Choreoterapia to arteterapia i muzykoterapia wykorzystująca dodatkowo taniec i ruch. Jedna z definicji choreoterapii mówi, że jest to: psychoterapeutyczne wykorzystanie ruchu jako procesu, który zwiększa fizyczną i psychiczną integrację człowieka. Opiera się na wykorzystaniu ruchu jako procesu, który zwiększa fizyczną i psychiczną integrację jednostki. Jej celem jest poczucie własnej cielesności, samoakceptacja, polubienie swojego ciała. Technikami stosowanymi w choreoterapii są 
taniec, ćwiczenia ruchowe, improwizacje przy muzyce. Nawiązują one do improwizacji tanecznej, pracy z ciałem, treningu odczuwania i relaksacji. Pozwalają na ekspresję swoich uczuć, integrację duszy i ciała. Obejmuje wzory napinania i odprężania mięśni, wzory strukturalne ciała i jego gesty, jakość ruchu, wzorce ruchowe uwarunkowane rozwojowo, rytmikę i dynamikę ciała, improwizację tematyczną oraz nieświadomy ruch symboliczny. Po raz pierwszy taniec dla rozładowania emocji wśród psychicznie chorych dzieci w Waszyngtonie wprowadziła nauczycielka tańca Marian Chace (ok. 1920 roku). Od tego czasu terapia tańcem rozprzestrzeniała się, gdyż doceniono ogromną jej wartość dla osób mających trudności emocjonalne. W 1966 roku w Stanach Zjednoczonych powstało Amerykańskie Stowarzyszenie Terapii Tańcem (American Dance Therapy Association). W Polsce choreoterapię rozwinęła Zofia Aleszko, a obecnie zajmują się nią między innymi w: Polskim Instytucie Psychoterapii Tańcem i Ruchem w Warszawie (Instytut DMT – Dance Movement Therapy), Polskim Stowarzyszeniu Choreoterapii w Poznaniu. Terapia tańcem zalecana jest m.in. dla chorych: z zaburzeniami emocjonalnymi, z dolegliwościami fizycznymi, wymagających długotrwałej rehabilitacji, z trwałym kalectwem, z zespołem Downa, z chorobą Alzheimera i Parkinsona. Na depresję, nerwicę, schizofrenię oraz zaburzenia odżywiania. W zajęciach mogą brać udział osoby w każdym wieku i o różnym poziomie sprawności. Terapia tańcem łączy ze sobą prace i zabawę tworząc w ten sposób unikalny instrument.
taniec, ćwiczenia ruchowe, improwizacje przy muzyce. Nawiązują one do improwizacji tanecznej, pracy z ciałem, treningu odczuwania i relaksacji. Pozwalają na ekspresję swoich uczuć, integrację duszy i ciała. Obejmuje wzory napinania i odprężania mięśni, wzory strukturalne ciała i jego gesty, jakość ruchu, wzorce ruchowe uwarunkowane rozwojowo, rytmikę i dynamikę ciała, improwizację tematyczną oraz nieświadomy ruch symboliczny. Po raz pierwszy taniec dla rozładowania emocji wśród psychicznie chorych dzieci w Waszyngtonie wprowadziła nauczycielka tańca Marian Chace (ok. 1920 roku). Od tego czasu terapia tańcem rozprzestrzeniała się, gdyż doceniono ogromną jej wartość dla osób mających trudności emocjonalne. W 1966 roku w Stanach Zjednoczonych powstało Amerykańskie Stowarzyszenie Terapii Tańcem (American Dance Therapy Association). W Polsce choreoterapię rozwinęła Zofia Aleszko, a obecnie zajmują się nią między innymi w: Polskim Instytucie Psychoterapii Tańcem i Ruchem w Warszawie (Instytut DMT – Dance Movement Therapy), Polskim Stowarzyszeniu Choreoterapii w Poznaniu. Terapia tańcem zalecana jest m.in. dla chorych: z zaburzeniami emocjonalnymi, z dolegliwościami fizycznymi, wymagających długotrwałej rehabilitacji, z trwałym kalectwem, z zespołem Downa, z chorobą Alzheimera i Parkinsona. Na depresję, nerwicę, schizofrenię oraz zaburzenia odżywiania. W zajęciach mogą brać udział osoby w każdym wieku i o różnym poziomie sprawności. Terapia tańcem łączy ze sobą prace i zabawę tworząc w ten sposób unikalny instrument.
