Opcje wyszukiwania (Strona 169 z 363)

Iwonko, nie myśl o niej. Jak przyjdzie, to się coś zaradzi, ale po co ją zachęcać?

Eastgil, miałam kiedyś taki głupiutki pomysł, żeby zobaczyć jak to jest i się rozwieść. Miałam 19 lat i propozycję małżeństwa. Na szczęście rozsądek zwyciężył ciekawość.

Trzy tabletki przeciwbólowe i pół dnia męczarni z bólem głowy, ale resztę dnia wykorzystałam na spotkania towarzyskie, więc koniec końców jestem zadowolona Mimo że zawiódł mnie dziś kto? oczywiście, że mężczyzna. Nie odpowiedział na moje pytanie.
Właściwie to nawet dobrze się stało, bo mam plan od października skupić się na sobie i nie mieć czasu marnowanie cennych godzin, nie przeznaczać go na lenistwo, nie mieć go na głupoty, na mężczyzn, a gdyby mnie nie zdenerwował, nie potrafiłabym się od niego oderwać myślami.
Mężczyźni bardzo rozpraszają, a ja potrzebować będę skupienia na wysokim levelu. Takiego prawdziwego skupienia, a nie:
- odpływania myślami podczas czynności wymagających koncentracji
- wpatrywania się przez godzinę w zdjęcia
- pisania wiadomości i czekania na wiadomości
- zbytniego emocjonowania się podczas rozmów.
Miałam i mam plan spędzić ostatnie tygodnie września z przyjaciółką, bo od przyszłego miesiąca obie będziemy bardzo zajęte. Spędzamy ze sobą po kilka godzin dziennie, chcemy ten czas maksymalnie wykorzystać. Dużo czytać, dużo oglądać, dużo wychodzić i powyciszać sprawy damsko-męskie, żeby mnie nie odciągały od nauki i obowiązków. Tylko że tak sama z siebie nie potrafiłabym.

Oj, od razu chamstwo. Ludzie bywają nieuświadomieni, poza tym niewiele czasu minęło od wprowadzenia zakazu i przez same władze nie bardzo jest respektowany. Osobiście, choć nie znoszę tego zapachu i nie chce mieć z dymem papierosowym kontaktu nigdzie a mam, bo mam palących znajomych, tyle że starają się ustawiać tak, żeby na mnie nie leciało. Przeszkadza mi też smród spalin (BARDZO) i inne nieprzyjemne wonie, takie jak pot, wyziewy alkoholowe, brzydkie perfumy.

Passiflore, ja mam tak samo. Wiesz co? Może Ty za mnie odłóż na ostatnią chwilę to, co mam zrobić, a ja odłożę na ostatnią chwilę to, co Ty masz zrobić. Skoro już odkładanie mamy zaplanowane, to teraz weźmy się za robotę

Zafiro, świetny wątek Podoba mi się bardzo

Katasia... jak długo sobie pozwolisz na ten stan? Prędzej czy później Cię zmęczy, a jeśli dopuścisz do tego, żeby się przedłużał, to potem możesz złapać się na tym, że tak wiele spraw idzie dalej w swoim tempie, a Ty zatrzymując się potem nie nadążysz. To stworzy dystans... tak samo jak wówczas, gdybyś się cofała Może nie tak duży, ale jednak. Niektóre sprawy pozostawione samym sobie mają tendencję do rozregulowywania się, niszczenia, rozlatywania się, gdy są nieupilnowane. Pchnij się naprzód Powodzenia

Finao, moje obie nogi i ręce są do twojej dyspozycji A czekoladę możesz mi dać to zjem za Ciebie Lubię
Zawodzi, masz rację... ale trzeba jej to wybaczyć i być ponad tym.

[quote=milagro]
A czy któryś z nich już się jakoś zadeklarował na bliższą znajomość?...[/quote]

Tak Twierdzi, że chciałby się ze mną ożenić Oczywiście to żart, a z poważniejszych deklaracji... chciałby przyjechać. Kłótnię też już mamy za sobą. Jak on tu przyjedzie, to ja stąd wyjeżdżam... Schowasz mnie?

U mnie w domu segregacja śmieci sprawnie działała jeszcze zanim została narzucona. W tej chwili segregacja obowiązuje na całym osiedlu i bardzo dobrze.
Naprawdę można wprowadzić w życie drobne zmiany, których efekt będzie w dłuższej perspektywie wielki, jak choćby noszenie zakupów w torbach wielokrotnego użytku. Moim zdaniem bardzo ważne, oprócz edukowania, jest wprowadzanie zmian odgórnymi zarządzeniami, jak na przykład zobowiązanie krajów unijnych do ograniczenia produkcji i sprzedaży plastikowych toreb.

