Opcje wyszukiwania (Strona 75 z 363)

Sądząc po tempie, w jakim zmierzamy do całkowitej cyfryzacji wszystkiego, co się tylko da, taki podpis to sposób nadążania za tymi zmianami.

W tym roku nie planowałam zupełnie nic... trochę mi się w życiu rzeczywistość i cele rozjechały niestety i zbieram się z tego jeszcze, i wciąż mi to przeszkadza w obowiązkach, w życiu osobistym, psuje samopoczucie, ech...

Niedługo koleżanka wychodzi za mąż. Czy muszę dawać prezent? Nie mogę po prostu więcej włożyć do koperty? Jak myślicie?
Nie jestem z nią w żaden sposób blisko. Wesele będzie chyba na 50 osób, więc małe, i raczej będzie się rzucać w oczy kto przyszedł z czym   Ja jej nie znam na tyle, żeby wiedzieć co lubi. I raczej nie bardzo mam chęć poznać lepiej przez ten czas, jaki do ślubu pozostał, bo trochę inaczej dobieram sobie najbliższych znajomych. Nie chcę, żeby to źle zabrzmiało, więc może wyjaśnię: pracujemy ze sobą, lubimy się i jest to szczera sympatia, mieszkamy blisko, ale poza tym nic nas nie łączy, bo jesteśmy z zupełnie innych klimatów, mamy inne towarzystwo itd. Żeby poznać ją lepiej musiałybyśmy częściej spędzać ze sobą czas poza pracą, a raczej nie kręcą mnie miejsca, które odpowiadają jej, bo nie chodzę po knajpach, rozrywki i ekipa. Oprócz żartowania i jej zwierzeń nie mamy wspólnych tematów.
Ona na mieszka ze swoim facetem od lat, nie wiją więc nowego gniazdka, żeby obdarowywać ich przedmiotami do domu. Nie przyjaźnię się z nią, jest dla mnie tylko koleżanką, trudno więc będzie mi wybrać trafiony prezent, a nie chcę zawieść jej czymś nietrafionym

Kiedy przeniosłam się w inną część domu, zrobiłam remont i umeblowałam nowy pokój, poczułam się w nim tak obco, dziwnie jakoś... był bez charakteru. Dopiero z czasem, kiedy zaczęłam dokupywać do niego kwiaty, zaprojektowałam wiszące półki, znalazłam dywan, zaczął wyglądać przytulniej, przyjaźniej. Nie ma w nim klimatu, jaki panował w poprzednim lokum. Myślałam, że szybko nabierze jakiegoś charakteru, ale to jest jednak praca na miesiące, jeśli nie lata. Nie da się kupić wszystkiego naraz, bo czasami jest tak, że w sklepach nie ma tego czegoś, czego potrzebujemy. Są dodatki, które praaaawie dają efekt, o który nam chodzi, ale to jednak nie to. A potem, kilka tygodni później, przeglądając jakiś katalog, przypadkiem natrafiamy właśnie na to, o co nam chodzi

> Ejan napisał/a:

> Ale są dziewczyny, które uważają się za brzydkie/grube i choćby każdy im mówił, że są piękne i idealne to i tak nie uwierzą.

---------------------------------------------------------

Dzisiaj na każde narzekanie dotyczące wyglądu, bez względu na to, czy jest uzasadnione czy nie, ludzie odpowiadają od razu komplementem, co nie brzmi szczerze. Nie mamy więc podstaw, żeby w te zapewnienia o naszym pięknie wierzyć, tym bardziej, że lamentując skupiamy się na jakichś konkretnych elementach ciała. Przestajemy dostrzegać, że jako całość możemy być fajne. Za duży nos, za gruby tyłek przesłaniają nam wszystko. I ktoś powie "jesteś taaaaka piękna", zamiast odwrócić naszą uwagę od szczegółu, zwracając ją na inny szczegół, np. "Mi się podobasz, masz cudowne usta, nie widzisz tego? Masz świetne coś tam...". Sztuka dobrego wyglądu to przecież sztuka uwypuklania tego, co w nas najpiękniejsze i trochę jednak maskowania tego, co nieudane, zwłaszcza, jeśli nie da się tego zmienić.

