Krew w żyłach mrożąca historia o tym, jak to Anula uczyła się gotować…

Chociaż obecnie znajomi nie mogą się mnie nachwalić
I nie zdarza mi się już dziś niczego strasznie przypalić,
Nie dopiec, nie dogotować, czy też choćby źle przyprawić,
Moja historia kuchenna pewnie może Was ubawić…

Otóż wszystko się stąd wzięło, że dawniej ma rodzicielka
Nie pozwalała mi dotknąć ni patelni, ni rondelka…
Ona sama gotowała i robiła to wspaniale,
Ale przez to ja, jej córka, nie radziłam sobie wcale.

Owszem, wodę na herbatę, umiałam już zagotować,
Lecz gdy mama szła do kuchni, biegłam się gdziekolwiek schować…
Ona piekła, gotowała, warzyła oraz smażyła,
Blanszowała, obierała, mieszała oraz dusiła…

Ja mogłam jej co najwyżej zmyć naczynia w wielkim zlewie…
Tylko piec mnie nauczyła – choć do dzisiaj, czemu, nie wiem.
Umiałam więc zrobić babkę, mazurka oraz drożdżowe,
Lecz przepis na schabowego już nie znalazł się w mej głowie.

I tak trwał ten stan haniebny, aż na studia się wyrwałam
Do dalekiego Krakowa. Tam pierwszy miesiąc przetrwałam,
Jedząc kanapki i dania z mikrofali – samą chemię!
Dziś, kiedy o tym pomyślę, to chcę zapaść się pod ziemię!

Po miesiącu takiej diety byłam – no cóż – wykończona,
Więc stwierdziłam, że nauczę się pichcić, albo tam skonam!
Zabrałam się więc do dzieła, czyli do najprostszych rzeczy,
Myśląc: przed pomarciem z głodu jakoś to mnie zabezpieczy…

Nauczyłam się odgrzewać pierogi i inne takie,
Choć te kupione, z lodówki, po prostu straszyły smakiem,
Więc uznałam, że spaghetti będzie ambitniejsze nieco,
Nie myśląc nawet, że próby moje w kuchni pożar wzniecą.

Otóż zgodnie z zaleceniem, zagotowałam wpierw wodę
Posoloną, lecz gdy potem – ja, bezmyślne dziewczę młode –
Rzuciłam do niej makaron, tak, ten do spaghetti, długi,
Nie poczekałam, aż zmięknie… Tak, bezmyślność ma mnie zgubi!

Zostawiłam go. Wystawał z garnka, bo był twardy jeszcze.
Pomyślałam, że poczekam, zmięknie i go w rondlu zmieszczę.
A tymczasem on zapalił się od ognia pod rondelkiem…

Wyobraźcie sobie moje przerażenie… Było wielkie!

Taki płonący makaron ugasiłam w miarę sprawnie,
Unikając większych zniszczeń. Wyglądało to zabawnie,
Ale mnie to załamało. Na szczęście gdy część zwęgloną
Odcięłam, to mogłam resztę wrzucić w wodę. Osoloną.

Jakoś zrobiłam ten obiad, choć z małymi przygodami.
Potem było już ciut lepiej, mogę przyznać się przed Wami.
Ale przyznam też, że do dziś zamiast pichcić pół dnia żarcie,
biorę Knorr "Gorący Kubek" i skazuję... na pożarcie!

Z Knorrem nic się nie przypali, nic nie dymi w mojej kuchni,
tylko po zalaniu zapach bukietem wprost w nos mi buchnie!