Opcje wyszukiwania (Strona 135 z 363)

U mnie  rosną zapasy czekolady na czarną godzinę;)

To normalny objaw, że brakuje nam czegoś, co lubimy. Że brakuje nam jedzenia lodów, picia alkoholu, chodzenia do kina, tańca i innych czynności i jedzenia/napojów, które są dla nas rozrywką, wprawiają nas w dobry nastrój albo które stały się takim małym rytuałem w naszym życiu.

Myślę że problem z alkoholem zaczyna się wtedy, kiedy (do wyboru):
- nie potrafimy się dobrze bawić bez niego - to w kontekście rozrywki,
- nie potrafimy rozładować stresu, zrelaksować się bez niego i traktujemy go jak takie swoiste "lekarstwo",
- potrzebujemy go, aby uporać się z problemami, np. nabrać do czegoś dystansu, odważyć się na coś, musimy (nie możemy, ale musimy) upić się ze względu na smutek.

Mówi się, że uzależnienia nie rozpoznaje się po ilości wypijanego alkoholu, ponieważ ci, którzy początkowo piją mało, także mogą się uzależnić. [b]Powinno się je określać przede wszystkim analizując powody, dla których sięga się po alkohol.[/b]
Walory smakowe/kulinarne, zdrowotne (nalewki, krople na bazie alkoholu) są zazwyczaj bezpiecznymi powodami, choć alkohol to substancja, która sama w sobie prowadzi do uzależnienia, jak choćby kofeina i zawsze trzeba mieć świadomość tego.

MissDOM zastanów się, co takiego daje Ci alkohol, z jakich powodów lubisz po niego sięgać i czy podobne potrzeby w swoim życiu potrafisz zaspokajać także na inne sposoby. Myślę, że to da Ci obraz sytuacji i wskazówki do dalszego postępowania. Fajnie, że reagujesz od razu. To świadczy o Twojej inteligencji i świadomości, że nie można podchodzić do tematu całkiem lekko, beztrosko i bezmyślnie. Dzięki takiemu podejściu będziesz mogła cieszyć się zaletami spożywania napojów procentowych i uniknąć chemicznej pułapki. Alkohol jest właśnie dla takich ludzi.
"Bo pić to trzeba umić"

Pinklogo, powodzenia życzę Jak Ci idzie jazda? Wykupujesz dodatkowe godziny albo ćwiczysz poza kursem? Potrafiłaś prowadzić przed pójściem na kurs?

Kiedyś z koleżanką wymieszałyśmy piwa (jakies 2-3 na głowę) i szampana... i żadna z nas nie miała kaca. Do dziś nie wiemy jak to się stało

Wow, dwa lata Szczere gratulacje Ja po 11 latach nie palę od 4,5 roku.
Skąd wytrzasnęłaś tę książkę? Sama ją odkryłaś czy ktoś Ci polecił? I cóż to za lektura?

Coś Wam powiem... im szybciej się zareaguje, tym lepiej. Znam kogoś, kto przekroczył granicę, po przekroczeniu której nie da się już stworzyć dobrego życia. Jest to mój były partner. Młody, wygadany, sprytny chłopak po 10 latach stał się brzydkim, starym człowiekiem, który ma problemy z wysławianiem się i logicznym rozumowaniem. Cieszę się, że od lat nie mam z nim nic wspólnego, bo zwyczajnie brzydzę się jego dzisiejszym stanem, zachowaniem i nie lubię, kiedy ktoś mi o nim przypomina. Początki były niewinne, dzikie imprezy po świt, mnóstwo znajomych. Przystojny, towarzyski i z dużym mieszkaniem, w którym zawsze odbywało się after party. Mnóstwo młodych ludzi bawi się w ten sposób, nie dostrzegając zagrożenia. Niektórzy z nich skończą źle.

Kiedy to się zaczęło próbowałam pomóc, walczyć, ale sama nie dałam rady. Wszystko co przewidziałam sprawdziło się i dziś jest na dnie. Dawałam z siebie wszystko, swoją obecność, środki materialne, karmiłam, odwiedzałam w ośrodkach, ostrzegałam, prosiłam, błagałam, nakazywałam, radziłam, wspierałam, próbowałam pomóc uporać się z problemami, tłumaczyłam. Przyjmowałam różne postawy, kontaktowałam się ze specjalistami, ukończyłam kursy dotyczące uzależnień i współuzależnień. Na nic się to zdało. Obserwując jego i jemu podobnych wyciągnęłam wnioski, które po latach okazały się słuszne.

Jego rodzina wysyłała go do różnych klinik, ale co z tego, skoro zaraz po ich opuszczeniu dawali mu dosłownie pieniądze do ręki, które powinien mieć ograniczone i przy pierwszym napotkanym problemie człowiek ten odreagowywał w wiadomy sposób. A takich problemów po ukończeniu leczenia jest całe mnóstwo. W klinice jest bezpieczna atmosfera, leczonemu wydaje się, że wiele zrozumiał, ma motywację, ale za jej murami jest tak naprawdę inny świat. Ten sam świat, w którym ktoś nie poradził sobie na tyle, że zaczął pić. I do tego świata się wraca. Myślicie, że z innym nastawieniem? Pozornie.
Dlaczego pozornie? Bo ktoś taki nie jest jeszcze przygotowany do życia w warunkach istniejących poza kliniką. Kiedy wraca do takiego świata,jaki pozostawił, musi ponownie zmierzyć się z rzeczami, które go przytłoczyły. Musi stopniowo uczyć się jak poruszać się po nim bez alkoholu. Dobrze, kiedy bliscy starają się trochę przygotować mu grunt pod to wdrażanie się, ale nie każdy bliskich ma. Mimo wszystko to od tej osoby zależy najwięcej. Prawie wszystko. Z czasem jednak są coraz mniejsze szanse.

Problemu nie mają ci, którzy robią listy. Jeśli ktoś chce dać coś, co będzie poza nią, niech da gotówkę. Po co utrudniać życie sobie i młodej parze też, zastanawiając się co kupić i kupować coś, co sprawi, że potem oni będą się zastanawiać, co z tym zrobić.

O kolejna zmotoryzowana

Scarabea, tak młode jak dziś już nigdy nie będziemy, wiec pomyśl... jakie młode jesteśmy w tej chwili

Franczeska... wspaniale  to ujęłaś. Mocne, prawdziwe słowa.
Gabii - ekstra, ze potrafisz dostrzegać w takich prozaicznych sprawach przyjemności. Myslę, ze tylko w taki sposób można być naprawdę szczęśliwym człowiekiem

Ja mam pracowity weekend, ale najpierw muszę się troszkę poobijać. Tak dla zasady

Chciałabym zrobić imprezę przy muzyce z winylowych płyt, mhmm...

Co do muzyki tak w ogóle, to tu wokół i tak nie mam znajomych, którzy słuchają podobnych dźwięków, co ja. Tak dziwacznie wyszło. Dobrze, że ja jestem otwarta na różne gatunki, bo moje koleżanki mają bardzo wąskie muzyczne upodobania i szalenie trudno jest zrobić imprezę, na której każdemu będzie się podobać muzyka. Nie mam wyjścia i muszę się dostosować do ogółu. Kiedyś, dawno temu mieszkałam gdzieś, gdzie niemal każdy słuchał takiej jak ja muzyki. Imprezy były mega.

Oj... jak na złość akurat ostatnio nie dosypiam w ciągu tygodnia i nadrabiam weekendami.