Opcje wyszukiwania (Strona 67 z 363)

Moja mama ma jeszcze Farel Taką pomarańczową, model SR-14. I wiecie co? Ona nadal działa!

Używacie wypełniaczy do koków czy raczej robicie je na samych gumkach? Mi coś nie bardzo wychodzi bez wypełniacza, a z wypełniaczem jakiś taki za wielki

Używasz go na całej długości włosów? Od nasady? Kiedyś stosowałam tylko na dolną część, bo bałam się, że moje przetłuszczające się włosy będą źle wyglądać, ale ten Schwarzkopfa stosuję na całości i nic złego się nie dzieje. Włosy są leciutkie, nie obciążone, nie przetłuszczają się szybciej niż bez tego kosmetyku.

Pozwalacie innym dotykać wasze lakiery? Siostrom, koleżankom, mamie?
Ja nie lubię, kiedy ktoś je rusza, więc nikt tego nie robi. W internacie mi "ginęły", a w domu koleżanka potrafiła nie dokręcić. Teraz nikt nie może ich dotykać, chyba że przy tym jestem i sprawdzam, czy są potem podokręcane
Koleżanka ma poukładane odcieniami i kiedy jej kuzynka wpadnie, to zawsze odkłada nie tam, gdzie powinna, więc teraz tak samo pilnuje i ogranicza dostęp

Sama nie wiem, dlaczego tak jest. Widzę, że jest tak, jak piszecie i zastanawiam się czy i dlaczego ja sama kogoś oceniam, choć jeśli już, to na szczęście zdarza mi się to bardzo rzadko. Mam świadomość, że przed moimi oczami jest ukryte wiele spraw związanych z drugą osobą. Istotne szczegóły dotyczące jej sytuacji, tłumaczące decyzje i zachowania, które wydają mi się niewłaściwe, bolesne przeżycia kształtujące jej charakter, doświadczenie wpływające na światopogląd, różne inne powody jej postępowania, niekoniecznie złe, bo wśród nich mogą być pragnienia, korzyści do których dąży, a o których nie mam pojęcia.

Może nie jestem jakąś krytykantką, nie oceniam ludzi dla jakiejś dziwnej przyjemności wydania wyroku, ale zdarza mi się gdzieś w środku kogoś za coś ocenić. Hmm... choć może nie tyle kogoś, co właśnie samo zachowanie. Nie wiem, gdzie wtedy zaciera się granica pomiędzy OPINIĄ, do której mam prawo, a OSĄDEM, który może być niesprawiedliwy właśnie z tych powodów, o których tu piszemy. Widzę zachowania ludzi, słyszę ich wypowiedzi i na ich podstawie rodzi się we mnie coś na kształt opinii, ale ocena przychodzi chyba dopiero wtedy, kiedy coś zaczynamy uważać za dobre lub za złe, kogoś za dobrego lub złego, takiego czy innego.

Uważam, że mój były jest złym człowiekiem. I głupim. To jest już ocena. I czuję, że mam prawo ją wystawić. Krzywdzi i wykorzystuje wielu ludzi wokół siebie.
Z kolei widzę często złe zachowania różnych ludzi, również złe i głupie, ale jakoś nie oceniam ich negatywnie przez to. Coś we mnie nie potrafi ich skrytykować, bardziej każe zrozumieć. I nieraz okazuje się, przy lepszym poznaniu, że ludzie ci nie są warci pochopnie przyklejonej im przez wszystkich wokół etykietki. Choć w przypadku mojego byłego opinia ludzi okazała się właściwa i słuszna.

Dlaczego ludzie chcą oceniać innych? Nie wiem... może jest w nas jakieś takie poczucie porządku, tego jak powinno być, a jednocześnie zachodzi w nas konfrontacja pomiędzy naszymi przekonaniami a zachowaniami innych i może ona sama w sobie nie jest zła, tylko to co z nią robimy. No wiecie... bo jeśli ktoś swoje odczucia, to, że mu się coś podoba, nie podoba, że zrobiłby inaczej, że jego zdaniem powinno się inaczej wykorzystuje do tego, żeby udzielić niekonstruktywnej krytyki, to nie jest dobre. Ma prawo się nie zgodzić z czyimiś decyzjami, nie ma prawa oceniać, tak? Nie wiem, dlaczego niektórzy ludzie roszczą sobie prawo do tego, żeby przedstawiać swoje własne opinie jako te najmądrzejsze i jedyne słuszne.

