Nie możemy spać, sprawdzamy co chwilę, czy osoba do nas napisała, czytamy od nowa po wiele razy wiadomości o niej analizując słowo po słowie, reagujemy żywo na każdy dźwięk telefonu, odtwarzamy w pamięci każdy gest osoby, szukając znaków odwzajemnienia uczucia, zainteresowania nami, a gdy dostrzegamy nadzieję na relację z tą osobą, doznajemy euforii.
Tak właśnie zaczyna się limerencja. Limerencja to stan gwałtownego zauroczenia, stan, który udaje zakochanie. Słowo limerencja pochodzi od „ limerence” , terminu użytego przez Dorothy Tennov w latach siedemdziesiątych, a oznacza intensywne, wręcz obsesyjne uczucie do danej osoby, uczucie, które łatwo pomylić z zakochaniem. Dorothy Tennov analizowała zachowania osób, które były niezdolne przestać myśleć o kimś, kogo ledwo znały. Swe obserwacje zawarła w książce pt. „ Love and Limerence” . Zanim Tennov nadała nazwę limerencji, literatura znała już ten stan. W „ Cierpieniach młodego Wertera” tytułowy Werter pokochał kobietę „ zajętą” i nie potrafił przestać jej kochać. W serii o Harrym Potterze, Severus Snape całe życie kochał Lily Evans, mimo że ta miłość nie była odwzajemniona i nigdy nie pokochał innej kobiety.
Limerencja – sztuka tworzenia więzi czy obsesja
Limerencja to stan, który pokazuje, jak potężna jest ludzka zdolność do tworzenia więzi nawet wtedy, gdy obiekt naszego uczucia istnieje tylko w naszej głowie. Limerencja nie potrzebuje realnej bliskości, by przetrwać- wystarczy wspomnienie o danej osobie, wyobrażenie, a ono już uruchamia w głowie całą fabułę. Wyobrażamy sobie rozmowy z daną osobą, wspólne życie z nią. Przykładem limerencji jest także wchodzenie w internecie na profil byłego partnera, sprawdzanie, czy jest aktywny np. na facebook’u, what’s up. To wszystko są dowody na to, że miłość jest silniejsza niż rozsądek. Tennov nazwała limerencję „ emocjonalnym uzależnieniem od nadziei” . Gdy osoba, o której wciąż myślimy, daje nam nawet nikły znak zainteresowania nami, odczuwamy euforię, toczymy ze sobą monolog: czy on/ ona odwzajemnia moje uczucie. Logika podpowiada, że to może nie mieć nigdy miejsca, ale serce marzy dalej, że może kiedyś, później. I chcemy tak marzyć, mając często świadomość, że żyjemy iluzją, ale dobrze nam z tym.
Fascynacja drugą osobą
Limerencja może pojawić się w stałych związkach, gdy partnerzy odczuwają nagłą fascynację inną osobą i poddają pod wątpliwość pozostanie w dotychczasowej stałej relacji. Nie odróżniają, że to, co czują, to nie miłość, a zauroczenie, a gdy dochodzi do tego intensywność odczuwanych emocji, możemy mówić już o limerencji. Z limerencją powiązana jest obsesyjność. Zasypiamy i budzimy się z myślami o danej osobie, idealizujemy ją, tworzymy scenariusze życia z nią, mamy wrażenie, że jeszcze nigdy nie czuliśmy wobec kogoś takich uczuć, a gdy obiekt naszych westchnień nie daje żadnych znaków zainteresowania nami, popadamy w rozpacz.
W miłości kluczowa jest realna osoba i relacja z nią, w limerencji ważny jest stan emocjonalny, który kreuje wyobrażenie o osobie. Miłość opiera się wzajemności, w limerencji mamy do czynienia z niepewnością i pragnieniem odwzajemnienia. Emocjonalnymi objawami limerencji są: lęk przed odrzuceniem, potrzeba potwierdzeń uczuć, ruminacje – obsesyjne myśli, które prowadzą do negatywnych emocji, myśli, które charakteryzują się ciągłymi wątpliwościami. Ruminacja jest niszczącym rozpamiętywaniem, „przeżuwaniem myśli”, które utrudnia codziennie funkcjonowanie, wręcz zatruwa życie. Osoby doświadczające limerencji narażone są na bezsenność, kołatanie serca, podwyższone napięcie, trudności z koncentracją, co przekłada się na pracę i naukę, porzucanie priorytetów, zaniedbywanie obowiązków w imię „ może się odezwie”, podatność na stres. Limerencja bywa sposobem na radzenie sobie z lękiem przed samotnością, niską samooceną. Fantazjowanie o kimś jest próbą tuszowania tych odczuć, a także uczucia smutku, lęku przed odrzuceniem.
Limerencja intensywne pragnienie wzajemności
Limerencja jest intensywnym pragnieniem wzajemności ze strony danej osoby, obejmuje też silne wahania nastroju, który uzależniony jest od sygnałów jakie wysyła bądź nie wysyła obiekt uczuć. Limerencja potrafi spowodować motyle w brzuchu, ale też i uciąć skrzydła. Gdy zaburza codzienny rytm dnia- praca, sen, jedzenie, gdy prowadzi do obsesyjnego śledzenia osoby w internecie, także stalking, wskazane jest udanie się do psychologa/ terapeuty. Podczas terapii człowiek uczy się rozumieć skąd bierze się u niego emocjonalny głód, dlaczego ta , a nie inna osoba stała się obiektem naszych uczuć. W terapii nie chodzi o odkochiwanie się, a uświadomienie sobie przyczyn naszego zachowania. Wskazany jest też emocjonalny detoks, czyli zaprzestanie obserwowania na mediach społecznościowych danej osoby i nauczenie się znoszenia ciszy, a w niej odnalezienie pytania, dlaczego zależy mi na tej relacji, czy naprawdę jej potrzebuję, czy ona ma na celu tylko zrekompensowanie mi samotności. Terapia pozwala zrozumieć, że tęsknota nie zawsze jest dowodem miłości, że intensywne uczucia niekoniecznie są głębokimi uczuciami.
