Opcje wyszukiwania (Strona 164 z 363)

[quote=Finao]Czasem same więzi rodzinne niby uprawniają do takich oczekiwań pomocy, ale wierzcie mi, że czasem ktoś naprawdę nie zasługuje na pomoc swoją postawą...[/quote]
Zgadza się, uprawniają do oczekiwania pomocy i jednocześnie zobowiązują do udzielania jej, a są ludzie, którzy o tej drugiej stronie medalu zapominają.

Finao po co mi przypominasz (idę przeliczyć pieniądze... 15 złotych zostało). Mam pewne niezaspokojone potrzeby odkładane na czas, kiedy będę w stanie je zrealizować i nie są to kaprysy.

Znam kogoś, kto przez cały miesiąc tyrał i nic sobie nie mógł za to kupić i to nie dlatego, że w domu było za mało. Po prostu zarządzenie było takie, że ma oddawać wypłatę na cele domowe.
Coś takiego bardzo zniechęca do podejmowania pracy i usamodzielniania się.
Młody człowiek powinien móc poczuć, że praca przynosi mu osobiste korzyści.
Wiele osób na starcie ma możliwość pracować jedynie za stawkę, która pozwala "mieć coś z tego" pod warunkiem, że mieszka się z rodzicami i dokłada nie więcej niż te 200 zł. Ta wspomniana osoba na przykład. Na samodzielne wynajęcie mieszkania (nawet z kimś) im nie wystarcza. Jeśli mają wybierać mieszkanie z rodzicami lub mieszkanie samodzielne, przy czym w obu przypadkach nie zostanie im nic na własne potrzeby, to po co w ogóle pracować, skoro można być bezrobotnym i ma się z tego większe korzyści w postaci dużej ilości wolnego czasu?

Btw. rozłożyło mnie choróbsko Kto mnie pogłaszcze?

Dorosłość boli. Kiedyś byłam ciągle zajęta innymi sprawami, ale to było dawno. Bolało jakby mniej, bo niewiele w tym było obowiązków, a więcej zajęć nieobowiazkowych i dowolnych, takich jak spotkania ze znajomymi.

Niektórzy twierdzą, że rozczarowało ich dorosłe życie. Obawiam się, że mogę dołączyć do tego grona, ale znaczna większość tych dorosłych rozczarowań będzie wynikała z dotychczasowych. W dorosłym życiu wychodzi jak wielki wpływ na przyszłość ma to, co robiło się  ( i czego się nie robiło) w przeszłości.

Jeśli jeszcze ta osoba jest w pełni samodzielna, nie robiąc niczego dla nikogo i niczego od nikogo nie chcąc , to taka izolacja mogłaby ją tłumaczyć. Dziwne by to było, ale przynajmniej nie tak rażące jak oczekiwanie pomocy od kogoś, podczas gdy samemu nie jest się na tyle uczynnym, by też pomagać innym.

30 lat i nieustabilizowane życie damsko-męskie. Płacze, że chciałaby mieć męża, ale niestety mężczyźni się nie nadają, nie może trafić i takie tam. I nie przyjmuje do wiadomości moich rad, bo przecież co singielka może o stałych związkach wiedzieć (Nawet jeśli ta singielka była z kimś przez 7 lat, a nie jak ona, po kilka tygodni).
A ja jej tylko tłumaczę, że skoro zaczyna chodzić z kimś, kogo zna od kilku dni, to niech się nie dziwi, że tak często te związki się rozpadają. Niech pozna faceta i dopiero się z nim zwiąże, nie wiem, po czterech tygodniach czy coś i wtedy jest większe prawdopodobieństwo trafnego wyboru, bo gdyby poczekała, to z połową z nich nie związałaby się wcale, skoro w ciągu pierwszych kilku tygodni wychodzi na jaw na jaw, że są draniami, że są zajęci.

Uważam, że kieruje nią desperacja, a to nie jest dobry doradca przy wyborze partnera życiowego.

Jejku... życie narzuciło mi tempo, na jakie nie byłam przygotowana.
W weekend zmartwychwstaję, żeby umierać przez pięć kolejnych dni. Jedynym sensownym oderwaniem od tego kieratu pośpiechu jest dla mnie chwila z książką i sobotnie seanse filmowe u mnie z przyjaciółką, z którą widzimy się tylko raz w tygodniu. Na fb mamy ciągły kontakt, ale na żywo widzimy się w tylko soboty, za to przez kilka godzin.

