Dziennik mam taki: [url]http://urodaizdrowie.pl/dziennik-diety-wydanie-ii-recenzja[/url]

Bardzo ładna szata graficzna uprzyjemnia cały proces, bo chętniej sięga się po taką książkę niż po pierwszy lepszy notes à la brudnopis. Przejrzystość i estetyka stron zachęcają do staranności.
Zapisuję, co zjadłam i w jakiej ilości oraz o której godzinie. Można zapisać też gdzie i jaka była skala głodu przed oraz po posiłku i dopisać jakieś własne uwagi.
Ponadto na dole strony są różne porady i tabelka z najważniejszymi grupami żywności, żeby móc sprawdzić, czy zjedliśmy tyle porcji warzyw, owoców, nabiału, tłuszczów itd. i przyjeliśmy tyle płynów, ile jest zalecane.
Ogólnie dziennik to taki partner

Największe jego zalety, jakie odkryłam, to te:
Kiedy jem i złapię się na tym, że powodem nie był fizyczny głód, to taka myśl i tak nie podlega dalszym rozważaniom, bo skupiona jestem na czym innym. Natomiast kiedy zapisuję posiłek i uwagi do niego, wtedy już skupiam się wyłącznie na tym i to jest zupełnie "inna jakość myślenia" Naprawdę bardziej do mnie dociera to, co się stało i dlaczego się stało wtedy, kiedy o tym piszę, choćby w jednym zdaniu (bo zwykle jest to zdanie lub dwa). Nie przypuszczałam, że między samym pomyśleniem o tym, a zapisaniem tego, jest taka różnica.
Odkąd prowadzę dziennik, a minęło niewiele czasu przecież, zaczęłam częściej uświadamiać sobie błędy żywieniowe PRZED ich popełnieniem. Do tej pory zrobiłam coś i łapałam się na tym po fakcie, albo w trakcie. Teraz, kiedy zapisuję swoje spostrzeżenia w dziale "notatki" na końcu dziennika, moja uważność wzrosła i jestem w stanie odkryć błąd na etapie dążenia do niego pod wypływem sytuacji czy emocji. Po prostu coraz wyraźniej widzę, co do niego prowadzi i jestem w stanie zauważyć to na czas.

Podczas dwóch ostatnich wypadów na zakupy spożywcze nie uległam niezdrowym pokusom, co kiedyś było nie do pomyślenia i wydaje mi się, że to efekt większej świadomości tego, że pokusy żywieniowe to tylko nieopanowane emocje. W dalszym ciągu mam problem z zajadaniem emocji, bo choć do innych błędów żywieniowych, jakie u siebie odkryłam, podopisywałam sobie możliwe rozwiązania, to do tego jednego akurat nie potrafię.

Rozumiem Ellę05, bo ja także nie czuję sytości podczas takich napadów. Nawet nie bardzo mnie interesuje, co wtedy jem.

Wszystkie moje błędy mają ze sobą coś wspólnego. To jakby taka siatka... huh... sieć, pułapka z wielu oczek, ale bardzo dużo mi pomogło zapisanie ich i okazuje się, że z wielu jest łatwiej wyjść, niż przypuszczałam, bo dopóki były tylko w mojej głowie, to były chaosem, jednym problemem. Teraz są wieloma elementami, z którymi łatwiej coś zrobić. Kiedy się je spisze, widzi się wyraźniej, ale nie w taki sposób, że siądę, przypomnę sobie, pomyślę, napiszę, tylko OD RAZU po popełnieniu, bo wtedy można zobaczyć więcej pozornie nieistotnych szczegółów.

A dziennik jednak zaczęłam od tego roku prowadzić.[/quote]

Najlepiej wyeliminować wszystkie stresy jakie nas spotykają. Nauczyć się zwalczać stres jak tylko się pojawia. Ćwiczyć swoją silną wolę i nie podjadać jak jesteśmy zdenerwowani. Nowy rok to dobry czas na rozpoczęcie nowych rzeczy. W jaki sposób prowadzisz dziennik? Zapisujesz co zjadłaś i czym spowodowany był stres? Prowadzisz go regularnie? Jest on w formie papierowej czy na komputerze bądź telefonie? Nigdy nie prowadziłam takiego dziennika bo wiem, że po kilku dniach nie chciałoby mi się w nim nic zapisywać. Dlatego jak najbardziej podziwiam Cię za samodyscyplinę związaną z zapisywaniem.

A dziennik jednak zaczęłam od tego roku prowadzić.