Dlaczego włosy po 50 stają się cieńsze? Sprawdź, co może być przyczyną

Jeszcze kilka lat temu kucyk był gruby, włosy miały objętość, a przedziałek ledwo było widać. Po pięćdziesiątce nagle zaczynamy zauważać, że gumka owija się wokół włosów o jeden raz więcej, fryzura szybciej „siada”, a skóra głowy staje się bardziej widoczna. To nie musi oznaczać, że włosy są po prostu „starsze”. Na ich kondycję wpływają hormony, genetyka, stan zdrowia, sposób odżywiania, leki, a także codzienne nawyki.

Przerzedzania włosów nie warto jednakże automatycznie przypisywać menopauzie, ponieważ przyczyna może być zupełnie inna.

Hormony to ważny element układanki, ale nie jedyny

Po menopauzie wiele kobiet rzeczywiście obserwuje zmniejszenie gęstości włosów. Zmiany hormonalne mogą mieć wpływ na cykl wzrostu włosa, a kobiece wypadanie włosów typu żeńskiego częściej pojawia się właśnie w okresie średnim i po menopauzie. Jednym z pierwszych sygnałów bywa stopniowo poszerzający się przedziałek. Włosy na czubku głowy mogą stawać się coraz delikatniejsze, a kucyk wyraźnie tracić objętość.

W przypadku łysienia typu żeńskiego znaczenie ma przede wszystkim predyspozycja genetyczna. Nie oznacza to jednak, że problem musi zostać odziedziczony wyłącznie po matce – wpływ mają geny pochodzące od obojga rodziców. Mieszanka wieku, hormonów i predyspozycji może sprawić, że proces staje się bardziej widoczny właśnie po pięćdziesiątce.

Warto przy tym odróżnić stopniowe przerzedzanie od nagłego, intensywnego wypadania. Jeśli włosy zaczynają wypadać garściami po chorobie, wysokiej gorączce, dużym stresie, operacji czy gwałtownej zmianie masy ciała, przyczyną może być tzw. łysienie telogenowe. Taki proces może pojawić się z opóźnieniem w stosunku do wydarzenia, które go wywołało.

Kolejnym tropem jest tarczyca. Zarówno zaburzenia jej funkcjonowania, jak i inne problemy zdrowotne mogą powodować przerzedzenie włosów. Dlatego jeśli zmiana pojawiła się stosunkowo nagle albo towarzyszą jej inne niepokojące objawy, warto porozmawiać z lekarzem zamiast od razu kupować kolejne serum do skóry głowy.

Znaczenie może mieć również sposób odżywiania. Niedobór żelaza, cynku, białka czy niektórych innych składników odżywczych może wiązać się z nasilonym wypadaniem włosów. Nie oznacza to jednak, że każda kobieta po 50 powinna profilaktycznie przyjmować „witaminy na włosy”. Suplementacja ma sens przede wszystkim wtedy, gdy badania potwierdzą niedobór lub lekarz wskaże konkretną przyczynę.

To ważne, bo popularne preparaty „na piękne włosy” często obiecują znacznie więcej, niż mogą rzeczywiście zapewnić. Przy prawidłowym poziomie składników odżywczych dodatkowa porcja suplementu nie musi spowodować szybszego wzrostu włosów, a nadmiar niektórych substancji może być szkodliwy. Dermatolodzy zalecają, aby żelazo, cynk czy biotynę uzupełniać wtedy, gdy istnieje rzeczywista potrzeba.

Włosy mogą też cierpieć z powodu codziennej mechaniki. Ciasne upięcia, częste rozjaśnianie, wysoka temperatura urządzeń do stylizacji czy agresywne zabiegi chemiczne mogą osłabiać włosy, a w przypadku ciągłego pociągania nawet prowadzić do łysienia z pociągania.

Dlatego warto przyjrzeć się nie tylko temu, ile włosów zostaje na szczotce, ale również temu, gdzie i w jaki sposób tracą gęstość. Poszerzający się przedziałek sugeruje inny problem niż nagłe przerzedzenie całej głowy. Jeszcze inaczej może wyglądać utrata włosów przy linii czoła lub pojawienie się wyraźnych ognisk pozbawionych włosów.

