Opcje wyszukiwania (Strona 59 z 363)

Dziewczyny, witamina D działa cuda, jeśli brak energii jest spowodowany jej niedoborem. Zachęcam do zrobienia badania poziomu wit. D Mi się wydawało, że nie mam jakichś dużych niedoborów, a okazało się, że przy normie 30 mam tylko 11 jednostek mimo suplementacji. Ten suplement chyba witaminę D3 miał tylko w nazwie. Lekarka przepisała mi inny i działanie było widoczne bardzo szybciutko.

Wiecie co? Rozumiem tą powszechną "kwarantannę" mającą spowolnić rozprzestrzenianie się wirusa i zminimalizować ryzyko zakażeń. Okej, niech już będzie, ale tej paniki nie rozumiem. Widzę jak ludzie wykupują jedzenie i nie dziwi mnie jego ilość, bo jeśli wychodzą obładowani zakupami ledwo pchając wózki przed każdym długim weekendem i przed każdymi dwudniowymi świętami, to wiadomo, że na dwa tygodnie "potrzebują" kilka razy więcej. Potem będą wyrzucać to wszystko nadjedzone przez mole, a zalegające na śmietnikach jedzenie sprawi, że zaczną namnażać się szczury roznoszące bakterie i będziemy mieć kolejną epidemię.

Dziwi mnie skąd się bierze ten strach.
W ubiegłym roku u mnie w pracy aż 5 osób wylądowało na L4, ja sama też złapałam wirusa, a jakoś nikt nie panikował, choć wszyscy wokół chorowali. Małżonkowie, dzieci, znajomi. Przychodnia u mnie pełna. Paniki zero. A podobno za 10-20% infekcji odpowiadają właśnie koronawirusy, znane medycynie od początku lat 60.
Przez wirusa HPV w samej Polsce codziennie umiera 5 osób. Ktoś panikuje? Nie.
Dlaczego ludzie są tak przestraszeni? Umierają ci, którzy zapewne nie przeżyliby zapalenia płuc spowodowanego czymkolwiek, nie tylko SARS-CoV-2.

Mi z jednej strony też, ale z drugiej... tak bardzo lubię kąpiel w pianie, że nie mogę się oprzeć olejkom i płynom

A ja nie zdążyłam kupić kosmetyków w Hebe Guzdrałam się i guzdrałam, wchodzę do koszyka zapłacić, a tam cena podskoczyła o 100 zł. Patrzę na zegar... 00:06. Koniec promocji Spóźniłam się o 6 minut.

Szukam właśnie auta. Podobają mi się SUV-y, ale po pierwsze, nie stać mnie w tej chwili na takie auto, bo mam za dużo ważnych wydatków i za mało samozaparcia, żeby zacząć w końcu oszczędzać, no i nie posiadam zdolności kredytowej, po drugie, to byłby mój pierwszy samochód, więc chyba lepiej byłoby kupić coś małego, żeby nabrać wprawy w poruszaniu się po ciasnych miejskich uliczkach i zatłoczonych parkingach.
Rozważając zakup auta biorę pod uwagę to, że jeśli do tej pory nie byłam kierowcą, to nie ma sensu inwestować w auto marzeń, które będę prawdopodobnie zajeżdżać brakiem umiejętności i lepiej kupić coś, czego nie będzie szkoda tak eksploatować, a jak już nabędę wprawy, to wtedy kupić sobie lepsze autko.

