Dawno nie oglądałam tak dobrego polskiego obrazu jak film z Pawłem Królikowskim w roli głównej. Główny bohater to świetny lekarz w szpitalu psychiatrycznym, który nie uniknął w swoim życiu potknięć i porażek. Chyba jak każdy, ale nie każdy uzależnia się od heroiny, a tak w tym przypadku jest. Doktora widzimy na początku filmu jednak w świetnej formie: znowu dano mu szansę jest po detoksie i stara się pomagać słabszym psychicznie od siebie: samobójcom, chorym na depresje itp. Ale czy faktycznie to on nie potrzebuje pomocy, czy umie poradzić sobie z trudnymi relacjami z synem i narzeczoną? Piotr skrywa mroczną tajemnicę, potrafi spaść na samo dno i wzbić się z rynsztoka na równe nogi – i to jest fenomen tego filmu. Doskonała reżyseria i scenariusz stawiają ten film na wysokiej pozycji polskiego kina.
