Opcje wyszukiwania (Strona 147 z 363)

Znalazłam w sieci taki sposób: dwie łyżeczki zalać 1/4 szklanki zimnej wody i zostawić na noc, pić na czczo, ale i tak robię to trochę inaczej.
Na różnych stronach osoby uprawiające sport i pijące żelatynę dla ładnych włosów wypisywały swoje sposoby, np. dodawanie miodu i cytryny. Samej nie polecam ani wąchać, ani pić, ani jeść.

Po pierwsze - daję jedną czubatą łyżeczkę.
Po drugie - zalewam zimną wodą i dodaję do niej po rozmieszaniu soku tyle, żeby razem było 1/3 - 1/2 kubka. Taka proporcja, jak podana wyżej, 2 łyżeczki na 1/4 szklanki wody to wyjdzie z tego, jak podejrzewam, sztywna galaretka do krojenia, więc ktoś bzdurę napisał, że da się to wypić
Kiedy się miesza nieważne, że mogą zrobić się grudki, bo po odstaniu albo ich nie będzie, albo szybko da się je zlikwidować.
Odstawiam i rano piję, ale... rano to jest gęste. Albo się robi rzadka galaretka, albo są grudki, bo kiepsko mieszałam. Wtedy dolewam ciepłej lub gorącej wody z sokiem i energicznie mieszam, błyskawicznie grudki znikają, a galaretka się rozrzedza i powstaje jednolity płyn. O ile w roztworze jest wystarczająca ilość soku, to wypija się bez problemu, choć ja i tak robię to na wdechu
Sok polecam o jakimś mocnym smaku, np. porzeczkowy, winogronowy, malinowy.

Prawda. Silikon umyjesz, nawet przed użyciem bezpośrednio i jest czysty, a te takie gąbeczki... w nich się roi w środku od bakterii. Daj koniecznie znać, jak się sprawdziła.

Hahhaha Co w tym jest

Ja się dzisiaj podłamałam. Dowiedziałam się, że wznowiony nakład "Mein Kampf" rozszedł się błyskawicznie i robią dodruk. Świetnie... niedługo usłyszymy o ostatecznym rozwiązaniu kwestii syryjskiej

Patrycja202, niestety i ja po kilku dniach zrobiłam sobie przerwę na tydzień, ale podjęłam się tego znowu. Nie mam w sobie samodyscypliny, usiłuję ją wypracować i może właśnie to mi pomoże. Tak naprawdę przecież to nic wielkiego zapisać posiłek. Uświadomiłam sobie, że szczytem lenistwa jest tego nie zrobić, bo zajmuje raptem dwie minuty.
Według autorek najlepiej zrobić to od razu, a jeśli nie możemy, to pyknąć mu zdjęcie komórką, żeby nie zapomnieć i to jest dobra rada. Często jem w pośpiechu.

Dziennik mam taki: [url]http://urodaizdrowie.pl/dziennik-diety-wydanie-ii-recenzja[/url]

Bardzo ładna szata graficzna uprzyjemnia cały proces, bo chętniej sięga się po taką książkę niż po pierwszy lepszy notes à la brudnopis. Przejrzystość i estetyka stron zachęcają do staranności.
Zapisuję, co zjadłam i w jakiej ilości oraz o której godzinie. Można zapisać też gdzie i jaka była skala głodu przed oraz po posiłku i dopisać jakieś własne uwagi.
Ponadto na dole strony są różne porady i tabelka z najważniejszymi grupami żywności, żeby móc sprawdzić, czy zjedliśmy tyle porcji warzyw, owoców, nabiału, tłuszczów itd. i przyjeliśmy tyle płynów, ile jest zalecane.
Ogólnie dziennik to taki partner

Największe jego zalety, jakie odkryłam, to te:
Kiedy jem i złapię się na tym, że powodem nie był fizyczny głód, to taka myśl i tak nie podlega dalszym rozważaniom, bo skupiona jestem na czym innym. Natomiast kiedy zapisuję posiłek i uwagi do niego, wtedy już skupiam się wyłącznie na tym i to jest zupełnie "inna jakość myślenia" Naprawdę bardziej do mnie dociera to, co się stało i dlaczego się stało wtedy, kiedy o tym piszę, choćby w jednym zdaniu (bo zwykle jest to zdanie lub dwa). Nie przypuszczałam, że między samym pomyśleniem o tym, a zapisaniem tego, jest taka różnica.
Odkąd prowadzę dziennik, a minęło niewiele czasu przecież, zaczęłam częściej uświadamiać sobie błędy żywieniowe PRZED ich popełnieniem. Do tej pory zrobiłam coś i łapałam się na tym po fakcie, albo w trakcie. Teraz, kiedy zapisuję swoje spostrzeżenia w dziale "notatki" na końcu dziennika, moja uważność wzrosła i jestem w stanie odkryć błąd na etapie dążenia do niego pod wypływem sytuacji czy emocji. Po prostu coraz wyraźniej widzę, co do niego prowadzi i jestem w stanie zauważyć to na czas.

