Pyzy ziemniaczane są stosunkowo popularnym daniem na polskich stołach. A co z kartaczami i cepelinami? Kto wie jaka jest różnica?

Mylą się jednak ci, którzy myślą, że wspomniane dania są identyczne. Najlepiej wiedzą o tym kucharze Światowego Centrum Smakoszy Kartaczy, które mieści się w Gołdapi (warmińsko-mazurskie). Oni nie mają żadnych wątpliwości, że są to trzy różne dania. I tłumaczą: klasyczny kartacz ma kształt owalny i kojarzy się z pociskiem armatnim. To typowa potrawa dawnego pogranicza polsko-niemiecko-litewskiego. Niemieccy mieszkańcy Gołdapi i okolic odpowiednik kartaczy zwali Keilchen. Litwini nazywają je cepeliami i co więcej – sugerują, że nazwa litewska może być młodsza od polskiej. Zapewne pojawiła się w pierwszej połowie XX wieku, kiedy sławne stały się sterowce zwane zeppelinami. Możliwe, że podobieństwo kształtów przeniosło nazwę ze sterowca na potrawę – przypuszczają kucharze.

Pyzy ziemniaczane

- 3 kg ziemniaków
- 1 jajko
- 3 – 4 łyżki mąki (skrobi) ziemniaczanej + do formowania
- sól do smaku

Kluski śląskie

- 1 kg ziemniaków

- 2 jaja

- 6 dkg mąki ziemniaczanej

- 4 dkg mąki pszennej

- sól, pieprz

Przygotowanie:

Ziemniaki obrać, ugotować, ostudzić i zmielić w maszynce. Dodać jaja, mąkę ziemniaczaną, doprawić do smaku solą i pieprzem, według własnego uznania. Oprószyć ręce mąką pszenną i formować z ciasta kulki, lekko spłaszczyć. Można za pomocą wskazującego palca zrobić na środku dziurkę. Kluski wrzucać na wrzącą, osoloną wodę, delikatnie zamieszać, przykryć. Po wypłynięciu na wierzch, kluski gotować około 2 minut, po czym wyjąć łyżką cedzakową. Kluski śląskie można polać tłuszczem ze skwarkami i twarogiem bądź podawać do sosów, gulaszu itp.

Pyzy z mięsem

Składniki:

- 1 kg ziemniaków
- 4 łyżki mąki
- 3 jajka
- sól i pieprz
- 40 dag ugotowanej wołowiny
- 1 cebula
- 5 dag masła
- 1 czerstwa bułka
Przygotowanie:
Ziemniaki obrać i umyć. Połowę zetrzeć na drobnej tarce, mocno odcisnąć wodę do miseczki. Skrobię, która osiądzie na dnie miseczki, ponownie dodać do ziemniaków. Resztę ziemniaków ugotować, ostudzić i zmielić. Wymieszać ugotowane i surowe ziemniaki, dodać mąkę, 2 jajka i sól. Krótko zagnieść. Ugotowaną wołowinę zmielić z przesmażoną na maśle cebulą oraz namoczoną i odciśniętą bułką. Dodać ostatnie jajko, przyprawić. Z masy ziemniaczanej uformować placuszki, łyżeczką nakładać na nie farsz i sklejać, aby powstały kulki. Wrzucać na wrzącą wodę i gotować 5 minut, licząc od czasu, gdy wypłyną na powierzchnię. Można podawać ze skwarkami z boczku przesmażonego z cebulą.

Pyzy z mięsem i kapustą

Składniki:

- ziemniaki ugotowane

- mąka ziemniaczana

- 1 jajko

- sól

- 0,5 kg kapusty kiszonej

- 25 dkg mięsa wieprzowego

- 1 jajo

- sól, pieprz

Przygotowanie:

Kapustę i mięso ugotować do miekkości, wystudzić, odcisnąć z nadmiaru wody, pokroić drobno lub zmielić wszystko przez maszynkę do mięsa o grubych oczkach, dodać sól, pieprz do smaku, jajo i wszystko dokładnie wyrobić. Z ciasta robić kulki, rozpłaszczać je, nakładać łyżeczką farsz i dokładnie zawijać. Gotować do wypłynięcia w lekko osolonej wodzie. Można po odcedzeniu wrzucać od razu na patelnię z olejem i przysmażać na rumiano. Podawać z tłuszczem i skwareczkami.

