Opcje wyszukiwania (Strona 25 z 363)

Też mi się to zdarza, ale zawsze myślałam, że może bezwiednie jakoś źle się ułożyłam. Teraz się zastanawiam, czy to jednak nie jest niepokojący objaw.

Mama bardzo pilnuje pory przyjmowania leków, na szczęście, ale rzeczywiście mam znajomych, którzy odwiedzają starszych rodziców żeby przypilnować, bo bez tego pomijają dawki.

Trochę mnie uspokoiło, że stopa cukrzycowa wynika z niestosowania się do zaleceń, bo mama stara się jednak trzymać dietę.

O to to, właśnie. Można sobie nieświadomie szkodzić. Na przykład niektóre polifenole wchodzą w reakcję z żelazem hamując jego wchłanianie z przewodu pokarmowego. Zwykle na ulotkach załączonych do opakowania jest informacja jakie produkty należy spożywać w odstępie kilku godzin od zażycia preparatu z żelazem.

A który był pierwszy w domu? I oba masz od maleńkości?

> summerlove napisał/a:

> Ja też nie używam, one są przecież nasączone detergentami które i tak trzeba zmyć, a nie każda kobieta o tym wie...

No właśnie. Dowiedziałam się o tym stosunkowo niedawno, że nawet płyny micelarne powinno się zmywać z twarzy wodą. A co z tonikami?

Miałaś na początku trudności z tym, że jakaś myśl chce się uczepić i rozwijać, zamiast przepłynąć? Pytam, bo zastanawiam się, czy to trudne do wypraktykowania, to pozwalanie na swobodny przepływ. Ilekroć próbuję, to łapię się na tym, że zamiast pozwolić myślom płynąć, niechcący zatrzymałam się na jakiejś i ją roztrząsam.

No na pewno jest wiele osób, które idą do UP ze względu na ubezpieczenie. Mniejsza już z tym, że coraz mniej jest ono warte. Za każdym razem jak potrzebuję lekarza to okazuje się, że mimo opłacanych składek muszę coś zrobić prywatnie, bo albo nie jest refundowane, albo trzeba czekać pół roku z problemem, którym trzeba zająć się natychmiast.

Jak komuś zależy na tym, żeby był w stanie się leczyć gdy coś mu będzie dolegać, to tym bardziej powinien szukać pracy, a nie iść do UP po ubezpieczenie, bo na to ubezpieczenie się nie wyleczy.

Żeby było czym dzielić?

Tak, to się zdarza. I tu bym się zastanawiała, skąd to się bierze?

Z jednej strony może rodzice, którzy z trudem wypracowywali własny sukces, zakładając, że nie odziedziczyli biznesu, gabinetu, kancelarii, tylko tworzyli własną markę, renomę, działalność od podstaw, chcą by dziecko uniknęło tych trudów. Chcą dać mu coś, co sprawi, że będzie miało łatwiejszy start w życie. Coś gotowego. I wydaje im się, że to korzystny scenariusz, dlatego tak ukierunkowują dzieciaka. Bo będzie miał łatwiej idąc przetartym szlakiem, niż wybierając własną drogę.

Z drugiej może chodzi niektórym o własne ambicje, o to, żeby ICH sukces ktoś pielęgnował, podtrzymywał, żeby ich trud nie obrócił się w pył wraz z ich śmiercią i przygotowują następne pokolenie, trochę je przymuszając, do tego, aby nieśli przez życie ich sukces, zamiast wypracowywali własny. Żeby nie zginęło. Żeby nie zostało zmarnowane, bo kosztowało tyle wysiłków.

Trzecia opcja... ludzie, którzy naprawdę kochają to co robią, mogą nieceleowo nawet zarazić swoją pasją do pracy kolejne pokolenia. I takie dziecko chce być w przyszłości tym, kim rodzic i przejąć schedę. Kontynuować badania, prowadzić klimatyczną restaurację, poświęcić się jakiemuś konkretnemu zajęciu, zawodowi, miejscu stworzonemu przez rodziców, dziadków. I gdyby zawsze właśnie o to chodziło, to byłoby pięknie.

Jakieś inne jeszcze powody, dlaczego dzieci robią to samo, co ich rodzice-pracoholicy, przychodzą Wam do głowy?

Czemu tak Merry01? Zbyt kolorowe, naiwne i przesłodzone?

Chciałabym polecić Wam norweski serial "Facet na święta". Na Netflixie są dwa sezony. Uwaga, z napisami jest lepsze tłumaczenie. To przezabawne perypetie 30-letniej Johanne, której rodzina troszkę fiksuje przez to, że jest singielką. No więc Johanne zaczyna szukać partnera, z różnymi zabawnymi i mniej zabawnymi skutkami, a wszystko rozgrywa się w okolicy świąt oczywiście, w przepięknej, śnieżnej scenerii norweskiego miasteczka.

> Oversajz napisał/a:

> Nie znoszę rodzinnych spotkań, większości z tych ludzi po prostu nie trawię więc unikam ich jak ognia. Mówią że rodziny się nie wybiera... Ale na szczęście można ograniczyć kontakty - dla własnego zdrowia...

Szkoda, że tak jest, ale coś o tym wiem. Też nie jestem specjalnie rodzinna, choć czasami, na przykład przy okazji świąt, wolałabym, żeby inaczej to wszystko wyglądało.

Ejjj... no co Ty PaTix? Myślę, że kiedyś wcale tak nudno nie było, po prostu teraz przyzwyczailiśmy się do tego, że to Internet dostarcza nam rozrywek, a kiedyś ludzie potrafili wypełniać sobie czas inaczej.