Opcje wyszukiwania (Strona 89 z 363)

Dziewuszki kochane, polećcie peeling do twarzy

[quote=Hera]Lubię baleriny, choć rzadko chodzę z prostego powodu - nie jestem w stanie na siebie kupić. Mam małe i drobne stopy i nawet niewielkie rozmiary butów (o ile je znajdę) i tak spadają mi ze stóp a niestety takich balerin z paseczkiem jest niewiele i jak dotąd tylko raz na takie trafiłam.[/quote]
Jaki Ty nosisz rozmiar? A może spadają, bo są za luźne wszerz? Takie często nie trzymają się stóp przy chodzeniu

Lubię, gdy mężczyzna pachnie świeżo. Nie takimi ciężkimi, orientalnymi, słodkimi zapachami. Sama używam takich zimą, ale wiosną i latem zdecydowanie lekkie i świeże. Może komplementami uda mi się go przekonać do tego, aby stosował je sezonowo

[quote=Caroline]Ja nie stosuję, jakoś nie miałabym po nich komfortowego uczucia czystych włosów. Nigdy wody nie zastąpią żadne zamienniki![/quote]
Jasne, że nie zastąpią. Ja swoje włosy muszę myć codziennie, ale w takich sytuacjach, kiedy budzę się spóźniona i muszę mycie odłożyć na popołudnie, taki szampon mnie ratuje. Faktycznie, podczas rozprowadzania i przez jakiś czas po, można mieć uczucie brudzenia sobie nim włosów, ale ono mija na szczęście. Tyle że włosy są, przynajmniej po Batiste, dość matowe.

Od jakiegoś czasu wyczesuję z włosów bardzo dużo kurzu Czyszczę szczotkę 2x dziennie... Jestem trochę podłamana, ale takie mam powietrze w domu, że nawet na półkach kurz zaczął osiadać w błyskawicznym tempie i zastanawiam się nad kupnem oczyszczacza powietrza
Szczotkę mam Tangle Teezer, więc igiełki gęste, dobrze się nią wyczesuje to świństwo. Myję włosy codzinnie, więc nie jest to kwestia braku higieny.  Ale ten kurz to dramat jest.

Im więcej mam lat, tym bardziej przekonuję się do kolorowych szminek.
Kiedyś, mając lat 20+, stawiałam na makijaż oczu. Szminka mnie postarzała. Teraz, mając 30+ zauważyłam, że dzieje się inaczej i to makijaż oczu mnie postarza, za to szminka dodaje uroku. Może przez to, że makijaż oczu przyciąga uwagę do miejsc, w których skóra mi wiotczeje, a usta wciąż jeszcze są jędrne i w miarę pełne.
Bordowa szminka jest cudna!

[quote=frutoz]Puder ryżowy długo mi sie sprawdzał, teraz widział nawet opcje prasowe, fajne jak ktoś nie lubi pudru sypkiego[/quote]
A co się działo i jaki miałaś? Bo ja ze swojego Ecocera jestem zadowolona i tak z ciekawości muszę Cię podpytać.

Dziewczyyyyny.... ja to się tak rozleniwiłam, że wychodząc z domu machnę pędzlem z ryżowym pudrem, wytuszuję rzęsy i wrzucę do torebki pomadkę ochronną. Tyle.
Włosy jak się rozrzucą tak leżą.
Chlip...

To chyba przez to, że byłam przez jakiś czas uziemiona w wyniku operacji ortopedycznej i twarz pokazywałam jedynie w trakcie wideorozmów. Patrzę teraz na kolorowe kosmetyki, które są tam półtora metra za laptopem i tak zaczynam za nimi tęsknić, że mam ochotę pomalować się już

Ja jestem monochromatyczna Lubię mieć całe płytki w jednym kolorze i wszystkie paznokcie w tym samym. A co do koloru, to różnie, różniście.

Niektóre kobiety mają takie fajne pazurki, że są długie, mimo iż nie wystają poza opuszki. Moje niestety zaczynają wyrastać dość blisko końca palców, przez co aby osiągnąć atrakcyjną długość muszą wystawać jakieś 5 mm poza opuszki

Martynq7, z pustego i Salomon nie naleje. Jedyne co możesz znaleźć to to, co akurat grają i odpowiada Ci czasowo.

Bardzo Wam polecam film [b]"Maudie"[/b] Aisling Walsh, na którym byłam w kinie w ostatni wtorek. Film jest z 2016 roku, więc nie w każdym kinie go zobaczymy.
W moim mieście odbywają się takie seanse od października do maja, skierowane głównie do studentów, choć gdy rozglądam się po sali to jednak studentów tam na palcach jednej reki można zliczyć. Z założenia miało to być kino alternatywne, które z czasem objęło repertuarem kino klasyczne i ambitne.

Wracając do filmu, jest to historia kanadyjskiej malarki [b]Maud Lewis[/b], chorej na reumatoidalne zapalenie stawów. Każdy jej dzień naznaczony był cierpieniem fizycznym, każda jej praca dziecięcą radością. Była osobą, której życie zgotowało piekło, a mimo to potrafiła cieszyć się małymi rzeczami. Za swoje kolorowe, zachowane w dziecięcym stylu obrazy dostawała grosze, a dziś są sprzedawane za dziesiątki tysięcy dolarów. Film skupia się na tym małym wielkim szczęściu. Jest wstrząsający, wciągający, potrafi dosięgnąć nas w zakamarkach naszej duszy.

Kobieta, którą zdeformowała choroba, z której szydzono od dziecka, której odebrano córkę i która znosiła upokorzenia nawet ze strony męża (musiała go oswoić niczym dzikie zwierzę i nauczyć miłości okazując miłość) malowała obrazy pełne ciepła, radości, miłości do świata. Jej prace są wspaniałe! A ona sama była tak pełna życzliwości, jakby nie rozumiała tego, że świat ją krzywdzi, że ludzie ją ranią.
Maud Lewis Dla mnie jest to niesamowita postać. Żyła w latach 1903 - 1970.

Obejrzyjcie film, zobaczcie jej prace, nagrania na yt (telewizja odwiedziła ją w ciasnej chatynce przy drodze, gdzie mieszkała z ukochanym mężem).