Pyzy z pieczarkami

Składniki:
- 1 i 1/2 kg ziemniaków
- 5 łyżek mąki
- jajko
- sól
- 40 dag pieczarek
- 2 cebule
- 2 łyżki oleju
- sól
- pieprz
- mąka do posypywania
- 5 dag masła

Przygotowanie:

Ziemniaki umyć, obrać i opłukać. 1/4 ziemniaków ugotować, ostudzić i zmielić w maszynce do mielenia. Pozostałe zetrzeć na tarce o drobnych otworach, odcisnąć i wyłożyć do miski. Dodać zmielone ziem­niaki, jajko, mąkę i dokładnie wmieszać. Sok z od­ciśniętych ziemniaków odstawić. Dodać skrobię. Przyprawić solą i wyrobić ciasto. Pieczarki umyć, drobno pokroić i podsmażyć na oleju. Cebulę obrać, drobno posiekać i dodać do pieczarek. Przyprawić solą i pieprzem. Przy­kryć i dusić ok. 10 minut. Odstawić. Z wyrobionego ciasta formować placki o grubości 2 cm. Na każdy placek nakładać porcję nadzienia, formować kule i oprószyć mąką. Gotowe wkładać do gotującej się osolonej wody, tak aby swobodnie pływały. Gotować 10 minut.

Kartacze z mięsem

Składniki:
- 3 kg ziemniaków

- mąka ziemniaczana (ok. 2 garści)

- 1 kg mięsa mieszanego mielonego

- cebula

- przyprawy (jak do mielonego, wg smaku domowników)

Przygotowanie:

1 kg ziemniaków ugotować i ostudzone zemleć w maszynce do mięsa, resztę ziemniaków obrać i zetrzeć na tarce na oczkach do ziemniaków, po czym mocno odcisnąć sok do miski. Wyciśnięte ziemniaki dodać do ugotowanych. W misce z sokiem ustała się w tym czasie skrobia, odlać wodę, a skrobię dodać do ziemniaków. Dodać mąkę ziemniaczaną, posolić i wyrobić gładką masę. Mielone przyprawić wg uznania, dodać startą cebulę i wyrobić. Oderwać trochę masy ziemniaczanej, spłaszczyć na dłoni, położyć masę mięsną i formować podłużne duże kluski wielkości męskiej dłoni. Uformowane wkładać do osolonego wrzątku. Kiedy wypłyną na powierzchnię, gotować jeszcze ok. 10-15 min.

Kartacze vel cepeliny

Składniki:

- 400 g ugotowanej i zmielonej wieprzowiny

- 4 kg ziemniaków

- mąka ziemniaczana
- pieprz, sól, suszony majeranek
- 3-4 ząbki czosnku
- masło
- olej
- 1 ugotowana marchewka
- 1 posiekana i przesmażona cebula
Przygotowanie:

W osolonej wodzie ugotować 1 kg obranych ziemniaków i pozostawić do ostygnięcia. Na najdrobniejszych oczkach tarki jarzynowej zetrzeć obrane surowe ziemniaki (3 kg ) i odcisnąć z nich sok do miski. Ugotowane i ostudzone ziemniaki zmielić w maszynce, dodać do nich surowe ziemniaki, skrobię i sól. Dokładnie wymieszać. W oryginalnych przepisach używa się mięsa surowego, ale lepiej smakują kartacze z gotowanym mięsem. Mięso na farsz należy bardzo drobno zmielić z marchewką, czosnkiem i przesmażoną cebulką. Wymieszać składniki ze sobą, doprawić masę solą, pieprzem i szczodrze majerankiem. Formować kartacze i gotować ok. 15 minut od momentu wypłynięcia. Podawać od razu po ugotowaniu lub odgrzane na patelni, polane cebulką zeszkloną na maśle lub tłuszczem z boczkiem. Na Podlasiu podaje się je polane kwaśną śmietaną.

Smacznego!

Zobacz również:

1. Co zrobić z ciasta francuskiego – pomysły i przepisy
2. Kanapkowe pasty rybne – przepisy
3. Dania z pstrąga: różne smaczne i oryginalne przepisy
4. Aromatyczne zupy z ziołami i przyprawami – różne przepisy

Rano przesypiasz budzik, bierzesz szybki prysznic, ubierasz się i pędzisz do pracy, wpadając po drodze po kawę na wynos. W ciągu dnia podjadasz batoniki, albo czekasz na porę obiadową by wrzucić „coś na ząb”.

W dodatku brakuję Ci już energii i wiesz, że musisz uciąć sobie drzemkę, by wytrzymać cały dzień. Tymczasem, wystarczyło poświęcić więcej czasu o poranku, by przyszykować sobie wartościowe śniadanie i zjeść je jeszcze przed wyjściem z domu. Dlaczego? Bowiem śniadanie jest najważniejszym posiłkiem w ciągu dnia.

Daje energię na cały dzień. Powinno się składać z dużej ilości węglowodanów złożonych, które są najwolniej trawione, przez co dają dłużej uczucie sytości

Poprawa pamięci i koncentracje. Rano drastycznie spada poziom glukozy, która pozytywnie wpływa na procesy myślowe oraz pamięć. Musisz uzupełnić jej niedobory, aby nie mieć problemów z koncentracją i refleksem, przyswajaniem oraz przetwarzaniem informacji czy z podejmowaniem decyzji.