Co do popełniania błędów i oceniania na ich podstawie, to sama doświadczyłam tego wiele razy i bardzo boli mnie niezrozumienie, a przede wszystkim to, że ludzie, którzy mnie ocenili, nawet nie pomyślą o tym, że ja popełniając błąd mogłam się zmienić. Mogłam go dostrzec, zrozumieć, nawet postarać się naprawić, ale przede wszystkim więcej go nie popełniać, bo był dla mnie nauczką, był czymś, co paradoksalnie uczyniło mnie lepszym człowiekiem, pozwoliło zrozumieć co jest złe i nie robić tego więcej. A przyklejona łatka nie odpada w oczach ludzi, którzy ani wtedy nie znali mnie dobrze, ani teraz. Ani wtedy nie znali szczegółów, ani teraz nie wiedzą, że już takich błędów nie popełniam. I osobiście boli mnie, że mogę być oceniana jako osoba, którą nie jestem, którą może kiedyś byłam, ale już nie.

Dlatego rozumiem, że wszystko ma jakieś wyjaśnienie, nic nie dzieje się bez przyczyny i nie można, nie jest ani uczciwe ani sprawiedliwe oceniać ludzi pochopnie, nie jest w porządku oceniać ich na podstawie błędów. Tylko zobaczcie... są ludzie, którzy nie chcą tych błędów naprawiać, dostrzegać, którzy świadomie postępują źle i w tym tkwią.

Sytuacji, w których ocenia się innych ludzi jest mnóstwo. Nie wszystkie związane są z błędami. Ludzie oceniają wybory innych jako błąd, podczas gdy sami zainteresowani są zadowoleni ze swoich decyzji. Uzyskali to, czego chcą, a nie to czego powinni chcieć zdaniem innych Czy nie o to właśnie chodzi, żeby podążać swoją droga najlepiej jak się potrafi?

A czy będzie im się chciało sprawdzać? Kiedyś na podobnej wyprzedaży kupiłam cuda za 3 zł! I były w niemal idealnym stanie, bo jedna książka miała zagiętą okładkę, inne kilka stron, rysę, ale oni mają książki po kilkanaście złotych. Różnica między nową a od nich niewielka, bo raptem jakieś 3-4 złote.

Zgadza się. Kiedy na studiach jeździłam z e-palącymi koleżankami na zajęcia w innym mieście i paliły w aucie, to wysiadałam jak z komory gazowej. Z bólem głowy, mdłościami i ogólnie złym samopoczuciem. W końcu ograniczyły przy mnie, a jak nie paliły wcale to różnica była kolosalna. To naprawdę nie jest tak, że te truskaweczki i zielone jabłuszka czy jaki smak liquidu kto tam jara nie śmierdzą, nie szkodzą, nie przeszkadzają. Gdyby to tylko pachniało, nie czułabym się tak fatalnie po oddychaniu tym.

Wiesz co? Ja też zaczynam wtedy dostrzegać, że jednak dostałam trochę większą szansę i wstyd byłoby ją zmarnować. Wstyd, czy jak kto woli grzech, i że moim obowiązkiem jest docenić to, wykorzystać to, a w miarę swoich możliwości pomóc tym, którzy tego nie dostali.

Ostatnio trafiłam na Składnicę Księgarską. Przymierzam się do zakupów tam, choć obawiam się stanu książek. Wszystkie pochodzą z ekspozycji, zwrotów itd. i mogą być uszkodzone. Ceny jak za uszkodzone egzemplarze nie zachwycają, chyba że książki są w dobrym stanie, ale tego na odległość nie ocenię Poekspozycyjne egzemplarze kupowałam dużo taniej, więc troszeczkę się obawiam. Czy ktoś u nich kupował?

Ostatnio byłam na seansie O!PLA, czyli animacjach wyświetlanych w ramach Ogólnopolskiego Festiwalu Animacji. Akurat ten dzień należał do młodych twórców (kategoria studencka) i jakoś szczególnie mocno nie poruszyło nic, ale chętnie wzięłam udział w głosowaniu, żeby spośród 11 filmów wybrać najlepsze

Ale... byłam też na niesamowitym "Kafarnaum". To libański dramat opowiadający o życiu tamtejszej biedoty. Nominowany do Oscara i Złotego Globu. Bejruckie slumsy, wielodzietne rodziny, skrzywiona moralność, patologie, a pośród nich dobro, czystość serca, walka o przetrwanie. Młody chłopiec, który jest głównym bohaterem, wydaje się być bardziej ogarnięty w kwestiach moralnych i praktycznych od swoich rodziców. Po nierównej walce o możliwość BYCIA trafia do więzienia, z którego pozywa rodziców przed sąd za to, że... dali mu życie.
Niesamowita historia o ludziach, którzy nie posiadają dokumentów tożsamości, nie wiedzą nawet kiedy się urodzili, mimo starań nie mogą wyrwać się ze środowiska, które depcze godność na każdym kroku i ogranicza. O biedzie, braku edukacji mimo łaknienia wiedzy, braku możliwości decydowania o sobie samym. Wstrząsający i wzruszający film.

Czy bez zaświadczeń to nie są przypadkiem tylko te pożyczki, których zaciąganie bardziej szkodzi niż pomaga?