Opcje wyszukiwania (Strona 171 z 363)

Jedno miejsce, do którego chciałabyś pojechać (bez względu na to, czy w nim byłaś czy jeszcze nie i napisz też dlaczego ono), jedna rzecz, którą chciałabyś zrobić do końca tego roku i jedna, względem której czujesz, że musisz ją jeszcze w swoim życiu zrobić i jeszcze jedno: co uważasz za swój największy sukces w dotychczasowym życiu?

I walczysz z tym jakoś? Czy tylko poprzestajesz na samej świadomości, że to niewłaściwe? Nie boisz się uzależnienia?

" podatek od posiadających dwie lewe ręce " - to na pewno tylko dla bezrobotnych? Bo ja bym nim obciążyła głównie pracujących i wielu z nich musiałoby pracodawcy dopłacić do swojej wypłaty

[quote=katasia]W bokserkach? A Ty mu jakieś swoje wysłałaś?[/quote]

Pewnie że wysłałam. Chciałabym przemilczeć fakt, że na każde trzydzieści zrobionych jedno przechodziło dalej jako "w miarę dobre do pokazania". Wysyłamy sobie tak o "uśmiech na dzień dobry" czy "uśmiech na dobranoc"

[quote=eliza.b]A napisał Ci bardziej dokładnie w jakiej jest miejscowości czy rejonie, czy to też tajemnica wojskowa?[/quote]
Właściwie to nie rozmawiamy o sprawach wojskowych i nie powiedział mi o lokalizacji nic więcej ponad to, że to granica państw i że jest tam miasto ( a co za tym idzie, to żadna tajna placówka nie jest). Od siebie dodam tyle, że Reuters jest wielki, a ja wiem już, gdzie on przebywa (i że niektóre media bezczelnie kopiują teksty bez podawania źródła, co odkryłam przypadkiem, znajdując na pewnej polskiej stronie słowo w słowo ten sam tekst, który czytałam dzień wcześniej na zagranicznej www z doniesieniami wojennymi).

[quote=Mandy]U mnie nastrój lęku, po południu idę do dentysty:/[/quote]
Bać to się ludzie powinni konsekwencji niechodzenia do dentysty. Byłaś dzielna?

Subtellna, bejbe, ja naprawdę nie mam podstaw, żeby mu w to nie wierzyć, za to mam takie, które mnie utwierdzają w tym, co on pisze, ale nie chcę publicznie "mówić" o tym. Nie przysparza mi to przyjaciół, za to przynajmniej ci prawdziwi swoją postawą sprawili, że kocham ich jeszcze bardziej

Co do nastroju...hmmm... ktoś mnie szalenie miło dzisiaj zaskoczył (Czemu mężczyźni są tacy wspaniali i troskliwi, kiedy nie są naszymi partnerami, a potem się robi takie łeee? Jeszcze bardziej nie chcę się przez to wiązać ). Poza tym leń mnie bierze i stres, bo zastanawiam się, czy nie kontynuować nauki. Rozważam za i przeciw (tak, są i utrudnienia niestety), a czas nagli i muszę decydować szybko.
Ogólnie jednak nastrój fajny. Pogodziłam się rano z kimś, z kim się wczoraj pokłóciłam, jest piękna jesień i tak dalej...

Najczęściej jednak w zdrowiu, w tym co jemy, czym oddychamy. Ja lubiłam łykać Capivit Hydro Control, choć oprócz ogórecznika zwierał wit. A i E, które przecież można dostarczyć sobie wraz z jedzeniem. Na przesuszenie może mieć wpływ pielęgnacja, np. używanie kosmetyków przeciw pryszczom, ale szara skóra to wydaje mi się, że bardziej wynika z tego, co wewnątrz.

Oj, zdążyłam się wyspać i tak... zebrałam siły na następny, niestety na kolejną imprezę poszłam o kuli Ale to było tylko historyczne plenerowe show, więc kula kulą u nogi nie była, za to podporą

No ale być zmuszonym do ciągłego kłamania przez czyjąś natrętność to też mało komfortowe. Ja bym jednak zwerbowała kogoś wygadanego, kto nie musi dbać o pozytywną relację z ta osobą, a co za tym idzie, może zaryzykować bycie stanowczym.

O właśnie... od wczoraj mm straszliwą ochotę na kąpiel w soli
Powoli trzeba pomyśleć o jesiennej garderobie, nie Dziewczyny?

Już dobry, choć było ciężko...
Uszkodziłam sobie moje kontuzjowane niegdyś kolano, bo poniosła mnie spontaniczność na koncercie. Boli strasznie Trudno chodzić. Ostatnio miałam mnóstwo przeplatających się ze sobą dobrych i złych emocji.

Dużo się działo... stresy osobiste naprzemiennie z bardzo emocjonującymi i pozytywnymi relacjami towarzyskimi. Naprawdę taki kocioł, że wszystko można w nim znaleźć. Nawet wyznanie miłosne
Potwierdzenia przyjaźni i odkrywanie, że nie każdy jest przyjacielem, kłopoty zdrowotne i niespodziewane, pozytywne zwroty akcji, dużo głośnego śmiechu, przekraczanie granic, poznawanie rzeczy nowych... w kilka dni przeżyłam więcej niż przez kilka miesięcy, podczas których byłam tradycyjnym nolifem.