Chroni przed wrzodami żołądka. Rano następuje intensywna produkcja soków żołądkowych, więc jeśli regularnie nie jesz śniadań, może w końcu dojść do uszkodzeń błony śluzowej żołądka, a w efekcie do stanów zapalnych i wrzodów.

Sprzyja chudnięciu. Jeżeli pomijasz śniadanie, to jest większe prawdopodobieństwo, że wieczorem zjesz podwójną porcję, ponieważ wygłodniały organizm będzie chciał nadrobić brak dostarczanych kalorii. Najzdrowszą dietą jest spożywanie posiłków regularnie.

Najważniejsze, żeby wyrobić sobie w nawyk jedzenia śniadań. Świetnym pomysłem jest przygotowanie musli. Do płatków można dodać świeże owoce, garstkę ulubionych bakalii, a wszystko to zalać jogurtem naturalnym. Sycące i szybkie w przygotowaniu. Pomysłów jest wiele, mogą to być również zwykłe kanapki, najlepiej z razowego pieczywa, owsianka, jajecznica lub omlet. Lepiej zrezygnować ze słodkich bułek i drożdżówek, ponieważ nie są na tyle pożywne, by zaspokoić nasz apetyt na długo.

Zobacz również:

1. Przepisy na smaczne i pożywne śniadania
2. Uczeń i drugie śniadanie
3. Śniadanie do łóżka….
4. Tajemnica długowieczności i urody Włoszek czyli dieta włoska w Polsce

„Mała czarna” to popularny napój większości ludzi, którzy wstając rankiem na równe nogi, śpieszą się do pracy i chcą się szybko rozbudzić, by mieć zapał do działania. Taka kawa jednak oprócz swoistego „kopa” nie daje naszemu organizmowi zbyt wiele. Zupełnie inaczej rzecz się ma w przypadku, kiedy dodamy do niej składniki pełne aromatu. Jakie? Oto kilka przykładów.

Kawa z kardamonem

Składniki:
- 2 łyżeczki drobno mielonej, wysokogatunkowej kawy
- 100 ml wody
- kilka ziarenek kardamonu
- tygielek
- papierowy filtr do kawy
- moździerz
Przygotowanie:
Rozciąć łupinę kardamonu i wyciągnąć z niej ziarna i dokładnie rozgnieść w moździerzu. Tak przygotowany kardamon wsypać do kawy. Mieszankę kawy i kardamonu wsypać do tygielka i zalać zimną wodą. Tygielek postawić na małym ogniu. Kawa musi się zagotować. W trakcie gotowania kilka razy zamieszać żeby nie wykipiała. Kawę przecedzić przez papierowy filtr do kawy. Kawę możemy serwować w wersji podstawowej lub wzbogacić ją odrobiną bitej śmietany albo likieru.

Kawa z cynamonem

Składniki:
- 4 łyżki kawy rozpuszczalnej
- 2 łyżeczki cukru
- 0,5 szklanki śmietanki do kawy w płynie
- szczypta cynamonu
- 1,5 szklanki wody

Kawa z imbirem

Składniki:

Kawa z miodem

Składniki:
- 2 łyżeczki kawy
- 1 szklanka mleka
- 2 łyżeczki miodu
- 2 łyżki bitej śmietany

Kawa z czekoladą

Składniki:
- 20 ml gorzkiego kakao

Kawa z cytryną

Składniki:
- 1 kostka cukru

Kawa z pomarańczą

- cząstka pomarańczy
- pół szklanki mocnej kawy
- pół szklanki gorącej czekolady
- 1/4 szklanki bitej śmietany
- cynamon

Kawa z chili

Składniki:

Kawa z pieprzem

- szczypta cynamonu

Kawa z rumem

Składniki:
- filiżanka naparu kawy
- kostka cukru
- kieliszek rumu
- bita śmietana
- czekolada lub cynamon

Kawa z koniakiem

Składniki:
- 2 filiżanki kawy
- 4 goździki
- cynamon w laskach
- 1/2 pomarańczy
- 1/2 cytryny
- 40 ml koniaku
- 3 łyżki cukru

Kawa z likierem pomarańczowym

Składniki:
- 1 łyżeczka kawy rozpuszczalnej
- 1 żółtko
- 2 łyżeczki cukru
- 40 ml Cointreau
- 1/2 łyżeczki skórki pomarańczowej kandyzowanej

Kawa z wiśniami

- mleko

Zobacz również:

1. Zimne napoje kawowe: przepisy na mrożone desery kawowe
2. Kawowe i czekoladowe desery – przepisy na smakołyki do kawy
3. Rozgrzewające napoje na mroźne dni
4. Kawowe desery