Znając swoje ciało jak nikt inny i widząc swoje defekty, nie jestem w stanie uwierzyć w jakiś na odczepne rzucony banał dotyczący mojego ogólnego wyglądu, który tak naprawdę ukrywa jedynie podtekst typu "skończ zanim się rozkręcisz, nie obchodzi mnie twój tyłek, cellulit i zmarszczki, nie chcę tego słuchać, zamknij się"... a na głos: "Jesteś piękna"

Jeśli zaczynam jojczeć na temat swojego wyglądu, to nie chcę słyszeć czegoś, co będzie dowodem na to, że druga osoba mnie nie rozumie. Właściwie to chyba tylko trzem osobom uwierzyłam:
- Przyjaciółce, która twierdzi, że DLA NIEJ I TAK jestem piękna (i to ma sens, to wyraża jej akceptację mnie takiej, jaką jestem, nawet jeśli według powszechnych standardów ideałem nie jestem),
- Przyjacielowi, który na lament o wiszących cyckach i cellulicie powiedział, że on ceni mnie za coś więcej i że jeśli cycki mi przeszkadzają, to są ćwiczenia, które mogą pomóc,
- chłopakowi, który powiedział, że nie mam dwudziestu lat i mam wyglądać jak kobieta, nie jak dziewczynka.

Naprawdę nie dziwię się, że zakompleksione kobiety nie wierzą w zapewnienia o tym, że są taaakie piękne i idealne. Zalatują ściemą, nawet jeśli są wśród nas takie, którym do ideału niewiele brakuje, a mimo to mają kompleksy. Kompleksów nie leczy się byle komplementem.

Pewnie tak... bo gdyby było inaczej, nie byłoby takich obniżek

Odżywkę dla koni... bez kitu Jest taka seria odżywek i szamponów do włosów, która powstała na recepturze środka pielęgnującego końskie grzywy i ogony. I powiem Wam - jest super! Nazywa się Mane 'n Tail, tak samo jak kosmetyki dla koni, producent ten sam, ale jest dostosowana dla ludzkich włosów, cokolwiek to znaczy.

Ooou... musisz częściej malować pazurki? Albo podzielić się z kimś

Najbardziej nie lubię dostawać tych słodyczy, których nie cierpię. Są takie. I to dostaję je od osób, które powinny znać moje upodobania, ale kupują przecież to, co ich zdaniem jest smaczne, nie moim

Ja często poluję na okazje w marketach. W Kauflandzie można kupić wciąż świeże pieczywo 50% taniej albo przecenione produkty, którym zbliża się termin ważności.  Dla porównania... w Tesco (przynajmniej w moim mieście) takie jedzenie często nie nadaje się już do spożycia, dlatego tam na tego typu łowy nie chodzę.

Po prostu... przy codziennych zakupach zawsze zaglądam co mają na przecenie i często trafiają się prawdziwe rarytasy nawet 70% taniej, mające jeszcze wystarczająco długi okres przydatności do spożycia, że zdążę je skonsumować. W ten sposób można czasami kupić coś ekstra, na co domowy budżet nie pozwala na co dzień.

Z lenistwa (nie, nie z wygody, z lenistwa) zaczęłam jadać na mieście częściej, ale nie ukrywam, że trochę za dużo to lenistwo kosztuje i czas na zmiany.

Ja dziś na obiad rozpakowałam ptasie mleczko... Lenistwo level hard

Pracuję w gastronomii, mam zniżki na posiłki, ale nie są to zdrowe rzeczy Kiedy się spieszę, pojawia się pokusa, żeby nie bawić się w przygotowanie posiłku, tylko wziąć ze sobą portfel i kupić coś na miejscu. Tym sposobem nie tylko się rozleniwiłam, ale i przytyłam. I właśnie wtedy zaczęłam częściej zerkać w stronę pracowniczej mikrofalówki, w której jedna z koleżanek, zgodnie z zaleceniami swojego lekarza, odgrzewa sobie pełnowartościowe posiłki kupione w innej restauracji