Fizyczne zmęczenie, gonitwa, do tego dużo stresu. Podobno tak wygląda dorosłość. Już wiem, dlaczego wiele osób czuje się nią rozczarowana. Tygodnie mijają, a czas upływa od weekendu do weekendu. Nie mierzyłam go w ten sposób nawet w szkole. Teraz mierzę. Nie przypuszczałam nawet, że można w weekend odsypiać cały tydzień roboczy. Nie sądziłam, że te wszystkie niedospania mimo 7 godzin snu kumulują się i sprawiają, że tylko jeśli w sobotę człowiek obudzi się o 9-10 to poczuje się wyspany

Idziecie na wybory?

Można rzucać się na głęboką wodę, ale nie kiedy u kogoś wywołuje to tak wielki niepokój, bo... zwyczajnie można wtedy w pewnym momencie spanikować i wszystko się posypie. Taka metoda jest dla działaczy, ludzi bardzo elastycznych i posiadających niewyczerpane zasoby energii, duże znajomości i być może jakieś środki zabezpieczające, nie dla myślicieli.

Z punktu widzenia ekonomii małe zmiany są lepsze, bo ryzykuje się mniej i łatwiej się wycofać oraz naprawić ewentualne szkody wynikające z podjęcia ryzyka. Co więcej, gdy wprowadzamy wiele zmian równocześnie, ciężko jest ocenić co przyczynia się do sukcesu, a co do porażki.

Dla osób, które mają duże obawy i duuuużo myślą, lepsze będzie rozwiązanie, jakie proponuje Zofya.
Ma ono wspaniałą zaletę, mianowicie - buduje i wzmacnia naszą odwagę.
Kiedy wprowadzamy zmiany małymi kroczkami, częściej się coś udaje, a jeśli się coś nie uda, to nie jest to żadna spektakularna porażka, tylko... jeden mały kroczek nie w ta stronę

Takie drobne sukcesy umacniają nas, drobne porażki nie załamują. Jeśli osiągamy coś powoli, krok po kroku wprowadzając zmiany, stopniowo nabieramy pewności siebie, powoli oswajamy się ze zmianami, uczymy się podejmować ryzyko, zaczynamy się na nowym gruncie poruszać coraz pewniej, coraz mniej boimy się nieznanego mając świadomość, że zawsze możemy się cofnąć i wystarczy do tego tylko jeden krok. Czujemy się dzięki temu bezpieczniej.

Myślę, że dobrze zrobiłaś. Podjęłaś decyzję i zmieniłaś swoją sytuację, tylko teraz jesteś znów w sytuacji, w której musisz podjąć kolejną decyzję i doprowadzić do kolejnej zmiany. I pewnie jeszcze kilka razy w życiu będzie podobnie (niekoniecznie z pracą). Tym razem akurat wszystko tak się ułożyło, że jedna zmiana jest konieczna zaraz po poprzedniej. Bywa.

Gdybyś została w tamtej pracy, wykończyłabyś się. Nie wiadomo jak długo byś tam pracowała, ale wiadomo, że skończyłoby się to źle. Rozstałabyś się z firmą być może w takim stanie, że nie miałabyś już siły na nic. Odeszłaś mając jeszcze jakieś ambicje, plany, energię do podejmowania ryzyka i działania. Kto wie, czy to nie był ostatni dzwonek.

Teraz jesteś być może nieco zmęczona tym co się działo i zawiedziona tym, że nie od razu udało się zrobić lepiej, ale myślę, że krok po kroku doprowadzisz wszystko do stanu, w którym będziesz zadowolona
Jeśli masz tak niesamowitą wytrzymałość, że dałaś radę znieść aż tyle aż tak długo, to traktuj tą cechę jako zaletę, jako coś, co pomaga przetrwać niejedną trudność. Jeszcze większej siły wymagało podjęcie ryzyka, bo niejedna osoba znosi mobbing zatracając własną inicjatywę i szacunek do siebie samego.

Do boju Tomavava!

Stara gwardia Kiedyś satyrycy i komicy mieli większą klasę niż obecnie

Nie wiem czy bardzo ją to dobiło. Ciągle zmienia facetów i sama potrafi wprost powiedzieć komuś: "Nie jesteś w moim typie". Zresztą oni byli już kiedyś razem... jakieś kilka dni czy coś koło tego.

Zaczęłam używać mydła do twarzy Sanex, wariant dla skóry wrażliwej. Nie wiem jak się sprawdzi w dłuższej perspektywie, ale póki co oczyszcza doskonale i nie podrażnia. Wytwarza taką kremową piankę, tyle że przy jej spłukiwaniu palce tracą poślizg, że tak to ujmę, a wtedy trzeba zachować ostrożność, aby nie naciągać skóry.