Opcje wyszukiwania (Strona 318 z 363)

Ja też, ale chcę mieć na sobie piękne ciuchy, zżeby pasowały. Brzydkie nie są mnie godne, ha!

Też mam blizny i po tylu latach dosłownie przestałam je zauważać. Gdyby ktoś spytał, skąd mam, to w pierwszej sekundzie musiałabym się zastanowić o co mu chodzi. Po prostu ich nie dostrzegam.

Dziewczyny, będziecie topić Marzannę? Wy albo Wasze dzieci? Co o tym myślicie? - fajny zwyczaj czy zaśmiecanie środowiska?

Mhmm... waniliowy najlepszy, mniam mniam...

Ja liczę na to, że może nie będą tak ciążyć przed okresem. Bardzo bolą. No i mniejsze na starość lepiej wyglądają, ha ha Półtora roku temu widziałam cudowną bluzkę, ale nie mieściła się w biuście, wogóle to przeciętnej wielkości piersi by nie pomieściła. Najpierw byłam zła, że skoro dla desek robią fajne bluzki to dlaczego nie dla reszty kobiet. Przecież duży biust to nie wyjątek. Potem pomyślałam ile fajnych bluzeczek mogłabym mieć, gdyby nie cycki.

Ja nie chcę się ubierać za kilka tysięcy złotych, jeśli te ciuchy za kilka miesięcy będą już niemodne, bo to dla mnie wyrzucanie kasy w błoto. Jeśli mam kupić coś drogiego to z tylko dwóch powodów - albo zamierzam w tym długo chodzić, albo tak piekielnie mi się podoba, że muszę to mieć, bo inaczej nie będę mogła przestać o tym myśleć. A ze swojego doświadczenia wiem, że droższe nie zawsze znaczy lepsze.

Co do tych zarzutów to znam kilka osób, które mają inne niż te, że płaci się tylko za metkę, na przykład takie:

CYTAT POCHODZI Z WIKIPEDII
"W latach 90. wybuchł skandal związany z ujawnieniem warunków pracy w fabrykach lokalnych podwykonawców pracujących na zlecenia firmy Nike. M.in. w fabrykach szyjących buty Nike w Indonezji łamano prawa pracownicze dotyczące warunków pracy, BHP i wynagrodzeń. Reputacji firmy zaszkodziło również to, że w niektórych fabrykach do produkcji jej sprzętu sportowego zatrudniano dzieci. W połowie lat 90. świat obiegły fotografie, na których mały, dziesięcioletni chłopiec z Pakistanu siedzi w brudnym pokoju i zszywa piłki Nike[1]. Reperkusją tych wydarzeń była spadająca sprzedaż produktów Nike. Dziś połowa największych producentów obuwia sportowego (włączając w to Nike) ma specjalne kodeksy postępowania z pracownikami zatrudnionymi w najuboższych krajach świata. Nie wszystkie jednak poddają się niezależnym kontrolom[2].

W 1997 roku Mike Gitelson, pracownik socjalny opiekujący się młodzieżą w Bronxie, opowiedział podopiecznym, że pracownicy w Indonezji zarabiają jedynie 2 dolary na dzień, wyprodukowanie pary butów kosztuje firmę Nike 5 dolarów, a są one sprzedawane za 100-180 dolarów. Wyjaśnił on także, że Nike nie produkuje butów w Stanach Zjednoczonych, a to jest jedną z przyczyn, dlaczego ich rodzicom tak trudno znaleźć pracę. W ten sposób sprowokował młodzież do wysyłania apeli do szefa koncernu, aby oddał im pieniądze. Następnie około 200 jedenasto-, dwunasto- i trzynastolatków przybyło przed tzw. Nike-Town (supermarket Nike) w Nowym Jorku i krzycząc rzuciło pod nogi ochroniarzom worki na śmieci pełne zużytych butów sportowych. Trzynastoletnia czarnoskóra dziewczynka z Bronxu wprost do kamery jednej ze zgromadzonych stacji telewizyjnych powiedziała: "Nike, we made you, we will brake you!" (z ang. "Nike, my cię stworzyliśmy, my cię zniszczymy")[3][4].

