Opcje wyszukiwania (Strona 250 z 363)

W miarę u mnie. Umówiłam się z koleżanką na zakupy, więc może będzie lepiej, choć stopa trochę boli - za dużo wczoraj chodziłam.

Yolana, uda się!
Milagro, najgorsze są okazje...

Czytałam kiedyś taką sentencję: "Znowu, znowu przegrałem, ale jest we mnie coś, co nigdy nie przegrało. Jestem znowu gotowy zaczynać od nowa." Alf Lohne

Albo to też pasuje ciągłego próbowania, na którą wpadła Helen Fielding, autorka książek o Bridget Jones:
"Klucz do sukcesu tkwi w sposobie, w jaki podnosisz się z porażki." I tu faktycznie tkwi klucz.
Za każdym razem kiedy postanawiałam znów próbować, nie żebym była maniaczką diet i odchudzania, absolutnie nie, ale za każdym razem gdy z mniejszym lub większym zaangażowaniem postanawiałam wprowadzić w życie pomysł na doprowadzenie swojego ciała do porządku, zgubienie nadwagi, itd., to kiedy się nie udawało zwalałam na swoje ludzkie słabości, wiadomo... na lenistwo, na łakomstwo, brak czasu, na kogoś kto mi przeszkodził dokramiając pysznościami czy zawracał mi tyłek w godzinach ćwiczeń, przez co musiałam je przekładać (czyli sobie darować tak naprawdę), na brak silnej woli i całą masę innych przyczyn. No i kiedy zaczynałam ponownie to znów w taki sam sposób, więc i kończyło się tak samo.

Zaczęłam więc liczyć na metodę, która pomogła mi kiedyś i długo nie docierało do mnie (aż do teraz tak naprawdę), że te sposoby, które kiedyś były skuteczne teraz mogą nie zadziałać i potrzebuję innych. Mój klucz to: zastanów się nad prawdziwymi przyczynami tego, że ci się nie udało i sposób, który pomoże ci teraz, a nie który uważasz za skuteczny mimo kolejnych porażek.

No i po głębszym zastanowieniu dochodzę do niosku, że:
- to nie jedynie kwestia lenistwa, ale strachu przed zmianami jakie przyniesie nowa figura, bo już zapomniałam jak fajnie jest być szczupłą... nie, czekajcie, ja nigdy nie wiedziałam jak fajnie jest być szczupłą, bo kiedy byłam miałam kosmiczne kompleksy i wydawało mi się, że jestem taaaaaka gruba, a kiedy patrzę na stare bluzki, które zostawiłam, to mam wrażenie, że to ubranka dla dzieci. Nie docierało do mnie, że waże tyle co koleżanki, że ktoś zazdrości mi szczuplejszych ud, ja się czułam i widziałam gruba... przez psychopatę. Kiedyś przeczytałam, że kobieta może się roztyć, bo podświadomie chce zrazić do siebie mężczyzn, żeby jej nie krzywdzili i rzeczywiście, po rozstaniu z psychopatą przytyłam 11,5 kg w ciągu pięciu tygodni i tak się zaczęło moje tycie, a wcześniej 5 kg, bo cierpiałam przez niego, razem 16,5 kilo, potem trochę przerwy w tyciu aż pojawił się w moim życiu mężczyzna, z którym przeszłam kryzys, ale który wyleczył mnie całkowicie z kompleksow na punkcie figury. Krępuje mnie też trochę ludzkie gadanie, bo ilekroć komuś ze znajomych udało się schudnąć więcej, to wszyscy mówili o tym przez miesiąc conajmniej.
- to nie kwestia braku czasu tylko kiepskiej organizacji i trudności ze zmianą trybu życia (kto by pomyślał, że kiedyś nie bylo dnia bez ćwiczeń i joggingu)
- to tylko po części wina tych, którzy wiedzą, że nie powinni a wkręcają mi dobre rzeczy, bo brakuje mi asertywności, która jest przydatna w wielu dziedzinach życia i nad brakiem której ubolewam niezmiernie. Agresywna komunikacja nie przynosi tylu korzyści co asertywna, choć czasem jest jedyną drogą prowadzącą do osiągnięcia celu.
- mam problem z tym, że nie lubię czekać na efekty, nie lubię czekać wogóle, lubię kiedy widać od razu, że to co robię ma sens, nie potrafię dochodzić do celu metodą małych kroczków.
- no i najważniejsze... mogłabym ćwiczyć przez cały dzień, ale szybko się to nadrabia kiedy emocje kierują w stronę lodowki.
Psychodietetyczka kazała mi prowadzić dziennik, w którym obok tego co zjadłam mam zapisywać jak się czułam, żeby sprawdzić nad jakimi emocjami nalezy popracować... wg. mnie nad wszystkimi A tak naprawdę nad żadną z nich, bo lubię emocje. Jestem impulsywna inie przeszkadza mi to. Jestem zadowolona z tego, że czuję mocno, że przeżywam wszystko, potrzebuję intensywnych doznać, a silne emocje pozytywne i negatywne mi ich dostarczają. czy ja czasem sama sobie nie stoję na drodze? Czy da się pogodzić moją emocjonalność z panowaniem nad apetytem? Taaak... muszę znaleźć ujście dla emocji.