W zasadzie nie potrzebuję auta do życia w moim mieście:
- mam wszystko czego potrzebuję blisko, na tyle blisko, że wszędzie wygodnie jest dotrzeć pieszo, bo w takim punkcie mieszkam, a miasto nie jest duże,
- mam 50% zniżki na komunikację miejską, więc mogę przemieszczać się za grosze,
- uwielbiam jeździć rowerem, poza tym tak jest bardziej eko i przydaje się trochę ruchu, na który nie mam czasu w domu, a w całym mieście na praktycznie każdym chodniku są wyznaczone ścieżki rowerowe.
ALE:
- w weekendy studiuję w innym mieście, gdzie od dworca na uczelnię mam 50 minut drogi i choć połączenia busami między miastami są tanie i średnio co godzinę, to sprytni ludzie zorganizowali grafik tak, że pomiędzy zajęciami w jednej części miasta i w drugiej jest 5-15 minut przerwy i nie ma siły, żeby dostać się w takim czasie na kolejne zajęcia bez auta. Nie chcę ciągle prosić kogoś o podwózkę. Na ponad 70 osób na roku prawie każdy ma własne auto i są ogromne problemy z parkowaniem, a mimo to ludzie nie przemieszczają się między budynkami uczelni po kilka osób w jednym aucie, tylko wsiadają w swoje i walczą o miejsca parkingowe. Taki klimat.
I dlatego potrzebuję auto.

Za każdym razem, jak znajduję w miarę fajne autko, wyszukuję sobie o nim w Internecie informacji na stronach motoryzacyjnych. Jakie są najczęstsze awarie w tym modelu, jakie wady, jakie zalety. I w ten sposób odrzuciłam już chyba wszystkie modele, oprócz VW golfa Naprawdę, jak czytam o tych wszystkich częściach, które trzeba regularnie wymieniać, o tym jak wiele z nich regularnie psuje się w konkretnych modelach, to odechciewa mi się samochodu i rozważam dojazdy taksówką.

Czemu ja zauważam różnice, ale w drugą stronę? Ech... po bokach ust zrobiły mi się pionowe zmarszczki, przy czym z jednej strony jest jakby głębsza i wyraźniejsza, niż z drugiej.

Uwielbiam rukolę <3 Sałatki też lubię, ale dla mnie to trochę za mało syty posiłek, dlatego jadam je najczęściej z pieczywem.

Kupiłam sobie termos obiadowy, żeby nosić ze sobą jedzenie do pracy i nie korzystać z mikrofalówki, ani z jedzenia, które można kupić na miejscu, ociekającego tłuszczem i nafaszerowanego cukrem.

Szkoda, że w depresji nawet dotychczas skuteczne sposoby poprawiania sobie nastroju przestają działać

Może głupio to zabrzmi, ale na pewnych wykładach o tematyce zdrowotnej usłyszałam zabawną uwagę dotyczącą ilości wypijanej wody i problemów z wypróżnianiem (nie była skierowana do mnie:D). Brzmiała: "Spróbuj spuścić w ubikacji k.... polewając ją szklanką wody. Jeśli nie potrafisz, to miej świadomość, że szklanka wody to za mało również dla twojego organizmu."

Ja mam 35 i boję się reakcji potencjalnych pracodawców na zmianę zawodu, a chcę jej bardzo. Wydaje mi się, że taka rewolucja w życiu może przynieść mnóstwo korzyści, o ile ktoś ma zapał do tego, aby uczyć się nowych rzeczy. Nie da się ukryć, że im dłużej wykonujemy dany zawód, tym większymi możemy być w swojej dziedzinie specjalistami, a w zawodzie w żaden sposób z nim nie związanym, takiego doświadczenia będzie brakować. Większość pracodawców pewnie nie dałoby szansy osobie, która po latach pracy chce się nagle przekwalifikować. Co innego, jeśli nowe zajęcie będzie w jakimś stopniu podobne do poprzedniego.
Pod tym względem, pod względem szans na rynku pracy, rzeczywiście trudno mi wyobrazić sobie zmianę zawodu w wieku 40+.