W 2002 roku grupa 350 pracownic protestowała przeciwko tajlandzkiej firmie Bed and Bath Prestige Company produkującej dla takich koncernów jak [b]Nike, Reebok, Adidas, Levi Strauss & Co[/b]. Firma ta zalegała z wypłatami i odszkodowaniami dla pracownic w wysokości ok. 400 tys. euro. Kobiety skarżyły się, że wymuszane na nich były nadgodziny, musiały pracować niezależnie od choroby czy ciąży. Na skutek protestów konsumenckich tajlandzkie ministerstwo pracy przyznało pracownicom częściowe odszkodowania[5][6][7].

W marcu 2002 roku pojawił się raport "We Are Not Machines" (z ang. "Nie jesteśmy maszynami") sporządzony przez kilka organizacji broniących praw człowieka (m.in. Clean Clothes Campaign oraz Oxfam)[8]. Zarzucono w nim firmom Nike i Adidas, że szwaczki w Indonezji otrzymują tylko 2 euro zapłaty za dzień pracy. W raporcie jest mowa o niebezpiecznych warunkach pracy, dyskryminacji seksualnej kobiet oraz zwalczaniu działalności związkowej – pracownice, które przyłączają się do związków zawodowych muszą "obawiać się zwolnienia, więzienia lub fizycznej przemocy"[3][9].

Ja jem lody o smaku pomarańczy i serka homogenizowanego, piję mocną czarną, parzoną, za oknem znowu słońce... nie mam ochoty na nic innego. Mpja ochota na "coś" jest właśnie zaspokajana.

A co powiesz o pumie? Dla mnie marka nie zawsze = jakość. Podobnie jak Ty lubię Reeboka, do tego Adidas, jeśli chodzi o sportowe ciuchy i obuwie. Ale tak poza tym nieraz zdażyło mi się kupić coś markowego, drogiego i tandetnego, zwłaszcza jeśli chodzi o obuwie, lub wręcz przeciwnie, kiedy się spłukałam, albo potrzebowalam na coś innego kasy, kupowałam tanio i zdażyło się, że jakość i trwałość przeszły moje najśmielsze oczekiwnia. Ale jeśli ma się zaufanie do marki i jednorazowo budżet pozwala na wydanie większej sumy, warto się zaopatrzyć w coś markowego, bo powiedzmy bluza za 160 zł wytrzyma wiele lat, podczas których nie trzeba będzie kupić tych dziewięciu bluz za 20 zł, które się szybko mechacą, prują itd. Ale kupując bluzę sportową nie musimy się obawiać, że szybko przestanie być modna. Sportowe ciuchy opłaca się kupować orginalne, a inne to zależy.

Jest u mnie sklepik z dżinsami, gdzie para kosztuje ok. 40 zł. WSZYSCY tam kupują. Jakość spodni jest porównywalna do tych za 250 zł. Nie ma osoby w tym mieście, która by nie znała tego sklepu.

Co do cen, w sklepach można trafić na końcówki serii. A na wyprzedażach najniższe ceny jakie widziałam w butikach odzieżowych to 9.90 za bluzeczki z krótkim rękawem i 19.90 za bluzki i bluzy, aż się zdziwiłam. Znam kilka osób, które pod koniec zimy zaopatrują się na następną, a na wyprzedażach letnik na przyszłe lato. Tym sposobem chodzą ubrani dobrze jakościowo, markowo,"drogo" (bo nie ukrywam, że niektórym tylko o to chodzi) i jeszcze im w portfelu zostało. Przykładowo kumpel kupił letnie galoty do kolan znanej marki, które kosztowały 75 zł, a wydał na nie na wyprzedaży 35 zł i kupił sobie dwie pary od razu.

W dziale PRZEPISY są takie potrawy, że mlaskać się chce od razu. może coś z kategorii "imprezowe"?

Ja bym chciała tak do 96 cm żeby mi zeszły, ale to da się zrobić. Chcę biegac i takie tam, a cycki przeszkadzają.

Demi Moore zmniejszyła, a i tak wygląda lepiej niż niejedna młodsza od niej gwiazda, również pod względem biustu.

Nie wiedziałam, ale ostatnio gdzieś przeczytałam, że podobno NFZ refunduje usuwanie kamienia raz do roku. Nic mi o tym nie było wiadomo do tej pory.