Definicja – mianem tachykardii określa się zwykle czynność serca powyżej 90 uderzeń na minutę. Może ona dochodzić nawet do ponad 600 uderzeń na minutę. Im szybsza jest czynność serca, tym mniej pozostaje czasu między jednym a drugim skurczem na napełnienie się jam serca krwią. W rezultacie przy bardzo szybkim rytmie komory pompują w trakcie jednego skurczu znacznie mniejszą ilość krwi. W skrajnych przypadkach, tachyarytmie o częstości powyżej 200/min praktycznie są równoznaczne z brakiem efektywnej czynności serca i oznaczają zatrzymanie krążenia.
Mechanizm powstawania tachyarytmii polega zwykle na tym, że grupa komórek serca, posiadających zdolność wytwarzania pobudzeń elektrycznych, zaczyna pracować w sposób niezależny od prawidłowych struktur układu bodźcoprzewodzącego. Wytwarzane przez nie z dużą częstością pobudzenia rozchodzą się na pozostałe komórki mięśnia serca, co może skutkować bardzo szybkim rytmem.
- niedostateczny dopływ krwi do komórek mięśnia serca, będący wynikiem choroby wieńcowej
- choroby zastawek
- choroby polegające na nieprawidłowej budowie i organizacji komórek mięśnia serca – kardiomiopatie
- nadciśnienie tętnicze
- infekcja w obrębie serca lub dotycząca całego organizmu
- guzy serca
- choroby i czynniki pozasercowe, np. choroby tarczycy, płuc, zaburzenia elektrolitowe, nadużycie alkoholu, napojów kofeinowych, narkotyków
Objawy tachyarytmii:
- Uczucie kołatania serca
- Uczucie braku powietrza, szybki, skrócony oddech
- Zawroty głowy, osłabienie
- Ból w klatce piersiowej
- Omdlenie
- Pełna utrata przytomności
- Całkowite zatrzymanie czynności serca
czytaj więcej na: www.dobre-serce.pl