I właśnie dlatego określenie „włosy po 50 po prostu się starzeją” jest zbyt dużym uproszczeniem. Włosy rzeczywiście zmieniają się wraz z wiekiem, ale ich przerzedzenie może być sygnałem procesu, któremu można się przyjrzeć i czasem skutecznie przeciwdziałać.

Co zrobić, gdy włosów naprawdę jest coraz mniej?

Pierwszym krokiem nie powinien być zakup całej półki kosmetyków. Najważniejsze jest ustalenie, czy mamy do czynienia z powolnym przerzedzaniem typu żeńskiego, przejściowym nasilonym wypadaniem, uszkodzeniem włosa czy problemem dotyczącym skóry głowy. Różne przyczyny wymagają bowiem zupełnie innego postępowania.

Warto zacząć od obserwacji. Czy przedziałek staje się szerszy? Czy kucyk jest coraz cieńszy? Czy włosy wypadają podczas mycia, czy raczej stopniowo tracą gęstość? Czy pojawiły się swędzenie, łuszczenie, zaczerwienienie albo ból skóry głowy? Takie szczegóły mogą być bardzo pomocne podczas konsultacji dermatologicznej.

Jeżeli przerzedzenie postępuje, konsultacja z dermatologiem jest rozsądnym rozwiązaniem. Lekarz może ocenić skórę głowy i charakter utraty włosów, a w razie potrzeby zlecić odpowiednie badania. W diagnostyce bierze się pod uwagę m.in. choroby tarczycy, niedobory oraz przyjmowane leki. Szczególnie nie warto zwlekać, gdy wypadanie jest nagłe, pojawiają się wyraźne łyse miejsca albo szybko zwiększa się widoczność skóry głowy. Istnieją również choroby zapalne skóry głowy, które mogą prowadzić do trwałego uszkodzenia mieszków włosowych, dlatego w takich przypadkach szybka diagnoza ma znaczenie.

Jeżeli problemem jest łysienie typu żeńskiego, istnieją metody leczenia, które dermatolog może dobrać do sytuacji. Jedną z najlepiej poznanych jest minoksydyl, stosowany miejscowo w odpowiednich preparatach. Nie jest to jednak kosmetyk działający jak zwykła odżywka, dlatego sposób stosowania i oczekiwane efekty warto omówić ze specjalistą.

Ważna jest również cierpliwość. Włosy rosną powoli, dlatego nawet skuteczne postępowanie nie daje spektakularnej zmiany po kilku dniach. W przypadku leczenia łysienia typu żeńskiego efekty ocenia się zwykle po miesiącach, a nie po jednym tygodniu.

W domu warto natomiast ograniczyć wszystko, co dodatkowo osłabia włosy. Ciasne koczki i kucyki dobrze zamienić czasem na luźniejsze fryzury, a intensywne zabiegi chemiczne i bardzo wysoką temperaturę stosować z umiarem. Nie chodzi o to, żeby po pięćdziesiątce zrezygnować z farbowania czy suszarki, tylko żeby włosy nie były codziennie poddawane kilku obciążającym zabiegom naraz.

Równie ważne jest jedzenie. W codziennym menu powinno znaleźć się wystarczająco dużo białka oraz różnorodnych produktów dostarczających witamin i składników mineralnych. Szczególnie niekorzystne może być długotrwałe stosowanie bardzo restrykcyjnych diet, zwłaszcza jeśli prowadzą do niedoborów.

Nie warto natomiast wierzyć, że intensywne szczotkowanie „pobudzi cebulki”, a wcierka rozwiąże każdy problem. Kosmetyki mogą poprawić kondycję skóry głowy i wygląd włosów, ale nie zastąpią diagnozy, jeśli przyczyną jest choroba, niedobór lub łysienie o podłożu genetycznym.

Najważniejsza jest więc zmiana podejścia: mniej zgadywania, więcej obserwacji. Jeśli włosy po 50 stają się cieńsze, nie oznacza to automatycznie, że trzeba się z tym pogodzić. W wielu przypadkach można ograniczyć tempo utraty włosów, poprawić ich wygląd albo znaleźć przyczynę, którą da się leczyć.

Polecamy również:

Jak odżywiać włosy, by zachowały lekkość i objętość?

Włosy zmieniają się wraz z porami roku

Siwe włosy – farbować czy zaakceptować?