Zrewolucjonizowała paryską modę tworząc ponadczasowe wzory charakteryzujące się prostotą i elegancją. Wszyscy słyszeliśmy o małej czarnej, jednak mało kto wie, że również i dzwony – spodnie z szerokimi nogawkami, zostały wymyślone przez Coco Chanel, a właściwie Gabrielle Bonheur Chanel.
Kim była ta niezwykła kobieta?
Urodziła się 19 sierpnia 1883 roku w małym miasteczku Samur (Saumur, Maine-et-Loire) jako druga nieślubna córka Alberta Chanel oraz Jeanne Devolle. Osierocona przez matkę, porzucona przez ojca spędziła kilka lat w sierocińcu. Trudne dzieciństwo zahartowało Gabrielle.
W latach 1905–1908 występowała pod pseudonimem Coco jako piosenkarka w kawiarniach Moulins i Vichy, brak zdolności wokalnych nadrabiała tańcem i temperamentem. „Kiedyś oni wszyscy będą się jeszcze bić, żeby zasiąść przy naszym stole” – powiedziała Gabrielle Chanel do swojej siostry w trakcie jednego z wieczornych występów w kawiarni, gdzie przychodziła arystokracja, artyści i oficerowie. Siostry najbardziej znane były z utworu „Kto widział Coco w Trocadero?”. Właśnie od słów tej piosenki zaczęto nazywać Gabrielle − Coco.
Już w młodości Coco Chanel walczyła ze schematami społecznymi, z niską pozycja kobiet i stereotypami dotyczącymi płci pięknej. Mimo, że biedna i na utrzymaniu swego kochanka Étienne’a Balsana, nigdy nie przestała być dumna. Zależna finansowo, ale niezależna duchowo. Różniła się od współczesnych jej kobiet, mentalnie i demonstrowała swoje poglądy poprzez strój. Nosiła męskie ubrania dostosowując je do swych potrzeb i gustu. Jeździła konno jak mężczyzna, grała w polo, chodziła w spodniach, nigdy nie nosiła gorsetu. Nie zamierzała być, jak inne kobiety, dodatkiem do mężczyzny. Czuła, że jest im równa, a nawet ma nad nimi przewagę. Mężczyzn intrygowała taka postawa i chętnie przebywali w jej towarzystwie.
Jej stosunek do miłości był zdecydowanie wyzwolony: „Kobieta zakochana to kobieta zgubiona (…), jest na zawołanie, zawsze w pobliżu, wierna jak pies, całkowicie poddana woli mężczyzny” – mawiała. O samej miłości nie mówiła: „Jedyną rzeczą, która mnie w niej interesuje, jest samo jej uprawianie. Wielka szkoda jednakże, że potrzebny jest do tego facet”. Jasno sprecyzowane poglądy nie uchroniły jej przed zakochaniem w angielskim arystokracie, Arthurze Capelu, zwanym Boyem. Odwzajemniona miłość nie zakończył się ślubem. Capel wybrał małżeństwo z rozsądku, z zamożną i dobrze urodzoną arystokratką. Coco i Boy zostali kochankami. Finał tej miłości był tragiczny, Boy zginął w wypadku. Coco do końca twierdziła, że była to jej jedyna, prawdziwa miłość.
Coco Chanel przeforsowała wolność w myśleniu, w modzie, w obyczajach. Przetarła kobietom drogę ku niezależności.
Źródło: www.wikipedia.pl, www.swiatelit.com.pl
