urodaizdrowie.pl FORUM - Spotkanie po latach z koleżankami z LO

Odp: Spotkanie po latach z koleżankami z LO

dummy@example.com (jola456) — Fri, 23 Aug 2024 09:52:17 +0000

Jak była to zgrana paczka to może być miło tak się spotkać po latach, ale najczęściej to każdy po szkole idzie w swoją stronę...

Odp: Spotkanie po latach z koleżankami z LO

dummy@example.com (kasia001) — Mon, 19 Sep 2022 01:37:06 +0000

Nie byłam ani razu na takim spotkaniu, za daleko mam w rodzinne strony żeby tak jeździć na każde zawołanie .

Odp: Spotkanie po latach z koleżankami z LO

dummy@example.com (passiflore) — Tue, 30 Nov 2021 11:45:27 +0000

Gdyby to były takie koleżanki, z którymi miałabym nieprzerwany kontakt od liceum, to tak, ale jak ktoś milczał tyle lat i nagle chce sobie urozmaicać nudne życie spotkaniami to ja bym nie poszła, bo wiadomo, że nie chodzi im o żadną przyjaźń tylko o wyrwanie się z domu, bo codzienność jest nudna i przykra...

Odp: Spotkanie po latach z koleżankami z LO

dummy@example.com (noir-desire) — Mon, 29 Nov 2021 12:42:01 +0000

Hmmm.... Jeśli już teraz nie chcesz, to lepiej się nie zmuszaj... Moim zdaniem to, czym kto żyje, wychodzi na takim spotkaniu. A takie nieszczęśliwe kobiety dzielą się chętnie emocjami, zwłaszcza tymi złymi, żeby zrzucić z siebie ciężar...

Odp: Spotkanie po latach z koleżankami z LO

dummy@example.com (summerlove) — Mon, 29 Nov 2021 12:14:49 +0000

Ja bym dała im szansę:) Może potrzebują oderwać się od codzienności i wcale nie będą narzekać?

Spotkanie po latach z koleżankami z LO

dummy@example.com (lipstick) — Mon, 29 Nov 2021 12:02:49 +0000

Od jakiegoś czasu koleżanki z LO, które kończyłam 15 lat temu, koniecznie chcą zorganizować takie przedświąteczne spotkanie po latach... Z grubsza wiem co u nich, połowa jest już po rozwodzie, kilka narzeka na swoje życie i rodziny - a chcę uniknąć słuchania smutnych historii życia... Gdyby były to pozytywne osoby to nie wahałabym się, ale tak to boję się, że będzie nieciekawie i tylko stracę czas na słuchanie opowieści dziwnej treści, bo rodzinne dramaty to nie moja bajka. Co radzicie?