Intymny portret utkany z pamięci – Kamil Sipowicz: Kora i inne zwierzęta
dodał: Marta Dudzińska
Kora była artystką tak niezwykłą, że znają ją wszyscy – niezależnie od tego, czy ją bezgranicznie uwielbiali, czy patrzyli na nią z dystansem. Była postacią totalną: głosem pokolenia, scenicznym żywiołem, ikoną wolności i kobiecej niezależności. W jej wizerunku splatały się bunt i czułość, bezkompromisowość i duchowa głębia. Dla jednych była symbolem odwagi, dla innych – znakiem czasu, którego nie da się wymazać z historii polskiej kultury.
Książka „Kora i inne zwierzęta” autorstwa Kamila Sipowicza, wydana przez Wydawnictwo Marginesy, nie jest klasyczną biografią ani chłodnym zapisem faktów. To raczej intymny portret utkany z pamięci, emocji i wspólnych lat – opowieść, w której prywatność splata się ze sztuką, a codzienność z legendą. Autor, wieloletni partner Kory, prowadzi czytelnika przez świat, w którym artystka przestaje być pomnikiem, a staje się kobietą z krwi i kości: wrażliwą, czujną, zakochaną w naturze i zwierzętach.
Tytułowe „inne zwierzęta” nie są przypadkową metaforą. Zwierzęta w tej książce mają duszę, są towarzyszami, powiernikami, cichymi świadkami życia. Sipowicz pokazuje Korę jako osobę głęboko empatyczną, niemal mistycznie związaną z przyrodą, kobietę, która rozumiała świat nie tylko przez słowa i muzykę, ale przez instynkt, intuicję i czyste współodczuwanie. To piękna przeciwwaga dla jej scenicznego wizerunku drapieżnej, bezkompromisowej liderki zespołu Maanam.
Narracja jest nasycona czułością. Autor nie buduje pomnika z marmuru, raczej szkicuje akwarelę, w której barwy przenikają się miękko i naturalnie. Wspomnienia są jak światło wpadające przez uchylone okno: czasem rozświetlają, czasem rzucają cień, ale zawsze tworzą atmosferę prawdy. Czytelnik ma wrażenie, że uczestniczy w rozmowie przy kuchennym stole, że słyszy śmiech, widzi milczenie, czuje zapach domu i obecność zwierząt krążących wokół.
„Kora i inne zwierzęta” to książka o miłości, tej romantycznej, partnerskiej, ale też o miłości do życia, sztuki i natury. To opowieść o wrażliwości, która była siłą, nie słabością. O kobiecie, która nie bała się być sobą – nawet jeśli oznaczało to bycie niewygodną, ostrą, inną. Sipowicz pokazuje, że legenda nie powstaje wyłącznie na scenie, rodzi się także w codziennych gestach, w spojrzeniach, w trosce o drugą istotę.
Ta książka zostawia czytelnika z poczuciem bliskości. Z wrażeniem, że Kora nie odchodzi w przeszłość jako zamknięty rozdział, lecz trwa – w słowach, w pamięci, w cichym mruczeniu kota, w oddechu psa na spacerze, w piosence, która nagle powraca w radiu. To piękna, poruszająca i niezwykle ludzka opowieść, która pozwala spojrzeć na ikonę z perspektywy serca.
Od Wydawcy:
Hołd dla życia, dla zwierzęcej mądrości i miłości, dla natury, a także dla samej Kory – piosenkarki, która zmieniła polską muzykę
Niezwykła książka artysty, filozofa, poety i buntownika, a zarazem czułego i przenikliwego obserwatora świata zwierząt. W krótkich, pełnych humoru opowieściach przedstawia relacje z braćmi mniejszymi, ukazując szczerą więź, jaka łączyła jego i Korę z czworonożnymi towarzyszami.
Pojawiają się tu psy, koty, węże, lamy, ale i mniej tuzinkowi mieszkańcy Roztocza – krainy łączącej Wyżynę Lubelską z Podolem, gdzie Kora i Kamil żyli w harmonii z naturą. W ich domu na wzgórzu zwierzęta były integralną częścią codzienności. Ramona, Mila, Bobo, Rudzik, Kuki, Pikuś i Pipi – każde z nich ma swoją historię i osobowość. I każde kocha bezwarunkowo, uczy empatii i jest źródłem radości.
Zabawne, wzruszające, nostalgiczne, a czasem bolesne opowieści przenoszą w czasie i przestrzeni: do czasów młodości, do egzotycznych podróży do Brazylii, Meksyku i na Kretę, ale przede wszystkim do świata, w którym człowiek i zwierzę żyją w głębokim porozumieniu.
„Kamil Sipowicz zabiera nas do świata równoległego. Do Utopii, gdzie ludzie i zwierzęta to jedno szczęśliwe stado. Czułą narracją spowalnia czas, który na Roztoczu płynie powoli, a momentami zakręca, hipnotyzując zapachami ziół i kolorami kwiatów. Chciałoby się usiąść z Korą, Kamilem, Milą , Ramoną i Pikusiem i zjeść choć jedną łyżkę roztoczańskiego powietrza.” [Natalia Przybysz]
