Nie mówię, że mamy nie korzystać z nowoczesnych rozwiązań. Są wygodne, pozwalają nam zrobić coś szybciej albo lepiej. Powinniśmy jednak umieć więcej, a coraz bardziej polegamy na tym, że ktoś lub coś robi za nas i nie musimy czegoś umieć, rozumieć i wiedzieć. Tylko że gdyby wszyscy mieli takie podejście, że chcą tylko korzystać i się wyręczać, to nie miałby kto tworzyć tych wygodnych dla nas technologii informacyjnych, tych sprzętów, tego wszystkiego, z czego tak nałogowo korzystamy oduczając się  samodzielności.

Z jednej strony może rodzice, którzy z trudem wypracowywali własny sukces, zakładając, że nie odziedziczyli biznesu, gabinetu, kancelarii, tylko tworzyli własną markę, renomę, działalność od podstaw, chcą by dziecko uniknęło tych trudów. Chcą dać mu coś, co sprawi, że będzie miało łatwiejszy start w życie. Coś gotowego. I wydaje im się, że to korzystny scenariusz, dlatego tak ukierunkowują dzieciaka. Bo będzie miał łatwiej idąc przetartym szlakiem, niż wybierając własną drogę.

Z drugiej może chodzi niektórym o własne ambicje, o to, żeby ICH sukces ktoś pielęgnował, podtrzymywał, żeby ich trud nie obrócił się w pył wraz z ich śmiercią i przygotowują następne pokolenie, trochę je przymuszając, do tego, aby nieśli przez życie ich sukces, zamiast wypracowywali własny. Żeby nie zginęło. Żeby nie zostało zmarnowane, bo kosztowało tyle wysiłków.

Trzecia opcja... ludzie, którzy naprawdę kochają to co robią, mogą nieceleowo nawet zarazić swoją pasją do pracy kolejne pokolenia. I takie dziecko chce być w przyszłości tym, kim rodzic i przejąć schedę. Kontynuować badania, prowadzić klimatyczną restaurację, poświęcić się jakiemuś konkretnemu zajęciu, zawodowi, miejscu stworzonemu przez rodziców, dziadków. I gdyby zawsze właśnie o to chodziło, to byłoby pięknie.

Jakieś inne jeszcze powody, dlaczego dzieci robią to samo, co ich rodzice-pracoholicy, przychodzą Wam do głowy?

Ludzie z dobrze sytuowanych rodzin często mają te pasje rozwijane od dzieciństwa, bo są na to środki. I mogą sobie wybrać kim chcą być, czym chcą się zajmować. Biedny najczęściej łapie co jest i stara się utrzymać pracę. Ogólnie ma mniejsze możliwości rozwoju.

Ciekawe czy pracodawcy doceniają tak silne zaangażowanie. I czy na przykład niska płaca albo inne motywacyjne hamulce w miejscu pracy uniemożliwiają doświadczanie takich stanów nawet w ulubionej dziedzinie.

Czy łatwiej jest stać się praco... pasjoholikiem w swoim własnym biznesie, czy równie łatwe jest to kiedy pracujemy dla kogoś/ u kogoś?