Wysokość wynagrodzenia w mojej pracy wpędza mnie w poczucie bezsilności, bo nie wystarcza na dach nad głową i muszę mieszkać u rodziców. Moi znajomi z innych firm mają na rękę więcej niż ja brutto. Ktoś może powiedzieć, że w takim razie w czym problem, żeby zmienić pracę i skoro inni mogą zarabiać, to przecież też mogę, zamiast narzekać. Z różnych powodów wcale nie jest mi łatwo zmienić pracę. To nie jest takie hop siup.

Moi współpracownicy nie rozumieją, skąd moja frustracja, ale oni mają kogoś, z kim dzielą wydatki i często jest to ktoś, kto zarabia więcej niż oni czy ja. Mają domy i mieszkania własnościowe, często otrzymane po swoich rodzicach lub teściach, nie muszą układać sobie życia i zakładać rodziny, bo właściwie to są już dziadkami w większości.

Nie mówię, że w życiu było im łatwo, zwłaszcza kiedy mieli małe dzieci, ale im taka wypłata teraz może wystarczyć, bo nikt z nich nie musi płacić po 1200 odstępnego. Oni nawet za internet nie płacą, bo z niego nie korzystają, na dentystę też zbyt wiele nie wydają, bo im wystarczy, że nie boli, a estetycznie wyglądać nie musi i właściwie są rok przed emeryturą i niewiele im potrzeba poza dłubaniem w ogródku. Dla młodego człowieka część wydatków, które ich omijają, jest dzisiaj koniecznością. Ceny leków są tak samo wysokie dla młodych, jak i starych, a zdrowie nie jest wcale młodym zagwarantowane. I słyszę od nich, że mi jest przecież tak dobrze, bo mam całą wypłatę dla siebie...

Ostatnio dyrektor zasugerował mi, że skoro mieszkam z rodzicami, to nie muszę więcej zarabiać.