Temat rozdzielania pokarmów pojawił się po raz pierwszy w pracach rosyjskiego naukowca Iwana Pawłowa (tego od odruchu Pawłowa). Zaobserwował on, że mięso i skrobia mają inny czas trawienia, odpowiednio — 2 i 4 godziny. Zaskakujący był kolejny krok doświadczenia: posiłek łączony, czyli skrobia zmieszana z mięsem, spędził ponad 8 godzin w układzie trawiennym. Obserwacje te stały się częścią książki jego autorstwa pt. Mechanizmy narządów trawiennych, wydanej w roku 1920. Jednak za pioniera diety rozdzielnej uważa się amerykańskiego lekarza dr. Howarda Haya. Ciężka choroba nerek sprawiła, że zainteresował się on medycyną naturalną. Dotarł do relacji brytyjskiego lekarza wojskowego, pułkownika Mc Carrisina, dotyczącej ludu Hunza w Himalajach. Członkowie tego plemienia byli długowieczni i stosowali się właśnie — mówiąc językiem współczesnym — dietę rozdzielną. Doktor Hay zastosował się do zawartych w niej wskazówek, zmienił sposób odżywiania i wkrótce zaczął zdrowieć. W następnych latach leczył wypróbowaną przez siebie metodą tysiące pacjentów, a swoje doświadczenia opisał w książce wydanej w roku 1930. Kontynuatorem metody dr. Haya był jego rodak dr Herbert Shelton. Doświadczenia prowadzone przezeń w latach pięćdziesiątych XX wieku dowiodły, że należy jeść nie tylko rozdzielnie, ale i we właściwej kombinacji. Nauka o zestawianiu pokarmów została spopularyzowana na całym świecie przez książki Marylin i Haryeya Diamondów, którzy oparli na niej swój słynny plan żywieniowy zwany dietą Diamondów. Najnowsze osiągnięcia (w tym zakwestionowanie niektórych teorii Haya i Sheltofla) w dziedzinie badań nad połączeniami pokarmowymi należą do belgijskiego dietetyka Jana Driesa.

Dobre połączenia

1. Białko + Tłuszcz

Ta kombinacja to naturalne zestawienie, występujące w pokarmach wysokobiałkowych — białko prawie zawsze występuje z tłuszczem, choć często są to niewielkie jego ilości. Tłuszcz sprawia że ruchy trawienne żołądka są spowolnione, co wpływa korzystnie na rozkład białka – proces ten odbywa się dzięki temu niespiesznie i dokładnie. O ile jednak to połączenie w naturze jest czymś normalnym, o tyle nie jest zalecane sztuczne (nadmierne) łączenie białka i tłuszczu jako dwóch składników pokarmowych w jednym posiłku. W jadłospisie to połączenie występuje jedynie w przypadku monodiety.

2. Skrobia + Tłuszcz

3. Tłuszcz + Kwas

Złe połączenia

1. Białko + Skrobia

Jest to najczęściej spotykane złe zestawienie produktów. To klasyczne zestawienia: chleb z serem, mięso z ziemniakami, kurczak z ryżem, ser i makaron spaghetti, kiełbasa i frytki, ryba i frytki itp. Po takim posiłku bardzo często towarzyszy nam uczucie przepełnienia i ciężaru. Nie zdajemy sobie nawet sprawy, że winę za ten stan ponosi właśnie połączenie białka i skrobi w jednym posiłku. Każdy z tych składników jest rozkładany w innej części przewodu pokarmowego: skrobia trawiona jest w ustach, a białko w żołądku. Z tego też powodu jednoczesne trawienie tych dwóch składników napotyka pewne trudności. Gdy jemy sam tylko chleb, skrobia pod wpływem ptialiny (enzymu trawiennego) ulega częściowemu rozkładowi na cukry już na pierwszym etapie swej „podróży” czyli w jamie ustnej. Soki żołądkowe automatycznie rozpoznają substancję (skrobię) i się do niej dopasowują. Gdy jemy z kolei sam ser, to po przeżuciu dostaje się do żołądka, a soki trawienne dopasowują się do wysokobiałkowego pokarmu. A gdy jemy chleb i ser razem? Mamy tu do czynienia dwoma składnikami dominującymi, białkiem i skrobią właśnie. Ponieważ żaden z nich nie jest specjalnie sycący, zjadamy ich dużą ilość, a zaleganie pokarmu w żołądku uniemożliwia fermentację zawartej w posiłku skrobi. Dwa dominujące składniki sprawiają, że trawienie jest powolne i niedokładne. Odczyn zasadowy potrzebny do pracy enzymom rozkładającym skrobię miesza się ze środowiskiem kwaśnym, niezbędnym do strawienia białka. Obydwa te odczyny się neutralizują, co zaburza wydzielanie enzymów trawiennych. Dużo większe utrudnienia występują w dwunastnicy oraz jelitach. Trzustka musi jednocześnie uporać się z rozłożeniem białka, skrobi i tłuszczu. W efekcie składniki pokarmowe zostają niedostatecznie strawione: część białka zaczyna gnić a część skrobi — fermentować.

