Dwie tak różne wiadomości w ciągu godziny.
Pierwsza - rewelacyjna - kuzynka spodziewa się dziecka.
Druka -smutna-  śmierć kolegi.
Smutek przytłacza radość. Jak to jest, że dobrzy ludzie żyją krótko a czasem w cierpieniu?          
Czas tak szybko ucieka i nagle patrzymy wstecz i okazuj się że życie nam uciekło. Że na coś jest za późno, czegoś się nie da odwrócić.
Trzeba cieszyć się tym co jest - carpe diem.

Kolejny raz podjęłąm próbę utraty kilogramów. Dodam, że od 3 miesięcy ograniczyłam spożywanie produktów typu mąka, kasze, ryż, ziemniaki. Zaczęłam jeść więcej warzyw.
Nie mogę powiedzieć,że nie przynosiło to efektów - w końcu 2,5 kg mniej mnie jest i 4 cm ubyły w talii. Jednak przyznam, że nie satysfakcjonowało mnie tempo utraty kilogramów.
A i odchudzam się nie tylko ze względów estetycznych ale i zdrowotnych.
Dlatego też zedycywałam się poszukać kolejnej - nowej diety.
Zdecydowałam się na dietę dr Dukana. Wiele słyszałam dobrego. Dodatkowo zostałam zachęcona przez mojego partnera, który stwiedził, że taką dietę to On też może zastosować. Choć muszę szczerze powiedzieć, że wahałam się zewzględu na fakt, że dieta oparta jest na produktach głównie pochodzenia zwierzęcego - białka, a my oboje mieliśmy kiepskie wyniki jeśli chodzi o cholesterol. Ale postanowiłam zaryzykować.
I tak od wczoraj oboje jesteśmy na diecie. Mój partner jest zadowolony -smakuje mu wszsytko co robię- dodam że zrobiłam wczoraj sernik wg przepisu z książki dr Dukana.(pycha).
Wczoraj nie zauważyłam żadnych zmian ale dziś - normalnie spodnie mi zjeżdźają. Zdaję sobie sprawę że moje Kochanie może mieć lepsze efekty - ja w końcu jestem na diecie od 3 miesięcy więc mój organizm przywykł do mniejszych dawek jedzenia. Ale patrzę optymistycznie.
Tak więc zobaczymy.

Dziś mam troszkę luzu w pracy, co jest dla mnie istnym błogosławieństwem, bo mogę odetchnąć. Coś takiego się tu ostatnio porobiło, że moje nerwy są na granicy… Muszę się pilnować żeby nie wybuchnąć, choć już stoję na krawędzi. Na szczęście dziś powinno obyć się bez stresów, więc korzystając z chwili wolnego uporządkowuję sobie wszystko w mojej główce. I znowu odliczam dni do weekendu, a tym razem najprawdopodobniej, (jeśli nic się nie wywali po drodze, jak to często bywa…) pojadę z mężem i koleżanką do jej rodziców. Mieszkają w pięknej wsi, w domu pod samym lasem. Marzę w końcu o jakimś wyrwaniu się z codzienności, choćby na 2 dni, już myślę o spacerach do lasu, nad rzekę, o pysznej kuchni jej mamy :) I liczę, że pogoda się zlituje i nie zrobi psikusa.

Oj i się narobiło z nagrodami, konkursami itp. itd. Aż niesmak jakiś się wytworzył i człowiekowi markotnie, zamiast się cieszyć, szuka swoich błędów i zastanawia się, czy aby na pewno zasłużył na wyróżnienie. Nie wiem dlaczego konkursy rodzą spory i waśnie, dla mnie jest to po prostu dobra zabawa i tak chciałabym tę sprawę pozostawić. Niech każdy sobie pisze co chce, ja na pewno postaram się coś wklepywać do tego mojego wirtualnego pamiętnika. To takie uzależnienie od pisania i wcale nie muszę szukać tematu. Z niczego też można wodę wycisnąć, a przecież myśli zawsze jakieś w tej głowie się gromadzą. Nawet takie głupawe, które trzeba posprzątać i rozjaśnić. A wiosna się u mnie panoszy, słonko działa jak remedium na wszystko stąd humor od rana mam dobry i oby taki pozostał, aż do ciemnej gwieździstej nocy. Już się stęskniłam za pogodnym niebem i oglądaniem obłoczków, a w nocy gwiazd i księżyca. Może wreszcie znajdę tego Twardowskiego…

Wiele osób wybiera, aby zamieszkać razem przed ślubem. Czy dobrze robią??
Moim zdaniem tak, jeżeli dwoje ludzi się kocha i chcą zamieszkać razem oraz mają ku temu sposobność, powinni pójść za głosem serca. Wspólne mieszkanie przed ślubem pozwoli się “dotrzeć” oraz  poznać w sposób, na jaki randkowanie nie pozwoli.  Ja osobiście jestem osobą, dla której bardzo ważna jest rodzina i uroczystości rodzinne, więc ślubu bym sobie nie odpuściła, obie rodziny w jednym miejscu wspaniałe święto , profesjonalny fotograf, prawdziwa sesja ślubna na najwyższym poziomie, z tego nie chciałabym rezygnować.
Ale uważam że lepiej aby okazało się że nie jesteśmy dla siebie stworzeni zamin dojdzie do ślubu i rozejść się przed ślubem niż, po ślubie rozwodzić . Tak myśle...:)

U mnie wiosna rozkwita w pełnym słońcu. To niesamowite, jak takie zmiany potrafią cieszyć. Po zimowym przesiadywaniu w domu i wiecznym znudzeniu zaczynam aktywny tryb życia i jestem pogodna niczym skowronek. Przyłapałam się nawet na tym, że szukam pączków na wierzbie i wypatruję kiełkujących krokusów. Tak dla uzyskania pewności. Wczoraj zrobiłam dziecku ostatni dzień ferii pełen atrakcji. Poszliśmy do kina, a potem do cukierni na wyszukane ciastka z owocami. Spacerowaliśmy ulicami miasta i oglądaliśmy świat, tak jak gdyby ktoś nas zbudził z długiego snu. Wysprzątałam balkon i werandę i zapraszam wiosnę, do swojego domu. Kupiłam sobie nawet żonkile w doniczce i postawiłam na stole jadalnym. Bardzo podobają mi się też hiacynty, z ich barwnymi kwiatami, niestety od dziecka mam na nie swoistą alergię i trzymanie ich w domu nie jest dobrym pomysłem. Ale na balkonie na pewno sobie kilka posadzę w specjalnej misie, która już przygotowana czeka na pierwsze kwiaty. Niestety mój zapał do ogrodnictwa sprowadza się jedynie do kilku donic i miniaturowego skalniaka otulającego prowizoryczną fontannę. Sama ją zrobiłam i jestem z niej bardzo dumna. Po prostu postawiłam betonowy krąg (taki od studni) na trawie, wewnątrz umieściłam ogromną miskę z pompką (kupione na targu i sprawdza się od pięciu lat) i wypełniłam go żwirem i wszystko przykryłam dużymi kamieniami tworząc prowizorycznie naturalne usypisko. W puste przestrzenie usypałam ziemię, gdzie zasadziłam rośliny skalniakowe, a te kwitnące wkładam w doniczkach, maskując pojemniki mchem i kamyczkami. Najpiękniejszy efekt jest późną wiosną, kiedy można patrzeć na mój mini ogródek w pełnym słońcu. Ale na to trzeba jeszcze momencik poczekać...