Z jednej strony bardzo chcę złożyć wypowiedzenie, a z drugiej nie chciałabym palić za sobą mostów, bo może będę jedną z tych osób, którym gdzie indziej nie wyszło i wróciły. Tylko nie wiem, czy w tak napiętej atmosferze potrafię odejść bez zwarcia. Wypowiedzenie w tej chwili potraktowane zostałoby jak zbrodnia, bo aktualnie jest duże zapotrzebowanie na pracowników, ponieważ szefostwo wymusiło wykorzystanie zaległych urlopów.

Wczoraj jeden z pracowników zażartował, że strajkuje, na co kierowniczka zmiany odpowiedziała, że będzie miał strajk jak nie pójdzie na przerwę. Wyszedł więc z kuchni i powiedział, że idzie do domu, bo nie chce tu dłużej pracować.

Ogólnie z zatrudnieniem jest problem, bo zapotrzebowanie na ręce do pracy duże, rotacja jeszcze większa. Niby tylko restauracja, a pracy jest sporo i w sezonie potrzebujemy minimum 10 osób więcej, niż poza sezonem. U moich dwóch koleżanek, które też pracują w restauracjach, jest podobnie. Pracownicy przychodzą i odchodzą. Ja przynajmniej mam umowę o pracę, choć bardzo krzywdzącą dla mnie umowę, ale one to jedna na czarno, a druga na zlecenie, więc jeszcze gorzej

Jestem przyjaźnie nastawiona do ludzi, uwielbiam ludzi, ale kiedy ktoś traktuje mnie w sposób, który mnie obraża, traci moją sympatię, mój szacunek, mój podziw.
Jeśli miałam wrogów to w wyniku rywalizacji. Nie lubię rywalizować, w ogóle mnie to nie kręci i uważam, że każdy powinien wypracować sobie własną pozycję i nie widzę nic złego w tym, że będzie ona równorzędna z czyjąś.
Nie przeszkadza mi, że ktoś będzie się uczył tak dobrze jak ja, a nawet lepiej, że X będzie lubił mnie tak samo jak kogoś, kto o tą sympatię się stara, a to były właśnie dwa przypadki, w których nawet dobre koleżanki okazywały się cichymi wrogami.

Nie znoszę babskiej zawiści o to, kto lepiej wygląda, dlatego zwykle bliżej jestem z mężczyznami niż z kobietami. Ani koledzy ani przyjaciele płci męskiej ze mną nie rywalizują, nie będą cieszyć się, że przytyłam czy że kiepsko wyglądam w jakimś ciuchu.
Tak, wiem, ja taka antymęska niby To bardziej tak w żartach. Facet kolega/przyjaciel to dla mnie najlepszy rodzaj faceta jaki istnieje, ja tylko jeśli chodzi o związki grymaszę, osobaczam i krytykuję, powtarzając pół żartem pół serio, że mężczyzna to zło

Z moją najlepszą przyjaciółką znamy się od 15 lat i choć zaczęłyśmy naszą historię właśnie od przyjaźni, miałyśmy poważny kryzys i rozstałyśmy się na kilka dobrych lat. Dwa i pół roku temu odnowiłyśmy znajomość, ale musiała wyjechać. Od czerwca jest w Polsce i nie możemy bez siebie żyć