2. Białko + Kwas

Skoro do trawienia białek potrzebne jest środowisko kwaśne, automatycznie produkty kwaśne powinny ten proces ułatwiać. Ale tak nie jest. Dopływ odczynów kwaśnych do żołądka hamuje wydzielanie kwasu solnego, a pepsyna, która jest odpowiedzialna za trawienie białka, działa wyłącznie w obecności kwasu solnego i żaden inny kwas nie może go zastąpić. W tym zestawieniu zaburzone zostaje trawienie białka, a co za tym idzie — produkt ten zostaje rozłożony niedokładnie. Jego resztki zalegają w żołądku, gdzie stopniowo rozpoczyna się proces gnilny. Jest to dla nas odczuwalne, chociażby poprzez nieprzyjemny smak w ustach. Niedostateczne strawienie białka sprawia, że po dotarciu do dwunastnicy stabilizacja jest wciąż niepełna, więc po dotarciu do jelit resztki białka zaczynają gnić. Dotyczy to pokarmów o wysokiej kwasowości. Lekko kwaśne jedzenie nie stanowi dużego zagrożenia dla naszego układu trawiennego. Dodatkowo trzeba wspomnieć, że przy tworzeniu dobrych połączeń należy brać pod uwagę relacje między składnikami, a nie obecność substancji pokarmowych. Przykład: zestawienie sera pleśniowego z winogronami. Mamy i białko, i kwas, czyli zestaw niebezpieczny. Jednak ser pleśniowy zawiera dużo tłuszczu (czasem więcej niż bialka) więc to zestawienie nie jest aż tak groźne. Wysokobiałk0we pokarmy zawierają na ogół dużo tłuszczu, więc zestaw białko + kwas nie jest tak niebezpieczny jak połączenie skrobia + kwas. Na jakie pary musimy uważać? Na przykład: ryż z curry, ser z musztardą, śledzie w occie, kurczak z ananasem.

3. Skrobia + Kwas

Na pierwszy rzut oka to połączenie wygląda dziwnie, ale tej kombinacji produktów używamy dosyć często. Wystarczy wymienić chleb na zakwasie, chleb z pomidorem, spaghetti z sosem pomidorowym, frytki i ogórek konserwowy. Oddzielną grupą są napoje: kawa, wino, piwo, soki owocowe, sok pomidorowy, napoje typu coca-cola. Skrobia jest wstępnie trawiona w jamie ustnej, a proces ten jest możliwy dzięki działaniu ptialiny. Uaktywnia się ona w lekko kwaśnym środowisku, od 5,5 do 7 pH. Gdy spożywamy pokarm o kwaśności mniejszej niż 5,5 pH, ślina zostaje nadmiernie zakwaszona, a to uniemożliwia jakiekolwiek działanie enzymom w niej zawartym. Skoro skrobia nie może zostać wstępnie strawiona w jamie ustnej, całość ciężaru rozkładu pokarmów spada na trzustkę, a odbywa się ostatecznie w dwunastnicy. A ponieważ skrobia nie została całkowicie rozłożona, po dotarciu do jelit zaczyna fermentować, co jest przyczyną wzdęć.

4. Skrobia + cukier

Jest to zestawienie niemal tak samo popularne jak połączenie skrobi i białka. Wystarczy pomyśleć o wszystkich wypiekach, które są kombinacją skrobi (mąka), cukru i tłuszczu. To samo połączenie obecne jest pod postacią chleba z dżemem, miodem czy kremem czekoladowym. Taka mieszanka dezorganizuje procesy trawienne organizmu, czego widocznym efektem jest wzdęcie brzucha. Słynny „brzuch piwny” jest doskonałym przykładem fermentacji cukru w żołądku. Ponownie mamy dwa składniki dominujące, rozkładane w organizmie na różne sposoby. Wchłaniając je jednocześnie, nasze procesy trawienne bardzo się spowalniają. Trawienie samego cukru jest dosyć proste: cukier jest stabilizowany w żołądku, potem przez dwunastnicę dociera do jelit i tam jest wchłaniany. Zjedzenie skrobi i cukru w jednym posiłku sprawia, że cukier może zacząć fermentować w żołądku (wzdęty brzuch). Spowolnienie procesu trawienia powoduje, że nie rozłożony cukier i resztki skrobi dostają się do jelit i tam zaczynają fermentować, co powoduje wzdęcia jelit.

Tłuszcz + cukier

To połączenie występuje dosyć rzadko, nie ma zbyt wielu kombinacji tłuszczu i cukru. Ale wystarczy wymienić tylko trzy, aby zrozumieć, dlaczego musimy się mu przyjrzeć z bliska: czekolada, lody, słodka ta śmietana. Jednoczesne spożycie tych dwóch składników sprawia, analogicznie do poprzednich przykładów, że nasze funkcje trawienne zostają chwilowo zaburzone. Sam cukier należy do produktów lekkostrawnych; rozłożony na cukry proste w żołądku, dociera razem z sokiem żołądkowym do dwunastnicy, a stamtąd do jelita cienkiego, gdzie zostaje całkowicie wchłonięty. Obecność tłuszczu proces ten zaburza. Dosłownie oblepiony tłuszczem cukier nie ma styczności z sokami żołądkowymi, nie rozkłada się i łatwo ulega fermentacji. Trochę inaczej ma się sprawa w przypadku np. bitej śmietany z owocami. Jest 1 tłuszcz ze śmietany i cukier z owoców. Ale należy pamiętać o relacjach między produktami: owoce kwaśne czy półkwaśfle zawierają dużo mniej cukru niż owoce słodkie i w tym momencie mamy do czynienia z zestawieniem tłuszcz + kwas + cukier.