Podczas dwóch ostatnich wypadów na zakupy spożywcze nie uległam niezdrowym pokusom, co kiedyś było nie do pomyślenia i wydaje mi się, że to efekt większej świadomości tego, że pokusy żywieniowe to tylko nieopanowane emocje. W dalszym ciągu mam problem z zajadaniem emocji, bo choć do innych błędów żywieniowych, jakie u siebie odkryłam, podopisywałam sobie możliwe rozwiązania, to do tego jednego akurat nie potrafię.

Rozumiem Ellę05, bo ja także nie czuję sytości podczas takich napadów. Nawet nie bardzo mnie interesuje, co wtedy jem.

Wszystkie moje błędy mają ze sobą coś wspólnego. To jakby taka siatka... huh... sieć, pułapka z wielu oczek, ale bardzo dużo mi pomogło zapisanie ich i okazuje się, że z wielu jest łatwiej wyjść, niż przypuszczałam, bo dopóki były tylko w mojej głowie, to były chaosem, jednym problemem. Teraz są wieloma elementami, z którymi łatwiej coś zrobić. Kiedy się je spisze, widzi się wyraźniej, ale nie w taki sposób, że siądę, przypomnę sobie, pomyślę, napiszę, tylko OD RAZU po popełnieniu, bo wtedy można zobaczyć więcej pozornie nieistotnych szczegółów.

Uwielbiam sówki

Planuję zamknąć się w domu z bolącą nogą, więc musiałam zrobić zapasy. Jestem zdziwiona, że na nic się w sklepie nie złakomiłam i kupiłam same zdrowe i pyszne rzeczy, dziwnym trafem omijając te niezdrowe i równie pyszne. Nawet słodycze prozdrowotne kupiłam Serio... no dobra, oprócz bitej śmietany, ale potrzebuję jej do gofrów na seans filmowy i to było od kilku dni zaplanowane i miało być kupione już wcześniej, więc się nie liczy.

Doria, jak ładnie to napisałaś

Ja dziś uznałam, że potrzebuję większej aktywności, żeby się odmulić. Niestety z fizyczną będzie ciężko, bo kontuzja kolana odnowiona i dłuższe spacery oraz bardziej energiczna aktywność muszą odejść w zapomnienie, ale mimo to czuję, że potrzebuję ruchu i powietrza i czegoś bardziej intensywnego emocjonalnie.
Zacznę chyba uprawiać jakąś gimnastykę - tylko te ćwiczenia nie obciążające stawów kolanowych. Wypożyczyłam nawet horror na DVD, chociaż w  sumie to horror mam na uczelni z fizyką
I oddaję się ochoczo moim nowym, bliskowschodnim zainteresowaniom Kino, kuchnia, literatura, reportaże, śledzenie newsów na zagranicznych stronach.

Noir-desire... podobną taktykę stosuję Najłatwiej jest wygrać, kiedy przeciwnik znika z pola walki Nawet jeśli znika w żołądku.

Po wielkim przemeblowaniu, jakie tam mieli, przestałam czuć się w tym sklepie dobrze. Nie podoba mi się nowy układ i zaczęłam chodzić do Tesco, mimo że dalej i że nie znosiłam go do tej pory. Muszę chyba nauczyć się Kauflandu na nowo

Bardzo mi się też nie podoba to, że produktów z gabloty w promocji nie da się u mnie kupić. Już kilka razy było tak, że przychodziłam po coś i "Niestety już nie ma". Ostatnim razem poszłam zaraz po otwarciu i... USŁYSZAŁAM TO SAMO!
Jak to nie ma?!
Powiedziano mi w punkcie obsługi klienta, że klienci sobie zarezerwowali, więc zapytałam:
- Jak można sobie zarezerwować towar, który jeszcze nie jest w sprzedaży?
- Już nie można.
- Chcę wiedzieć na przyszłość.
- Eeee...yyy... no dzwonią ludzie i jak kierownik się zgodzi to odkładamy.
Zbyto mnie szybko, nie podano też numeru telefonu.

Niestety kolega, który pracował kiedyś w supermarkecie, powiedział mi, że to bzdura i jak jest naprawdę rewelacyjna okazja, pracownicy sami sobie szybko to wykupują. Ilość, jak wiadomo, ograniczona.

jejku... znalazłam firmę, która produkuje m.in. jedzonko dla wegetarian i wegam. mają w asortymencie tyyyyyle pyszności...
Nikt już nie powie, że bez mięsa dieta jest nudna czy mało urozmaicona

Ja tak samo. Zupełnie nie czuję tego, że się najadłam. Mówię wtedy, że to głodne emocje, bo usiłuję je nakarmić jedzeniem, a to nie jest tak naprawdę pożywienie dla nich

A dziennik jednak zaczęłam od tego roku prowadzić.