Milky, jak ja bym chciała mieć te 20 lat. A może nawet jeszcze mniej. I nie narobić tych wszystkich głupot, których żałuję po dzień dzisiejszy. Najgorsze, że nie da się zapomnieć, że coś się ciągnie za człowiekiem i tak zatruwa.

Ja mogę pracować za małe pieniądze, ale jeśli jestem uczciwie i poważnie traktowana, a w miejscu pracy atmosfera między ludźmi jest przyjazna, to wtedy praca jest dla mnie czymś o wiele więcej niż zarobkowaniem i angażuję się w nią bardziej. Najgorzej jak jest syf między ludźmi... między współpracownikami, albo na linii szef - pracownicy.

Mój chłopak zwolnił się jakiś czas temu z pracy, w której by chętnie został mimo niskiej płacy, bo np. wygodne było dla niego to, że ma blisko. Zwolnił się on, po nim odszedł drugi, odszedł trzeci, zatrudnił się ktoś i już chce odejść. Wszystko przez szefową, która nie potrafi zarządzać ludźmi. Rozpaczliwie poszukuje pracowników. Na pewno znajdzie, bo ludzie potrzebują pracy, ale rotację będzie miała dużą. Zaskakujące, że studiowała psychologię zarządzania Stanowisko dostała, bo jest partnerką kogoś tam ważnego w firmie. Kto wie, może dyplom też podobną drogą zdobyła, bo jakoś papier nnie idzie w parze z umiejętnościami

> Ja żałuję tego, że życie czasami stawia nas w sytuacji, kiedy mamy do wyboru dać się wykorzystywać, albo zostać z niczym. Taki pracodawca na przykład zaniżający stawkę poniżej najniższej krajowej i nie wliczający szkolenia bhp i stanowiskowego do czasu pracy... ech... i co zrobić? Naskarżyć do PIP albo odejść? I za co żyć?

Te dwie godziny to go zbawią, naprawdę...?  Chciwość ludzka nie zna granic...