Od czego zacząć, jaką dietę wybrać, by zrzucić zbędne kilogramy i zachować zdrowie?

Z pomocą przychodzi „Twój osobisty dietetyk”. Coraz więcej osób przywiązuje wagę do zdrowego stylu życia – dba o kondycję fizyczną i właściwe menu. Podstawowym warunkiem ułożenia prawidłowego jadłospisu jest wiedza na temat jakości oraz wartości odżywczych produktów.Ten poradnik to zbiór najistotniejszych informacji, esencja tego, co każdy wiedzieć powinien na temat właściwego odżywiania i potrzeb żywieniowych organizmu. Zebrano w nim informacje dotyczące podstawowych składników odżywczych i ich znaczenia dla organizmu, omówiono najważniejsze pojęcia związane z żywieniem. Autorka przedstawiła najpopularniejsze diety ostatnich lat – opisała koncepcje, na których się opierają, ich wady i zalety. Nie zabrakło także modelu piramidy żywieniowej, czyli złotego standardu w żywieniu. Można tu również znaleźć wyjaśnienia wszystkich, często tajemniczo brzmiących, oznaczeń na etykietach produktów spożywczych. Cennym dodatkiem są tabele kalorii obejmujące większość produktów dostępnych na naszym rynku. Książkę uzupełniają ciekawostki, porady i praktyczne wskazówki, które podpowiedzą, jak smacznie i zdrowo jeść, by mieć dobrą kondycję i smukłą sylwetkę.

Smak jest delikatny, i ta odrobina cukru w kryształkach jest po prostu super!

Jak tylko będzie w moim sklepie kupię cały zapas słomki, moja rodzina już mnie wypytuje kiedy, no kiedy wreszcie przyniosę kolejną paczkę do schrupania! Kochany Brześciu – błagam, uratuj mój honor i powiedz kiedy będzie można nabyć te łakocie?

Testowała:

Kasia - 36 lat – prowadzę kulinarnego bloga http://kolorowapani123.blog.onet.pl/. Stawiam na szybkie dania obiadowe i kolacje, uwielbiam testować nowinki kulinarne i przygotowywać wspaniałe dania dla kochanej rodzinki. Uważam, że bardzo ważne jest to czym się odżywiamy, wpływa to na nasz wygląd i dobre samopoczucie. (nick: dobrodziejka)

więcej informacji:www.brzesc.pl

Zobacz również:

1. Wszystkie testy blogerek
2. Baza blogerek i testerek – dołącz do nas!
3. Kosmetyki, które testujemy obecnie

To świetna propozycja dla osób, którym nie jest obojętne ich zdrowie i chcą być pewne, że jedzą produkty, które mają odpowiedni skład, pozbawiony sztucznych barwników czy konserwantów. Mój syn również był zachwycony, a więc to odpowiedni – smaczny i zdrowy produkt dla dzieci. W tych pasztetach nie ma żadnych dodatków mięsa czy tłuszczu wieprzowego. Zawiera natomiast zdrowe tłuszcze roślinne, bogate w tak potrzebne organizmowi kwasy Omega-3 i Omega-6. W badaniach naukowych Instytutu Biotechnologii Przemysłu Rolno-Spożywczego wykazano, że ich smak nie ma sobie równych.

Potwierdzam – a poniżej prezentuję moje propozycje podania:

Smacznego!

Aneta S.

Produkty firmy MISPOL są do kupienia w dobrych sklepach spożywczych na terenie całego kraju oraz w sklepach internetowych dbających o odpowiednie, zdrowe produkty w swojej ofercie.

www.mispol.pl

Objadanie się to najczęstsza, ale nie jedyna przyczyna tycia. Przyrost wagi może być również wynikiem błędów żywieniowych, z których nie zdajemy sobie sprawy. Oto kilka przykładów, jak w prosty sposób zredukować liczbę zbędnych kalorii podczas codziennego przyrządzania posiłków.