Z drugiej strony są zawody, które ciężko zmienić, i takie, które nie wymagają większych kwalifikacji. Znam kogoś, kto z medycyny przerzucił się na służbę w policji, ale 40-letnia kucharka prawnikiem już nie zostanie. Mój ginekolog jest inżynierem z dyplomem z najlepszej uczelni technicznej w Polsce, no ale on trochę wcześniej się zdecydował na zmianę zawodu. Sprzedawcą może być każdy, są też zawody związane z osobistą pasją, których nauczyć można się szybko (ktoś fantastycznie gotuje, uwielbia modę, zna się na czymś wybitnie i może to wykorzystać) albo miejsca pracy oferujące szkolenia od podstaw. 
Z moim zawodem powinnam pracować w przemyśle (zwłaszcza metalowym, maszynowym, metalurgicznym), a pracuję w gastronomii, bo zwyczajnie utknęłam w pracy, która miała być dla mnie czymś tymczasowym. Nie tylko ja zresztą. Wygoda, problem z przekraczaniem strefy komfortu, trochę też lenistwo i brak odpowiedzi na pytanie co naprawdę chcę robić w życiu sprawiły, że w pracy nie szukałam niczego poza źródłem dochodu. I dziś czuję się przez to nieszczęśliwa. Dziś już chciałabym od pracy czegoś więcej niż wygodnego grafiku i wypłaty w terminie.

Znam też osoby, które miały wiedzę i pasję oraz odpowiednie wykształcenie, żeby pracować w wybranym przez siebie zawodzie, ale zabrakło szczęścia, koneksji, albo odpowiednich ofert na rynku pracy wtedy, kiedy jej szukały i przez to rozpoczęły pracę w zawodzie niezwiązanym z własnymi zainteresowaniami. Też wsiąkły, a w duszy ci ludzie marzą o czym innym i noszą w sobie frustrację, że chcieliby wykonywać zawód, który sobie wybrali, a nie ten, który miał do zaoferowania rynek pracy. Pod tym względem z kolei wyobrażam sobie, że zmiana zawodu jest możliwa w każdym wieku.

No i wreszcie, spotkałam też ludzi, którzy średnio sobie poradzili ze zmianą zawodu, ale też byli trochę rzuceni na głęboką wodę. Jakimś sposobem udało im się zatrudnić na dobrym stanowisku, totalnie niezwiązanym z ich dotychczasowym zajęciem, na którym piastowali również kierownicze stanowisko i takie osoby zaliczają potem żenujące wpadki typu ta, którą na własne oczy widziałam: przedstawiciel producenta sprzętu dla armii rozpoczyna szkolenie dla wojska na owym sprzęcie i już podczas wstępnej prelekcji żołnierze zwracają mu uwagę, że myli się w kwestiach podstawowych, dotyczących funkcjonowania owego sprzętu, z którym oni jeszcze na żywo do czynienia nie mieli, a on reprezentuje przedsiębiorstwo, w którym sprzęt został wyprodukowany i co za tym idzie, powinien mieć wiedzę o wiele większą niż oni. Zawstydziłam się za niego. Inny przykład, to kiedy pan socjolog postanowił popróbować nauczania przedmiotu technicznego na politechnice. Sądząc po wykładach, jego wiedza pod tym akurat względem, nie przewyższała wiedzy studentów, których próbował nauczać.
Mam wrażenie, że te dwa przykłady mogą dotyczyć ludzi, którzy być może zmienili zawód, w którym nie czuli się dobrze, na inny, równie nietrafiony, i chyba powinni spróbować zmiany ponownie, bez względu na wiek. Dla dobra ogółu i swojego własnego.

Ja nie chcę ich zbytnio krytykować, bo może trafiła im się taka a nie inna praca, to wzięli. Może szukają czegoś dla siebie, bo tak jak ja nie wiedzą, czego chcą, a to chyba najgorsze, co może być. Jeśli człowiek nie wie, gdzie chce zajść, to błądzi, a im dłużej błądzi, tym gorzej dla niego. I co potem? Zostać w miejscu, w którym się jest, czy próbować coś zmienić? Dlatego z jednej strony widzę korzyści takich zmian, z drugiej wiem, że wraz  z upływem lat stają się coraz trudniejsze z różnych powodów. No i to jest smutne

Widząc ceny odstępnego jestem głęboko wdzięczna za ten fakt... Na wakacjach pomagałam koleżance w przeprowadzce. Wynajęła małe, śliczne mieszkanko, ładnie urządzone i tak dalej... 1400 zł co miesiąc za czynsz z odstępnym, okazyjnie. No kurczę... Przecież to jest fortuna dla osoby zarabiającej najniższą krajową.