Nowy Orlean na przełomie lat 60. i 70. był miejscem pełnym podziałów. W tym typowym dla amerykańskiego Południa mieście pielęgnowano schemat oparty na segregacji rasowej, nawet po uchwaleniu w 1964 roku Ustawy o Prawach Obywatelskich. O tym, jak wiele znaczyła ona dla czarnej ludności zamieszkującej Stany Zjednoczone, opowiada debiutancka powieść wychowanej w Nowym Orleanie Laury Lane McNeal, która przenosi nas na ulice, między domy, sklepy i kawiarnie rozłożone na brzegu rzeki Missisipi, tworząc z nich tło niezwykłej historii zatytułowanej „Dollbaby”.
Główna bohaterka, dwunastoletnia Liberty, po śmierci ojca zostaje porzucona przez matkę. Trafia pod opiekę ekscentrycznej babki, zamieszkującej stary wiktoriański dom z czarnymi służącymi. To dla dorastającej dziewczynki pierwszy w życiu moment, w którym doświadcza przełamywania stereotypów. Okazuje się, że demonizowana w rodzinnych opowieściach babka jest kobietą pełną skrywanego ciepła, a czarnoskórzy służący kimś znacznie więcej niż tylko służącymi. To właśnie oni pomagają dziewczynce przejść przez trudny okres dojrzewania, naznaczony poczuciem odrzucenia przez rodzoną matkę, tęsknotą za ojcem i odkrywaniem bolesnych rodzinnych tajemnic za kolejnymi drzwiami wielkiego domu.
Podczas gdy na ulicach kolor skóry decyduje o prawach i przywilejach, takich jak miejsce w tramwaju czy przy stoliku, wewnątrz domu Bellów panuje atmosfera zjednoczenia. Służba troszczy się o starszą panią, a starsza pani dba o swoich pracowników i mimo oczywistej hierarchii pracownik – pracodawca, daje się wyczuć więź głębszą niż szacunek i przywiązanie. Miłość.
„Dollbaby” to opowieść o dojrzewaniu do 
wybaczenia, o funkcjonowaniu ponad podziałami i o rodzinie. Przede wszystkim o rodzinie. Lojalność i gotowość do poświęceń, przebyta razem droga, dzielenie między sobą ciężaru bolesnych wspomnień, wspieranie się w trudach codziennego życia scalają silniej niż więzy krwi. Prawdziwie bliscy nam ludzie niekoniecznie noszą to samo nazwisko.
Autorka, odtwarzając niepokoje tamtego okresu, częściowo opisuje prawdziwe miejsca i zdarzenia, a inne kreuje zachowując wysokie prawdopodobieństwo ich zaistnienia, dzięki czemu możemy wczuć się w klimat lat 60. XX wieku i zaobserwować trudności adaptacyjne, jakie miały miejsce w dobie walki o równouprawnienie czarnych i białych. Fenomenalnie uchwycony kontrast pomiędzy rozgraniczaniem, separowaniem, a jednoczeniem się, zbliżaniem, to literacki smaczek, jaki wyróżnia tę powieść i czyni ją na tle innych oryginalną i ciekawą.
Wzruszająca i zaskakująca historia dwóch rodzin, Bellów i Troutów, zaciera czarno-białą granicę i wskazuje na coś, co ludzi łączy, mimo przeszkód tworzących podziały. Wielkiej odwagi wymaga wyłamanie się poza ramy narzucone przez schemat powielany w społeczeństwie, ale każda z bohaterek okazuje się być kobietą z charakterem, który nie pozwala jej iść przez życie utartą drogą, stając się tym samym dla czytelnika przykładem godnej naśladowania siły i niezłomności.
Iwona
Książkę poleca Świat Książki – można kupić ją TUTAJ
Dziękujemy Wydawnictwu za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego –
Redakcja