1. Zamiast smażenia na tłuszczu

Kiedy myślimy o smażeniu, oczyma wyobraźni widzimy rozgrzaną patelnię pokrytą tłuszczem (olej, oliwa lub masło) i skwierczący kotlecik. Spróbujmy zmodyfikować ten obraz i zmienić przyzwyczajenie. Patelnia teflonowa czy grillowa dzięki nowoczesnym zabiegom technologicznym jest naszym sojusznikiem w walce o zgrabną sylwetkę i dobre zdrowie. Po prostu smażenie na teflonie nie wymaga użycia tłuszczu. A 1 łyżka stołowa oliwy to 140 kcal. Jeśli jednak cały czas macie obawy, że mięso zacznie przywierać albo że jakoś mu tak na tej patelni za sucho — zastosujcie pewną sztuczkę. Odmierzcie 1 łyżeczkę oliwy i rozsmarujcie ją po patelni za pomocą kuchennego, najlepiej silikonowego, pędzelka. Innym rozwiązaniem jest butelka z dyfuzorem. W sklepach z wyposażeniem kuchennym bez trudu znajdziecie taką butelkę, specjalnie na oliwę. Zamiast chlustać tłuszcz bezpośrednio na patelnię, popryskajcie ją oliwą jak sprejem. Istnieje też wersja bardzo light: zamiast patelni posmarujcie oliwą mięso. Starą, sprawdzoną metodą przyrządzania pysznych posiłków z mięsa i ryb wciąż pozostaje pieczenie w folii lub w rękawie do pieczenia. 

2. Parujmy jedzenie

Naszym sprzymierzeńcem w walce z kaloriami jest też parowar. To wspaniałe urządzenie ma dwie ogromne zalety: przygotowanie w nim jedzenie jest nie tylko lekkostrawne i zdrowe, ale i nie traci swego naturalnego bogactwa: witamin i składników mineralnych. Szacuje się, że podczas tradycyjnego gotowania straty witamin i minerałów sięgają średnio 40%. Co się z nimi dzieje? Nic, wylewamy je po prostu do zlewu, odcedzając ugotowane warzywa. Najbardziej podatne na zniszczenia są witaminy rozpuszczalne w wodzie: C (dlatego gotowanie powoduje zniszczenie nawet do 70% tej witaminy) i z grupy B. Straty witamin następują nawet podczas krótkiego gotowania, czyli blanszowania. Do przyrządzania posiłków nie potrzeba ani tłuszczów, ani soli. Parowar oszczędza czas (w jednym urządzeniu gotują się i warzywa, i mięso), no i nerwy (nic się nie przypala ani nie kipi). 

3. Jogurt zamiast śmietany 

Myślimy tak: ależ niektóre potrawy po prostu muszą mieć sos zagęszczony śmietaną. Owszem, ale jeśli zamienimy śmietanę na jogurt naturalny, sos nie ucierpi na tym zbytnio, za to my zaoszczędzimy całą masę kalorii, i to na dodatek pochodzących z tłuszczu. 

4. Mieszaj

Wiele osób nie wyobraża sobie klasycznej sałatki jarzynowej bez majonezu. O „bezmajonezowych” jajach w majonezie nie wspomnę. Jeżeli nie jesteś w stanie przeprowadzić natychmiastowej rewolucji w sposobie odżywiania, zacznij stopniowo „odchudzać” ukochane bomby kaloryczne. Zamiast kilku łyżek stołowych majonezu do sałatki weź połowę tej ilości i wymieszaj z jogurtem naturalnym. Na początku te proporcje mogą być równe, ale z czasem stosunek majonezu i jogurtu powinien być odwrotnie proporcjonalny: im mniej majonezu, tym więcej jogurtu. 

5. Owoce na każdym kroku 

Trzymaj owoce w każdym z pomieszczeń, w którym spędzasz dużo czasu — w kuchni, w salonie (tam, gdzie telewizor), w pokoju, w biurze. W domu niech leżą w misach, w biurze — miej zawsze w biurku jabłko lub pomarańczę. Jest szansa, że gdy zgłodniejesz i ruszysz na poszukiwanie przegryzki, owoce będą natychmiast pod ręką, więc po nie sięgniesz. Musisz jednak pamiętać, aby były to „bezpieczne” owoce, tj. jabłka czy melony. Część z nich bowiem kryje w sobie pewną tajemnicę: mają bardzo dużo cukru. Do tej grupy należą: winogrona, banany, śliwki i mandarynki. 

6. Odchudzony hamburger

Kiedy jednak dopadnie cię słabość i zdecydujesz się na zjedzenie hamburgera, pamiętaj o prostej sztuczce: zdejmij górną połówkę bułki z hamburgera. Nie wpłynie to na doznania smakowe, a pozwoli zaoszczędzić nawet do 70 kcal i zdecydowanie zmniejszy wyrzuty sumienia. 

7. Na tropie cukru

Czasami producenci próbują ukryć przed nami zawartość cukru w produkcie. Najprostszym sposobem jest podawanie osobno różnych jego rodzajów. Wszystkie te składniki to cukier: sacharoza, laktoza, lewuloza, maltoza, cukier mleczny, melasa, cukier trzcinowy, skrobia hydroliz0wana, syrop z kukurydzy, syrop kukurydziany z fruktozą, syrop klonowy, glukoza, cukier owocowy, fruktoza, dekstroza. 

