Kiedyś w jakiejś książce dotyczącej kobiecej kariery zawodowej przeczytałam, że właśnie to nas różni od mężczyzn. Faceci, nawet jeśli są niekompetentni w jakiejś dziedzinie, to pokazują się z najlepszej strony i szybko swoją niekompetencję starają się nadrobić. Nie boją się wyzwań przez to, że czegoś nie potrafią, tylko je przyjmują, a czasami nawet udają, że się do czegoś nadają i nierzadko dzięki temu zdobywają jakąś posadę. Później dopiero uzupełniają swoje braki w kompetencjach na zdobytym stanowisku.

A kobiety... kobiety najczęściej, jeśli widzą, że mają jakieś braki, to się wycofują. Nie podejmują wyzwania czując, że się nie nadają, że to za wysokie progi, że zawalą, są niewystarczająco kompetentne, boją się, że sobie nie poradzą.

Oczywiście to takie generalizowanie, ale potwierdza to, co napisała Virg11, że skupiamy się na minusach, zamiast podkreślać plusy.

> Poprawa wyglądu może wpłynąć na pewność siebie, ale myślę, że ona też przychodzi z wiekiem, kiedy akceptuje się już swoje słabsze strony i umie korzystać z tych mocniejszych:)

U mnie to jakość odwrotnie zadziałało. Nie potrafię zaakceptować słabych stron i mam wrażenie, że coraz ich więcej.

Co do pewności siebie, to zaczynam ją bardzo tracić przez... uśmiech. To najlepsze, co zawsze miałam, a z moimi zębami zaczęły dziać się dziwne rzeczy. Jako że zbiegło się to w czasie z problemami hormonalnymi, zaczęłam przeszukiwać sieć i okazuje się, że zęby mogą szarzeć w wyniku nadczynności przedniej części przysadki mózgowej. Czyli bingo... nadprodukcja prolaktyny to dysfunkcja właśnie tej części. Ja tak bardzo lubię się śmiać i uśmiechać... to zawsze zjednywało mi ludzi, a teraz się... wstydzę