Trochę jestem sceptyczna, bo widziałam już u kilku osób tak silny opór, że nie byłam w stanie go przełamać. A zaznaczam, że początkowo byłam pełna wiary. No ale w sumie... jeśli musimy mieć do czynienia z takimi ludźmi, to co szkodzi próbować dalej. Z większym dystansem, z mniejszymi oczekiwaniami, ale bez ustanku.]]>
]]> U siebie tego jednak nie dostrzega.Tak, najlepiej opowiadać, jak to jest fajnie, bo mają przecież lepiej niż np. niepełnosprawni, którzy są zdani na łaskę innych, nie mogą się ruszyć z domu itp.. Może cudze nieszczęście ich skłonni żeby pomyśleć, że jednak mają za co dziękować losowi?
]]>]]>]]>Mi osobiście to ryzyko nigdy się nie opłaciło, ale na moje głupie żarty, czyli metodę rozbawiania, raczej reaguje większość poprawą nastroju, choć zdarzył się też ktoś, kto bardzo się obraził, że dowcipkuję. Wiem sama po sobie, że śmiech potrafi zdziałać cuda, mi pomaga.
]]>