To opowieść o Bojkach, Łemkach, Ukraińcach, Żydach i Polakach, o trudach zachowania tożsamości, podczas gdy za bycie każdym z nich groziła kula w łeb, jak nie od jednych, to od drugich... od Sowietów, band UPA, Niemców, Wojska Polskiego, milicji. Opowieść o miłości do ziemi, do swojej małej ojczyzny, siłą odebranej. O upokorzeniach i wzajemnej niechęci różnych nacji, pogłębianiu granic, odrywaniu od korzeni.

Historia Mozesa, Jelka, Niny i ich bliskich pełna jest okrucieństw, poczucia straty, nieustannego strachu. To tułaczka po obcej ziemi, wśród nieprzyjaciół, na którą skazani zostali przez wojnę, holokaust, przez wysiedleńcze i zasiedleńcze działania rządów. Taką powieść mógłby zekranizować Smarzowski.

> Ale Maria była też kobietą zaangażowaną w walkę o niepodległość - np. pojechała na front w czasie I wojny światowej żeby organizować w szpitalach polowych aparaturę RTG. Wykazała wiele hartu ducha w tych ciężkich czasach.

Tak, tak! W książce jest o tym dużo, a jest to wątek, o którym dowiedziałam się dopiero z tej lektury.

Zabieram się za "Ciemno, prawie noc" Joanny Bator. Uwielbiam ją, chcę mieć wszystkie jej książki. Do tej pory chce mi się kwiczeć z żalu, że kiedy miała spotkanie autorskie w moim mieście, to musiałam być w pracy. Wiecie co? Mam dwie jej książki, "Wyspę łzę" i tę, a obie mają w sobie coś takiego, że już na samym początku czymś potrafią mnie dotknąć tam w środku. Jakaś myśl, spostrzeżenie, wspomnienie autorki, które jest też moim osobistym. Coś takiego, czego żaden inny autor nie ma w swojej książce, a ona to zna, ona o tym wie, pamięta, zauważa.

> Polecam książkę "Nakarm mnie" przeczytałam i nie mogę się otrząsnąć, jak dziwny jest świat...

Prawda? Zaraz po jej przeczytaniu zaczęłam szukać w necie feedersów i to był dopiero szok, jak zobaczyłam ile tego jest  Takie rzeczy jak w książce dzieją się naprawdę, to przerażające...