Jasmine Mas: Krwawe igrzyska – kiedy magia ma krew, charakter i własne zasady

Są światy fantasy, do których wchodzi się jak do muzeum: można podziwiać ich rozmach, niezwykłe stworzenia i misternie wymyślone zasady, ale pozostaje się trochę z boku. Świat Jasmine Mas działa inaczej. Jest brudny, niebezpieczny, zmysłowy, chwilami brutalny, a przede wszystkim – zamieszkany przez bohaterów, których trudno traktować obojętnie. W Krwawych igrzyskach, drugim tomie Krwawego dziedzictwa, autorka nie próbuje już przekonywać czytelnika, że ten świat jest ciekawy. Pozwala mu wejść jeszcze głębiej.

Po „Psychozmiennych” Sadie nie dostaje upragnionego wytchnienia. Przeciwnie – jej walka o wolność dopiero nabiera rozmachu. Trafia w sam środek Krwawych Igrzysk Fae, gdzie magia, przemoc, polityczne intrygi i walka o przetrwanie splatają się ze sobą tak ciasno, że nie sposób oddzielić jednego zagrożenia od drugiego. Areną rządzą własne reguły, a wiedza o tym, komu można zaufać, może okazać się równie cenna jak siła.

Największą przyjemność daje jednak nie sama brutalność świata, lecz jego barwność. Jasmine Mas nie tworzy fae, którzy są jedynie kolejnymi fantastycznymi istotami. Buduje wokół nich własną hierarchię, temperament i mitologię. W drugim tomie ten świat wyraźnie się poszerza – bohaterowie trafiają do nowej krainy, a wraz z nią pojawiają się nowe reguły i nowe pytania. To właśnie ta zmiana scenerii pozwala zobaczyć znane postacie z nieco innej strony.

A postaci są tutaj zdecydowanie mocną stroną. Sadie pozostaje bohaterką, której trudno nie polubić. Nie dlatego, że jest bezbłędna czy zawsze wie, co zrobić. Przeciwnie – jej siła bierze się również z tego, że potrafi się bać, wątpić, irytować i popełniać błędy, a mimo to nie rezygnuje z walki o siebie. Ma przy tym poczucie humoru, które rozładowuje ciężar wielu sytuacji. A właśnie humor Sadie stanowi jeden z elementów nadających książce lekkości.

Jax, Cobra i Ascher tworzą natomiast niezwykle charakterystyczne trio. Każdy z nich ma własny temperament, własne tajemnice i własny sposób reagowania na Sadie. Ich relacja nie opiera się wyłącznie na atrakcyjności czy napięciu romantycznym. Jest w niej również nieufność, rywalizacja, zderzenie charakterów i pytanie, czy ludzie, którzy nie potrafią się ze sobą zgodzić, mogą naprawdę stanąć po tej samej stronie. Właśnie dlatego ich obecność nie sprowadza się do funkcji romantycznego dodatku do głównej bohaterki, a są częścią konstrukcji świata i jego konfliktów.

Drugi tom pozwala również lepiej poznać przeszłość bohaterów. To jeden z elementów, który sprawia, że wcześniejsze zachowania i decyzje zaczynają nabierać dodatkowego znaczenia. Postać, którą wcześniej można było odbierać wyłącznie przez pryzmat jej zachowania wobec Sadie, otrzymuje własne tło, motywacje i pęknięcia. Dzięki temu relacje stają się mniej oczywiste.

Nową perspektywę wnosi Xerxes. To dobry zabieg narracyjny, ponieważ przy tak mocno zarysowanej grupie głównych bohaterów łatwo byłoby zamknąć czytelnika w jednym sposobie postrzegania wydarzeń. Nowa perspektywa pozwala zobaczyć świat i jego mieszkańców pod innym kątem, a jednocześnie poszerza samą opowieść.

Warto też powiedzieć jasno, czym ta książka nie jest. To nie jest fantasy nastawione przede wszystkim na rozbudowaną filozofię świata czy powolne kontemplowanie jego historii. Jasmine Mas pisze dynamicznie i stawia na emocje, relacje, akcję, napięcie oraz romantasy dla dorosłego czytelnika. Seria jest oznaczana jako 18+, a jej elementy romantyczne i erotyczne są istotną częścią konstrukcji książki.

I właśnie dzięki temu „Krwawe igrzyska” mają własną energię. To literatura, która nie chce być przesadnie grzeczna. Potrafi być mroczna, zmysłowa i brutalna, ale równocześnie zostawia miejsce na humor oraz przywiązanie do bohaterów. Ten kontrast działa na korzyść książki: po jednej stronie mamy śmierć, magię i walkę o przetrwanie, po drugiej – przekomarzanie się, zazdrość, napięcie i momenty, w których bohaterowie po prostu próbują znaleźć sposób, by wytrzymać ze sobą kolejny dzień.

Na rynku romantasy jest dziś ogromna konkurencja, dlatego sama obecność fae, silnej bohaterki i kilku niebezpiecznych mężczyzn nie wystarcza, aby książka zapadła w pamięć. Krwawe igrzyska mają jednak coś, co pozwala im się wyróżnić: bohaterów, którzy są ważniejsi niż sama dekoracja świata. To ich charaktery, wzajemne tarcia, lojalności i sekrety sprawiają, że chce się sprawdzić, co wydarzy się dalej.

Krwawe igrzyska mają w sobie tę przyjemną cechę drugich tomów, które nie są jedynie pomostem do finału. Świat staje się większy, przeszłość bohaterów odsłania kolejne warstwy, pojawiają się nowe perspektywy, a stawka rośnie. I choć arena może być miejscem walki, najciekawsze pojedynki rozgrywają się często gdzie indziej – między lojalnością a zdradą, pożądaniem a rozsądkiem, tym, co bohaterowie wiedzą o sobie, a tym, czego jeszcze o sobie nie rozumieją.

A kiedy na ostatnich stronach pojawia się mocny cliffhanger, trudno nie pomyśleć, że Jasmine Mas doskonale wie, jak zostawić czytelnika dokładnie tam, gdzie powinien zostać: z kolejnym pytaniem i zdecydowanie zbyt wielką ochotą na następny tom.

Od Wydawcy:

Po piekielnym treningu zwiastunów śmierci królowej fae Sadie rozumie jedno: jej walka o życie i wolność dopiero się zaczyna. Czeka ją brutalna próba w krwawych Igrzyskach Fae, w których nic nie jest takie, jakie się wydaje, a mroczne sekrety przeplatają się ze śmiercią.

Jax, Cobra i Ascher stają u jej boku. Niebezpieczni sprzymierzeńcy w okrutnej grze o przetrwanie. Czy dadzą radę współpracować? A może wewnętrzne spory zniszczą ich od środka? Sadie zdaje sobie sprawę, że stawka w tej grze jest większa. Na arenie przesiąkniętej krwią, magią i intrygami musi się zmierzyć z przeciwnikami gotowymi na wszystko. Każdy krok może jej przynieść śmierć lub zakazaną namiętność. Każdy krok zbliża ją do odsłonięcia mrocznej prawdy o własnym pochodzeniu. W żyłach Sadie płynie moc, o której nikt wcześniej jej nie powiedział moc bestii fae.

Tymczasem w cieniu areny czai się ktoś, kto wolałby, by Sadie nigdy nie poznała całej prawdy.

Twoja magia. Twoja krew. Przetrwają tylko bestie