„Beksińscy – portret podwójny” – recenzja

3 czerwca 2014, dodał: Ksymena
Artykuł zewnętrzny

Share and Enjoy !

Shares

Świat artystów bywa niedostępny dla zwykłych ludzi. Ich mentalność, oryginalny sposób wyrażania siebie i specyficzne spojrzenie na świat bywa ciekawym przedmiotem obserwacji dla osób z zewnątrz, nawet tych z najbliższego otoczenia. Taki właśnie w oczach społeczeństwa był Zdzisław Beksiński – uznany, wręcz kultowy malarz o nietuzinkowej Grzebalkowska_Beksinscy_500pcxosobowości oraz jego syn Tomasz – zafascynowany tematyką tanatyczną dziennikarz muzyczny radiowej „Trójki”. To właśnie im poświęca swój reportaż Magdalena Grzebałkowska, wprowadzając czytelników w intymny świat skomplikowanych emocji, które łączyły ojca i syna. Dąży jednak do prawdy, do zrozumienia, dlaczego w tej rodzinie tak wiele było śmierci, czemu obaj zmarli śmiercią nagłą – i w żadnym wypadku nie łączy tego z fatum, jak wszyscy ci, którzy chcą widzieć tę rodzinę w mrocznej otoczce, która towarzyszyła sztuce Beksińskiego. Zrywa ze stereotypami w ocenianiu Zdzisława Beksińskiego jako człowieka i jako artysty.

Poszukiwanie miłości przeplata się tu z wszechobecnym uczuciem samotności, niemającej jednak nic wspólnego z metafizycznym przeżywaniem artystycznej „osobności”. Beksiński to także kochający na swój sposób ojciec rodziny, prowadzący przez lata rodzinną kronikę w formie nagrań video, utrwalający te szczęśliwe chwile, które za wcześnie przerwie nieuchronna śmierć. To w nich jest zawarta prawda o nim, a nie w artystycznych wizjach, każących nam domyślać się fatalistycznego sposobu myślenia i zapowiedzi przyszłych tragedii. Nie sposób jednak było nie zaprezentować w książce także prac artysty, które są znakomitym uzupełnieniem tekstu. Korespondują one ze świetnie przygotowanymi felietonami muzycznymi syna, który w innej dziedzinie sztuki realizował talent oparty na tak samo perfekcyjnych podstawach, jak w przypadku ojca.

Grzebałkowska świetnie rysuje ów podwójny portret, przywołując wiele ciekawych faktów z życia rodziny Beksińskich. Reportaż przechodzi tu miejscami wręcz w sagę rodzinną, pozbawioną ocen ze strony autorki. Ta wzorcowa dziennikarska bezstronność to jeden z atutów tej publikacji. Na uwagę zasługuje też bardzo starannie opracowana tu dokumentacja w postaci fragmentów listów czy dziennika malarza, a także wiele prywatnych zdjęć, ukazujących obu bohaterów tej książki jako ludzi żyjących w określonym czasie historycznym, choć niejako na obrzeżach życia społecznego. Dzięki takiej książce, jak ta, pamięć o nich na pewno będzie trwać długie lata.

Kamila

Dziękujemy Wydawnictwu za przekazanie egzemplarza do recenzji –
Redakcja

Share and Enjoy !

Shares





Możesz śledzić wszystkie odpowiedzi do tego wpisu poprzez kanał .

Jeden komentarz do „Beksińscy – portret podwójny” – recenzja

  1. avatar gaiaja pisze:

    Beksińskich uwielbiam od lat.Książkę właśnie skończyłam czytać. Porywająca lektura-o życiu,sztuce miłości, samotności…

Dodaj komentarz


FORUM - bieżące dyskusje

bóle pleców:(
Robiłam rezonans magnetyczny kręgosłupa w Warszawie w Radio Medica i szczerze polecam. Bardzo...
Zatkany nos
Od września ciągle mam zatkany nos, to nie jest katar tylko zatkany...
Metylowane witaminy
Nie kupię czegoś, co brzmi dziwnie - jak alkohol metylowy, po którym się ślepnie:D
Stany lękowe
Trzeba dużo pracy nad sobą i nad poprawą swojego bytu żeby wyzbyć się lęków......