Nie było dnia w którym to Kasia nie narzekałaby na różne dolegliwości. Kasia ma 28 lat, ale nieustannie wymyśla u siebie nowe choroby, robi częste badania i jest gościem u internisty kilka razy w miesiącu. Ostatnio wykryła u siebie raka piersi, który nagle zniknął.. wraz ustaniem miesiączki. Taka postawa zatruwa życie nie tylko jej samej, ale też całej rodzinie i znajomym. Kasia potrafi bowiem zadzwonić w środku nocy do przyjaciółki aby zwierzyć się jej z nowej choroby, która ją znienacka zaatakowała. Znacie takie osoby?
Dzisiaj już medycyna zdała sobie sprawę, że hipochondryk to nie zwykły symulant, tylko faktycznie chory na urojenia, obsesyjnie dbający o swoje zdrowie człowiek. Jak objawia się choroba? Co prawda każdy z nas od czasu do czasu podejrzewa u siebie jakieś schorzenie. Zwykły ból głowy to dla nas migrena, mdłości – zatrucie żołądka, pieprzy – czerniak itp, ale kiedy specjalista rozwieje nasz wątpliwości i postawi optymistyczna diagnozę, a my nadal uważamy, że coś jest nie tak – to pierwszy objaw nerwicy. Hipochondria bowiem to rodzaj nerwicy, fobii na tle własnego zdrowia, w której osoba chora jest głęboko przekonana, że cierpi na poważne dolegliwości cielesne. Przesadnie niepokoi siebie i wmawia wręcz sobie chorobę. Wyczula na wszelkie oznaki funkcjonowania swego organizmu, prowadzi stałą i wnikliwą samoobserwację, wyolbrzymiając pobolewania w różnych częściach ciała. Wystarczy katar czy kaszel, by była pewna, że czas żegnać się ze swym życiem.
Aby utrzymać w ryzach swoją chorobę sięga po różne medykamenty i z czasem staje się lekomanem. Łykając bez przerwy leki na uspokojenie i przeciwbólowe z czasem się tak od nich uzależnia że ich chwilowe odstawienie skutkuje drżeniem mięśni, bezsennością i dolegliwościami jelit. Źródeł hipochondrii należy jednak szukać w dziedzictwie – osobami podatnymi są ci, którzy wychowali się w nadopiekuńczej rodzinie i wzrastał w atmosferze przesadnego dbania o zdrowie lub też odwrotnie – nie było większego zainteresowania pod tym względem ze strony rodziców. Kiedy zainteresowanie ze strony rodziców pojawiało się w momencie zachorowania to na przyszłość ten rodzaj zachowania tak mocno wbudowuje się w psychikę, że pozostaje na całe życie. Dzisiaj dzięki właściwie prowadzonej psychoterapii zaburzenia hipochondryczne można łagodzić. Terapia polega na rozwijaniu świadomości uczuć i ciała a także nawiązywaniu prawidłowych kontaktów emocjonalnych z ludźmi. Pomocne są praktyki harmonizujące emocje i doznania cielesne np. joga, tai chi, medytacja. Nieskuteczna jest terapia lekami psychotropowymi.
Sprawdź czy jesteś hipochondrykiem:
1) czy codziennie myślisz o swoim zdrowiu?
2) Czy podczas wizyty w gabinecie sugerujesz lekarzowi, żeby skierował cię na dodatkowe badania u specjalisty>
3) Czy co najmniej od dwóch miesięcy codziennie zażywasz jakieś leki, mimo, że żaden lekarz ich nie przepisał?
4) Bez powodu odwiedzasz lekarza kilka razy w roku?
5) Przeszukujesz np. internet, prasę żeby czytać o chorobach jakie u siebie podejrzewasz?
Jeśli na cztery pytania odpowiedziałeś twierdząco oznacza, że możesz być hipochondrykiem.
