Opcje wyszukiwania (Strona 116 z 363)

True.
Niedawno posprzeczałam się ze znajomym. Ma jakieś 6-7 tys. kredytu, więc pytam, czy naprawdę musiał mieć ten komputer za 3 tysiące, a on na to, że kiedy brał kredyt, to było go na to stać, bo miał 1,5 tysiąca i resztę chciał pokryć z kredytu. No i tak jakoś wyszło,  że ta reszta to nie 1,5 tysiąca tylko 7.

Cudownie jest zasmakować przeszłości w takiej formie, prosto z rąk ludzi, dla których te tradycje były codziennością. Od prostych czynności począwszy, przez przysmaki wyrabiane w tradycyjny sposób, aż po zwyczaje i przekonania, o których opowiadają i według których żyją. W zabobony nie wierzę, ale podoba mi się to, co związane z kuchnią, rękodziełem, pracowitość i gościnność, stosunek do natury.

Od kilku dni błądzę po stacjach muzycznych z całego świata i usiłuję coś dla siebie wybrać. Testuję po kolei aplikacje radiowe i ideału jeszcze nie znalazłam. Bardzo lubię radio na Spotify.

Jeśli tylko dzieje się to z korzyścią dla nas, to ok. Bo to co dobre warte jest naśladowania. Gorzej jeśli rezygnujemy z siebie tracąc na tym, wyrzekając się pragnień, zaniedbując siebie, dążenia i zainteresowania.

Podziwiam starszych ludzi, którzy nie wahając się korzystać z tego, co współczesne, dbają także o to, by podtrzymać tradycje warte uwagi. Takie, które w dzisiejszym świecie bez nich by przestały istnieć. Potrafią kontynuować je w taki sposób, który nie kłóci się z nowoczesnością, a wzbogaca ją, czyni bardziej różnorodną, piękniejszą, bardziej wartościową.

Ja wsuwam chałwę własnej roboty. Nasiona słonecznika, tyle że nie miażdzone, a zmielone w maszynce do orzechów i zamiast karmelu miód. Taką masę formuję i kroję na kawałki wielkości cukierków krówek, po czym obtaczam w nasionach sezamu. Najlepsza jest jak się już uleży i zgęstnieje w lodówce. Tak po 2-3 dniach jest mega.
Jeśli chodzi o ilość to objętościowo wychodzi na to samo, np. z miseczki nasion będzie miseczka kostek chałwy.

[url]https://www.instagram.com/p/BJJL2izATL3/?taken-by=ivona910[/url]

Całkiem fajny polski film oglądałam kilka dni temu z koleżanką - "Bilet na księżyc". Chłopaczek dostaje wezwanie do woja, ale chce być lotnikiem, a kierują go do marynarki. Jego starszy brat postanawia go do tego wojska wyprawić: robi imprezę pożegnalną, odwozi do Świnoujścia, usiłuje załatwić sprawę związaną z brakiem seksualnych doświadczeń, bo twierdzi, że jako prawiczek nie będzie miał w wojsku życia. Młody jednak zakochuje się i wszystko nagle się zmienia.

Oceny ma średnie na Filmwebie, ale nam się bardzo podobał.
Obsada gwiazdorska: Chyra, Grabowski, Przybylska, Simlat.

Patra, mogłabyś nam się tu pochwalić swoją twórczością nieco Jakiś tytuł chociaż podać

Nie nie, ja nie Chyba że do Rzeszowa, ale to byłoby przeniesienie się z oddziału w moim mieście na tamtejszy, wszystko w obrębie tej samej uczelni, tego samego wydziału i na tym samym kierunku.

Prawda. Wtedy istnieje ryzyko, że człowiek ograniczy się do takiego życia z dnia na dzień, a nie każdy potrafi cieszyć się codziennością.

Trochę mnie to zastanawia, bo przecież jest to pokolenie wychowane w warunkach, w których niewiele było i trzeba było się dostosować. Dopiero pokolenie ich dzieci doświadczyło tego, że zamiast dwóch smaków możemy wybierać spośród kilkunastu, że mamy całą lodówkę albo dwie margaryn i maseł w markecie i całą alejkę makaronów, obok drugą płatków, za nimi trzecią z mlekiem od dziesięciu producentów, podczas gdy kiedyś było tylko w proszku i z butelki z pobliskiej mleczarni.
Nagle warunki się zmieniły i zaczęliśmy wybierać i wydawać by się mogło, że asortyment będzie wystarczający, zwłaszcza dla takich osób, które kiedyś nie miały z czego wybierać, bo urodziły się zaraz po wojnie.

Niektóre jego kawałki lubię.

Bo to w ogóle jest tak, że czasem nie przepadamy za jakimś gatunkiem czy odmianą, nawet wykonawcą, ale utwór nam się podoba. Na przykład na weselach świetnie bawią się osoby, które na co dzień zarzekają się, że nienawidzą disco polo. "Kiss kiss" Tarkana wprawiał w dobry nastrój gości, którzy mieszkańców Bliskiego Wschodu nazywają "brudasami", a "Whiskey in the jar" w wykonaniu Metallicy uwielbiał cały świat, łącznie z tymi, którzy stronią od muzyki metalowej. Ja sama nie interesuję się w żaden sposób jazzem, ale dwóch znajomych podrzuciło mi kawałki, które o dziwo bardzo mi się spodobały.