Odnośnie tematu...

Jednym z zabytkowych zabudowań, które nie stoi w żadnym skansenie, ale po prostu na wsi i wciąż jest użytkowane zgodnie z przeznaczeniem, jest stary modrzewiowy kościółek w Średniej Wsi na Podkarpaciu. Kościół rzymskokatolicki pod wezwaniem Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, zbudowany w XVI wieku jako kaplica dworska rodu Balów (znany w rejonie Bieszczadów ród szlachecki wywodzący się z Węgier), umiejscowiony jest tuż przy parku, w którym kiedyś stał pałac, spalony w 1946 r. przez upowców (tak mnie boli, że wojna, nie dość, że zabiera życie ludzkie, niszczy gospodarkę, to jeszcze wspaniałe zabytki).

To - uwaga - najstarszy drewniany kościół katolicki w Bieszczadach, gdzie oczywiście bardziej znane są cerkwie, jeśli chodzi o zabytki architektury sakralnej. Dlatego dla turysty to szczególny rarytas. Oczywiście znajduje się na popularnym Szlaku Architektury Drewnianej, nie  mogłoby być inaczej.

Kiedy go odwiedzałam, akurat wymieniano modrzewiowe gonty, którymi jest pokryty, ale udało mi się dotknąć i powąchać te stare, nagrzane słońcem, oddające niesamowity zapach starego drewna. Wewnątrz znajdują się wspaniałe polichromie, a światło wpadające przez kolorowe witraże nadaje wszystkiemu bajeczny, niesamowity klimat.

Jako ciekawostkę dodam, że młodzieńcza miłość Mickiewicza - Henrietta Ewa Ankwiczówna (pierwowzór Ewy Horeszkówny z "Pana Tadeusza") odziedziczyła wieś po babce z rodu Balów i podobno bywała w tej świątyni na modlitwach, gdy przez jakiś czas przebywała w pałacu.