Najlepsze co mnie spotkało w ostatnim czasie to uzmysłowienie sobie, że zaczynam myśleć pozytywniej i wreszcie znajduję w sobie siłę, a nie tylko wytrzymałość. Nieszczęśliwa miłość trafia do magazynu przeszłości, bo choć nie potrafię jeszcze na głos powiedzieć, że nic już nie ma, to nie czuję bólu

Najgorsze co mnie spotkało to kłopoty zdrowotne i wizja chodzenia o kulach i niestety jest coś jeszcze... przywiązywanie się do kogoś, kto jest w obszarze objętym działaniami wojennymi, w których bierze czynny udział, jest straszliwie ryzykowne emocjonalnie
Chodzi oczywiście o tego żołnierza. Pewnego wieczoru przerwano nam rozmowę, bo natychmiast musiał wyjść na akcję. Trwała 5 dni i wtedy pomyślałam, że to jednak dość niebezpieczne jest, ale to nic w porównaniu z tym, kiedy bardzo przyjemną atmosferę przerywa komunikat o eksplozji, on mówi, że są zabici i stawiają ich w stan pełnej gotowości. Ręce mi się tak roztelepały, że nie mogłam utrzymać telefonu w rękach, rozpłakałam się od razu, a moje palce wciskały same jakieś przypadkowe rzeczy w smartfonie. Potem przeszukiwanie sieci, zagranicznych stron, bo do Polski wieści dotarły dopiero następnego dnia. Nie wiem... ja się z nim... mmmm... powiedzmy... zaprzyjaźniłam, a przynajmniej bardzo go polubiłam i przywiązałam się w ciągu tych dwóch miesięcy znajomości. A jak się czują kobiety kochające tych mężczyzn? Jak się czuły żony moich kuzynów, którzy jeździli po Iraku, Libanie itd.? Co ta kobieta czuła siedząc z małym dzieckiem, gdy dotarły do niej z Afganistanu wieści, że mąż jest ranny, bo Talibowie podłożyli minę? Brrr... gdyby tam był mężczyzna, którego kocham.... ja nie wiem... nie potrafię sobie tego wyobrazić nawet.

Trudno jest zacząć odmawiać, a będzie jeszcze trudniej im dłużej będzie to trwało. Jeśli przywyknie do tego bardziej i nagle zmienisz swoje nastawienie, poczuje się urażona. Poradniki pewnie sugerowałyby zaproszenie sąsiadki na herbatkę i wytłumaczenie, że chętnie pomożesz, ale lepiej by jej było, gdyby potrafiła sobie wszystko samodzielnie zorganizować.
Chyba niewiele osób w taki sposób próbowałoby rozwiązać sytuację.
To jakieś jej natręctwo jest... moim zdaniem na tle psychicznym i nie nazywam jej wariatką, tylko myślę, że po prostu odczuwa przemożną potrzebę zachowywania się w ten sposób i nie dostrzega, że jest to niezbyt taktowne. Pewnie szuka kontaktu z ludźmi.

Może się odczepi, kiedy Ty zaczniesz od niej pożyczać?
A może pewnego razu powinien otworzyć drzwi ktoś bardziej wyszczekany, jakaś Twoja koleżanka lub kolega, którym nie będzie zależeć na relacji z nią i w miarę  grzecznie lecz stanowczo się wtrącą, sugerując: "A nie może sobie pani kupić? Jeśli trzeba pomóc nieść zakupy to ja pani pomogę".
Na Ciebie nie powinna się obrazić, ale może ją to zniechęci, jeśli nie po pierwszym, to po drugim razie. Może poproś o pomoc kogoś

Nie może być tak, że czujesz się we własnym mieszkaniu do tego stopnia niekomfortowo przez kogoś z zewnątrz.

Jak wygląda ta odżywka, bo googluję i wyskakują różne preparaty, nie mogę jej znaleźć. Czy chodzi o tą oliwkę czy w płynie z pędzelkiem, jak lakier?

Zaliczyłam dwa kolejne koncerty Jeden lokalnych muzyków, bardzo fajny, a drugi zespołu Wilki. Wyskakałam się i wyśpiewałam niemal aż do utraty głosu. Wypociłyśmy z siebie z przyjaciółką ze trzy kilo.

Na oba koncerty jakoś tak spontanicznie trafiłyśmy. Wyszłam spotkać się z koleżanką M., zobaczyłam plakat, zadzwoniłam po koleżankę A. i w pół godziny już byłyśmy na koncercie.
Na Wilki zdecydowałam się chyba 2-3 godziny przed koncertem. Zapytałam tatę, czy zgodzi się zostać szoferem, zawinęłam przyjaciółkę i gotowe.

Tylko nie miałam z kim iść na trzeci koncert (ten akurat nie był plenerowy) - metalowe pożegnanie wakacji. Nie mam tu znajomych, którzy słuchają takiej muzyki