Nie no, jeśli już dietetyczka jest po naszej stronie to siła w nas!
Bloga chętnie odwiedzę, ale póki co zastanawia mnie co takiego pomocnego jest w prowadzeniu go podczas odchudzania, a wiem że jest, bo dziennik odchudzania to rozumiem, a blog... chodzi o tę presję, że ktoś to czyta, że podjęło się niejako publiczne wyzwanie, czy piszesz go tylko dla siebie, żeby mieć jasność tego co robisz w związku z odchudzaniem? Prowadziłaś go już wcześniej?

Ja będę się posiłkować wspaniałą książką, której patronem medialnym jest Uroda i Zdrowie, a także SHAPE (kiedyś kupowałam regularnie i chyba zacznę znów) - "Dziennik diety". [img]//sensus.pl/okladki/125x163/zoswod.jpg[/img]
Można ją dostać z rabatem na stronie sensus.pl. Plan na dwanaście tygodni.
Zwykle, kiedy zaczynałam, zakładałam sobie coś w tym stylu, taki zeszyt, w którym sobie planowałam co zrobię i wpisywałam co zrobiłam i zjadłam, ale ta książka jest mega, bo oprócz tego, że ładna i kolorowa, to jeszcze zawiera różne porady, można w nią wpisywać przepisy, wartości odżywcze ulubionych produktów, kontrolować czy je się zgodnie z piramidą żywienia, jest karta postępów. Ja zawsze robiłam sobie taką tabelkę do tego. Jakoś bez planu nie mogłam nigdy ruszyć, potrzebowałam pomóc sobie to wszystko zorganizować, a "Dziennik diety" to strzał w dziesiątkę.

Jak się do tego zabiorę? Mam zestawy ulubionych ćwiczeń i niestety będę musiała przestać o nich na razie myśleć. Przedwczoraj wbił mi się w stopę kilkucentymetrowy wkręt (stanęłam na nim) i chodzenie oraz stanie sprawia ból, więc pozostają jedynie ćwiczenia nie wymagające stania na stopach, na szczęście jest ich sporo (głównie znalezione w magazynie Shape).

Nie zamierzam przechodzić na żadną z diet cud, ani głodzić się. Na początek ograniczę jedzenie. Roztyłam się, bo mam problem z zajadaniem emocji. Od lat. Radość, smutek, wtyd, strach, obawa, trema, szczęście, wzruszenie - za każdym razem odwiedzam lodówkę. Mimo, że palę, nie ciągnie mnie od razu na papierosa - najpierw muszę zjeść, potem mogę iść zapalić. Miałam już kontak z psychologiem, psychodietetykiem, doktorem nauk medycznych w tej sprawie i niczego to nie zmieniło. Gdzieś w środku mam jednak silne poczucie, że tylko ja i tylko sama, bez niczyjej bezpośredniej pomocy, mogę to zmienić. Ale pośrednio i nieświadomie może mi pomóc wiele osób... zwłaszcza przez zwykłą rozmowę, w której moje emocje znajdą ujście. I do tych celów wolę internet. W realu najczęściej trzeba poczekać, aż ktoś przyjdzie, a rozmów telefonicznych nie lubię, od smsów palec boli z jedną osobą dobrze mi się rozmawia o tym, z drugą o tamtym, trzecia nie zrozumie, czwarta nie jest zbyt dyskretna, piąta będzie chciała pomóc bardziej niż ja chcę itd. A przez internet jest inaczej. Wygadam się i mogę to zrobić w każdej chwili. Dlatego uwielbiam fora.

