Niepewność :(

Miewałam takie myśli, ale tylko wtedy kiedy wychodziliśmy z jakiegoś kryzysu... tak jakby coś nieprzyjemnego zostawało mimo jego starań, coś co budzi wątpliwości, ale wiem, że było to spowodowane urazem, takim żalem przez to co się stało i obawą, że może się powtórzyć, bo to dopiero kryzys uświadomił mi, że mój związek nie jest idealny. Wiem, że idealny związek nie istnieje, ale i tak w niego wierzyłam.
Ja także czuję momentami, że potrzebuję odpoczynku. Kiedy się rozstaliśmy na trzy tygodnie, to potem szczerze powiedziawszy nie zauważyłam, żeby coś się zmieniło i ... nawet nie odczułam, że sie nie widujemy (zresztą przez ostatni tydzień utrzymywaliśmy kontakt telefoniczny). Jednak gdybyśmy spróbowali nie widzieć się jak jesteśmy parą, to nie dałabym rady.

Ja nie uznaję przerw, odpoczynków... Nie uznaję też powrotów... Dlatego od początku mój N. wiedział, że jeśli się rozstaniemy to ja do niego nie wrócę... Było kilka ciężkich momentów, ale udało nam się je przetrwać, więc wierzę w to, że damy radę

To jest kwestia osobistych poglądów. Ja nie potrafię zapomnieć i staram się nie rzucać słów na wiatr... Dlatego też stawiam od początku sprawę jasno, że powrotów nie ma... Może to też wynik tego, że jestem konsekwentna...

Mi też się wydaje, ze po dłuższym rozstaniu moglibyśmy do siebie wrócić, ale nie ręczę za to, że  podczas tej przerwy nie byłoby innych osób, a wtedy powrót mógłby okazać się trudny, a nawet niemożliwy.

Wyrzuty? Jakie wyrzuty? Jakbym wiedziała, że był z inną to żadnych wyrzutów bym nie miała, tylko cieszyłabym się, że zdecydowałam się na tą przerwę.
Jak to było? Coś takiego: "Jeśli istnieje kobieta, która mogłaby poderwać mojego faceta, to ja go nie chcę."

Jak Ty to delikatnie nazwałaś... ja bym to określiła wprost: WSTRĘT.

Myślałam sobie o tym wszystkim sprzątając i przypomniało mi się, że... kiedyś ktoś mi powiedział, że gdzieś przeczytał, czy jakoś tak, ale jest pewien sposób pomocny w określeniu się, kiedy jest się w takiej właśnie niepewności, ze niby ok, bo jest miłość, bo chcę z nim, ale coś jest nie tak. Otóż:
Trzeba sobie wyobrazić siebie i jego za kilkanaście lat, kiedy jesteście małżeństwem, a najlepiej rodziną, kiedy mieszkacie opod jednym dachem od lat - jaki on jest, jak wygląda, jaka jesteś Ty , jak wyglądasz, jak się zachowujecie, jakie są wasze relacjie, itd.

Ja tak zrobiłam i powiem szczerze - przeraziłam się. Rezeczywiście na podstawie tych wszystkich informacji o partnerze i swoich odczuciach, zakodowanych w głowie, jesteśmy w stanie stworzyć taką symulację związku w przyszłości. moja nie wypadła za ciekawie. Widziałam przed oczyma kłótnie przy nastoletnich dzieciakach - córce i synu, jego trzymał krótko, ją trochę lżej, dzieci mialy dość naszych sprzeczek, chodził do pracy, więc praktycznie w ciągu dnia go nie było, widziałam wiele scen z rodzinnego życia, wykreowanych na podstawie naszych cech, zachowań, tego co chcemy osiągnąć teraz, bo to wszystko przecież będzie miało wpływ na naszą przyszłość. Tzn. aż tak tragicznie nie było, bo jak syn do mnie pyskował, to mąż stanął w mojej obronie, ale zlośliwości i kłótnie pozostały, tak jak są teraz.

No bo ja ze swoją symulacją trochę popłynęłam... fakt, miałam się zastanowić, wyobraxić sobie jak będzie wyglądało nasze życie, a mimowolnie zaczęłam wnikać w szczegóły. Był okres, kiedy za nic w świecie nie potrafiłam sobie tego wyobrazić - tak jakby do końca już miało być dokładnie tak samo jak jest. Tak, podczas kryzysu, kiedy nie wiedziałam czy minie i chciałam zakończyć związek, nie potrafiłam sobie wyobrazić wspólnej przyszłości wogóle.

Ja o sobie myślę, że nigdy mi do końca pasować nie będzie. Czy my jesteśmy zbyt wymagające? nie sądzę.

Nie widze faceta, który w moim mniemaniu byłby odpowiedni na chłopaka. Nie znam takiego oprócz swojego. Nie chciałabym być z nikim innym. wolę się jakoś dotrzeć. Ja zresztą mam uraz rodzinny: małżeństwo i rodzina to w moim mniemaniu złoooo...

Ja do niedawna też nie byłam w stanie wyobrazić sobie mojego chłopaka jako męża i ojca... bardzo się kłóciliśmy, były pretensje, żale i to chyba dlatego, bo od kiedy zaczęło się układać to po głębszych przemyśleniach stwierdzam, że on jest jedynym facetem, z którym chcę budować przyszłość i rodzinę Chcę mieć z nim dzieci-a to największy komplement dla faceta

Mój N. chce mieć dziecko... Najlepiej już... Ale to nie wchodzi w grę ze względu na mnie... I mam nadzieję, że plany się nam nie pokrzyżują

Sytuacja zmienia ludzi