Pamiętam piękny biały śnieg i to, że miałam wytłuszczone kieszenie kurtki, bo przemycałam w nich racuchy dla psa. Pamiętam krzątaninę babci przy piecu w rogu chaty, bo babcia mieszkała w drewnianej chałupie, którą uwielbiałam. Latem panował w niej taki przyjemny chłód, gdy wokół prażyło słońce i był upał. Miała piec i okiennice, i drzwi dwuskrzydłowe do izby! I tajemniczą komórkę po drugiej stronie sieni pełną skarbów. Były tam m.in. hafty z okresu panieństwa mojej Mamy i żelazka z duszami.

Kiedy zimą babcia rano napalała w piecu, robiło się tak przyjemnie i ciepło. Czułam się zaopiekowana i bezpieczna. Jak mi brakuje tamtych czasów... tego spędzania popołudnia i wieczoru bez ekranów urządzeń elektronicznych. Tych wesołych płomyków, którym się przyglądałam przez szpary w drzwiczkach pieca. Jedzenia robionego w domu, nie kupowanego w plastiku. A babcia mi czasami śpiewała