No więc... na początek:
- ograniczam jedzenie,
- piszę, by emocje znalazły ujście
- ćwiczę to, na co pozwoli mi mój nieszczęsny stan.

Czyli tak, jak powinno być i to się ceni. A jak z przesyłką - czy była solidnie zabezpieczona? Kieliszki cale dostałaś zapewne, ale powiedzmy... czy gdybyś to Ty je komuś wysyłała to zabezpieczyłabyś je bardziej, czy było ok?

To doskonale! Czym to może być spowodowane? Czyżby bezpieczeństwem i tym, że ma stały dostęp do pokarmu?
A czym Ty ją karmisz?
I gdzie śpi? Ma jakieś wyrko czy klatkę?
I może głupie, ale gdzie się zalatwiają fretki?

Nie uwierzycie co mi się dziś przydarzyło! Wbił mi się w lewą stopę prawie pięciocentymetrowy wkręt!
Na 3,5 cm pionowo w ciało!!!
Wyszłam sobie w południe za dom, pod lasek, zapalić papierosa (mieszkam w przedostatnim rzędzie).
Tuptam sobie, chłopak siedzi dwa-trzy metry obok. Rosną kwiatki: żółte, fioletowe, jest fajnie.
Nagle usłyszałam dziwny odgłos i poczułam ból w stopie. Podnoszę ją i widzę kawałek deski przyczepiony do mojego buta. Skoro jest deska to... musi być gwóźdź - myślę. W ułamku sekundy przeleciały mi przed oczami obrazy z filmów, gdzie twardzi mężczyźni wyciągali sobie z brzuchów, nóg i ramion różne ostre przedmioty wbite tam podczas walki z wrogiem i pomyślałam - bedzie trudno, po czym w kolejnym ułamku sekundy, ani na chwilę nie tracąc równowagi i stojąc w trawach jak bocian na jednej nodze, mocno złapałam deskę i wydarłam ją z mojej nogi! Wtedy okazało się, że to nie gwóźdź tylko okropny wkręt. Nawet bardzo nie bolało na początku, tylko poczulam, że w bucie robi się coraz cieplej. Myślałam że to krew, tymczasem prawie wogóle jej nie było (a to źle jak wiadomo). Horror, mówię Wam.
Na pogotowiu dostałam szczepionkę. Stopa boli, momentami czuję ból aż do kolana, spuchło wokół rany.
No i pobrykane
Boli

Jeśli ktoś częst okorzysta to fajna sprawa. ja się mocno sparzyłam. przyszły mi spodnie osiem rozmiarów większe niż miały przyjść, miały być bez wady a jest dziura przy pasie i nie można ich zwrócić. Super. Oto urok zakupów przez internet.
Kiedyś też kupiłam w sklepie torbę i przyszła zadrapana dość widocznie, od tego zadrapania zrobił się brzydki i jeszcze większy defekt.

Kromka, dasz radę! Czyli co, im szybciej żyjemy tym szybciej rak nas zeżre? Bardzo możliwe.
Szybkie tempo życia to stres, brak czasu na odpowiedni posiłek itd. Czasami takie życie wydawało mi się pociągające, ale na dłuższą metę zawsze jakoś tak się układało, że miałam przerwy, nawet kilkumiesięczne, kiedy moje życie płynęło baaaardzo powoli, jak teraz (kolejna skrajność).

Słyszałam od lekarki, że hemoroidy w młodym wieku mogą świadczyć o raku, chyba że ktoś ma dziedziczne.

Podobno żeby pozbyć się zapachu spalenizny trzeba włożyć do naczynia z potrawą kromkę chleba i zakryć. Nie miałam okazji spróbować, ale może ktoś będzie w potrzebie i wypróbuje

Moja pierwsza kulinarna wpadka wynikała z tego, że nie wiedziałam, a miałam lat niewiele, że kostka margaryny jest większa o 50 g od kostki masła. Nie miałam masła, wzięłam margarynę. Wyszedł zakalec