Mam ekologicznych rodziców. Tato z wykształcenia leśnik, a mama miłująca ogród, warzywka i owoce bez chemii. W przydomowym ogrodzie mamy mnóstwooooo dobrych rzeczy. Przetwory i mrożonki na zimę są robione każdego roku. Troszkę swoją własną postawą wpoili mi niektóre zasady związane z ekologicznym stylem życia i jestem im za to wdzięczna.

Trzymajcie kciuki, bo dostałam się na Wydział Budowy Maszyn i Lotnictwa Politechniki Rzeszowskiej Może tym razem z mojego słomianego zapału jakieś iskry rozpalą olimpijski znicz, symbolizujący w moim przypadku zwycięstwo wytrwałości nad lenistwem. Kurczę, cokolwiek... byle się szybko nie wypaliło

Jeśli kogoś interesuje książka napisana przez reporterów wojennych, to polecam zarówno ją, jak i film: "Bractwo Bang Bang".
Tematyka: upadek apartheidu.

Hahha To zastrzeżone, opatentowane, to mój autorski program dnia.

Ja mam nastrój naprawdę dobry. Właściwie to nawet zaczyna mi się coś tam w życiu układać, ale chyba jestem zbyt pazerna na emocje i... i chyba trochę przeczuwam, że kiedy zabrnę za daleko, to coś mi się rozkraczy. A jak się rozkraczy to wpłynie na kilka spraw i nie mogę sobie na to pozwolić.
Jaśniej: niepotrzebnie zaczynam się angażować emocjonalnie w jedną z relacji, choć wiem, że nie powinnam (i właściwie to tylko zaczynam, więc sytuacja pod PEŁNĄ kontrolą), a moje kompleksy spowodowały, że nie zaangażowałam się w inną, która przypuszczalnie pod wieloma względami byłaby korzystniejsza.

No wiem... zagmatwałam prostą rzecz: Jest dwóch chłopaków. Jeden jest daleko, więc mogę sobie pozwolić na wszystko, drugi jest za blisko, więc trzeba wytworzyć dystans. I... uwaga.... zwykle w takich sytuacjach jednak dawałam się ponieść wbrew intuicji, wbrew rozsądkowi, a nawet ze świadomością, że robię źle. Tym razem postanowiłam wybrać SIEBIE. I skupić się na sobie
Wniosek nasunął mi się jeden: w pierwszym przypadku koniec jest do tego stopnia przewidywalny i pewny, że daje mi to poczucie bezpieczeństwa i zagłębiam się, bo wiem, że skończy się, zanim naprawdę czegoś będzie ode mnie wymagać.
W drugim przypadku musiałabym już na wstępie przekroczyć swoje własne granice, a nie po to je ustanawiałam.
Na szczęście jest cudowne rozwiązanie całej sytuacji: zaangażowanie w coś, co nie ma żadnego związku ani z jednym, ani z drugim. JA. Ja i moje sprawy, układanie sobie życia, przyjaźnie, pasje.

A tak poza tym, to jestem szczęśliwa. Nie wiem, czy nie po raz pierwszy w życiu (ale chyba jednak tak), mogę w pełni świadomie powiedzieć o sobie, że jestem szczęśliwa czekałam na to 31 lat, wątpiłam bardzo i wreszcie tak się czuję i to pomimo wszystko
I wszystkim Wam życzę tego uczucia :*

Albo, że jej nie mamy   W moim przypadku okazało się jednak, że jak trzeba, to potrafię, choć jak ktoś rozpieści dziecko to niestety odbija się to na sympatii do niego. Oczywiście to nie reguła, ale... rozpieszczający rodzic nie zdaje sobie sprawy z tego,  że jego dziecko dzięki takim zabiegom będzie może nieco mniej lubiane, bo zwyczajnie uciążliwe, rozkapryszone, nieposłuszne i często nieszanujące innych dzieci. To jedna z tych sytuacji, w których chcąc dobrze robi się źle. Czasami to nie rodzic, ale dominująca teściowa-babcia.

I wtedy przyszłaby pożyczyć jeszcze więcej składników?

A to dopiero jak będę siwieć