Być może coś to zmieni, ale chyba przede wszystkim należałoby uzmysłowić Kanadyjczykom, że Indianin to człowiek o tych samych prawach co biały...

Lipstick, ja połowy wykonawców na imprezach tego typu to nawet nie znam. Chyba się starzeję, skoro zamiast nadążać za sceną muzyczną bardziej trzymam się "swoich" wykonawców.

W moim przypadku najwięcej idzie na noclegi. Gdziekolwiek chciałabym pojechać sama, muszę płacić jak za dwie osoby, bo płacę za pokój. I to jeszcze za pokój, w którym praktycznie się nie przebywa.

Nie wyobrażam sobie mieszkania o wielkości 9m kw., chyba że w budynkach, które mają wspólną łazienkę, pralnię i przestrzeń do odpoczynku. Widziałam coś podobnego w jakimś filmiku o nowoczesnym budownictwie gdzieś za granicą. Powstają tam wieżowce mieszkalne, w których wspólny dla mieszkańców jest taras, pomieszczenia w rodzaju salonów, siłownia, strefy wypoczynkowe.

U nas w firmie przez ostatnie dni leciało wszystko do podstawionych kontenerów z makulaturą. Firmy nie stać na niszczarki, a poleciała dokumentacja techniczna, która powinna zostać zniszczona.

U nas te hulajnogi stoją porzucone i zawadzają. Dużo osób jeździ własnymi. Szkoda, że ci, którzy korzystają z miejskich, nie potrafią odstawić ich po prostu na bok, tylko tak zostawią albo nawet rzucą na środku przejścia.

Chciałabym być rozsypana w jakimś miejscu, które za życia lubiłam. Gdzieś w górach, w lesie. Nie chcę gnić w ziemi pod betonem i zajmować miejsca. Nekropolie się rozrastają najczęściej kosztem lasów.

Jakieś bardziej konkretne plany z tymi Kaszubami Passiflore? Masz na oku miejscówkę, czy tak po prostu ciągnie Cię w tamte strony?

Może jeśli będzie w miarę ładna pogoda, to też coś zaplanuję. To taki nostalgiczny weekend. Chętnie wybrałabym się w jakieś miejsce związane z historią, upamiętnieniem jakichś szczególnych wydarzeń.

Widziałam w Internecie specjalnie zaprojektowany sedes z takimi jakby przystawkami pod nogi, umożliwiającymi przyjęcie tej pozycji. Wyglądał minimalistycznie, wygodnie, nowocześnie.

Chyba najpierw rząd powinien popracować nad tym, żeby można się było w przyzwoitym czasie dostać do lekarzy, którzy mają te leki przepisywać. No ale "bezpłatne leki" to lepszy slogan wyborczy. I ludzie bardziej skłonni byli w niego uwierzyć.

Dla mnie deser po obiedzie to już za dużo. Musiałabym zredukować porcje, żeby mieć chęć na coś jeszcze. Jem dużo, bo po obiektywnie zwykłej porcji czuję się niedokarmiona. I mam insulinooporność, ale na słodkie największa ochota pojawia się w pracy i między posiłkami. Bardziej mnie ciągnie do węglowodanów w postaci pieczywa.