8. Rozcieńczaj

Soki owocowe są obecne w każdym domu, podobnie jak sokowirówki i wyciskarki do owoców. To dobra wiad0mość, bo owoce to witaminy i pektyny (czyli błonnik). Ale też cukier. Dlateg0 dobrym pomysłem jest rozcieńczanie soków wodą. Gaszą pragnienie, dostarczają dobrych składników, a cukier nie szaleje w naszym organiźmie. Na początku proporcje mogą być nierówne, z przewagą soku, potem pół na pół, aż dojdziemy do etapu, w którym będziemy wodę jedynie lekko aromatyzować sokiem. 

9. Zmien talerze

Surówki z warzyw i grilowana pierś z kurczaka na dużym, obiadowym talerzu zajmują niewiele miejsca. Zacznij zatem serwować dania na mniejszych talerzach — ta sama porcja będzie zajm0wać prawie cały talerz! 

10. Zmień kolor

Pieczywa, ryżu, kaszy i makar0nu. Biała mąka, z której produkuje się białe pieczywo i biały makaron, to produkt powstały po mechanicznym oczyszczeniu ziarna: oddzieleniu tak zwaneg0 bielma mącznego od zewnętrznej warstwy ziarna, czyli okrywy owocowo-nasiennej. W ten sposób z rozdrobnionego bielma wytwarzana jest biała mąka, a oddzielona warstwa owocowo-nasienna to otręby. Czyli ziarno zostaje dosłownie odarte ze wszystkich swoich dobrodziejstw: witamin, minerałów i błonnika. Jakie ono ma wartości odżywcze skoro dobro „poszło” w otręby? Analogicznie sprawa wygląda z makaronem, ryżem i kaszami. Procesy technologiczne pozbawiają je wartości odżywczych. Dlatego należy wybierać ciemne, pełnoziarniste produkty. Nie tylko dlatego, aby mieć zdrową ale i szczupłą talię: produkty bogate w skrobię i błonnik, czyli np. pełnoziarniste pieczywo, pozostawiają na długo uczucie sytości, a to chroni nas przed sięganiem po nadprogramowe przekąski. 

Opracowano za: E. Cydejko (red.), „Twój osobisty dietetyk”, Wydawnictwo BUCHMANN, Warszawa 2012, s. 65-68.  

Wydawnictwo BUCHMANN: 

Zobacz również:

1. Czy tabletki na odchudzanie mogą pomóc?
2. Dieta kliniki Mayo – jajeczne odchudzanie
3. Soki i koktajle oczyszczające krew i organizm
4. Wszystkie diety i tabele kaloryczne
   

Chętnie sięgamy po cynamon ze względu na jego wspaniały aromat, który roznosi się po całym domu podczas pieczenia szarlotki, ale nie tylko. Dodajemy go coraz częściej do różnych potraw, ponieważ nadaje im lepszego smaku, a w zimowe dni przyjemnie rozgrzewa nasz organizm. Jednak czy zastanawialiśmy się kiedyś, jakie posiada właściwości lecznicze? Przedstawiam poniżej, najważniejsze z nich.

• jest doskonałym źródłem manganu, błonnika, żelaza i wapnia;
• obniża poziom cholesterolu;
• wykazuje niesamowite zdolności wspomagające leczenie infekcji drożdży;
• zmniejsza ilość bakterii beztlenowych występujących w jamie ustnej, dlatego też pomaga w utrzymaniu jej higieny i zachowania świeżego oddechu;
• działa dobrze na żołądek, poprawia przemianę materii i pomaga przy niestrawności;
• poprawia krążenie i rozgrzewa organizm;
• olejek i laski cynamonu doskonale radzą sobie w walce ze zmianami skórnymi. Likwidują ropne wypryski, rozjaśniają cerę, zapobiegają plamom trądzikowym, a także łagodzą przebarwienia;
• aromat cynamonu poprawia pamięć i koncentrację, a także posiada antydepresyjne właściwości;
• udowodniono, że pół łyżeczki cynamonu z jedną łyżką miodu przed śniadaniem, przynosi ulgę w bólach stawów;
• ma właściwości antybakteryjne i przeciwgrzybicze. Dodawany do żywności, hamuje rozwój bakterii i psucie się żywności, dlatego jest używany jako naturalny konserwant.

Należy jednak nie przesadzać z ilością spożywania tej przyprawy, udowodniono bowiem, że zawarta w cynamonie kumaryna, może uszkodzić wątrobę. Przestroga dotyczy również osób, które zażywają leki na cukrzycę lub leki, które wpływają na poziom glukozy we krwi czy insuliny. W tym przypadku nie powinni stosować w dawkach terapeutycznych cynamonu, chyba że są one pod kontrolą lekarza.

Maseczka z cynamonem:

Dwie łyżki cynamonu połączył z dwiema łyżkami miodu, powstałą papkę nałożyć na twarz, zwracając szczególną uwagę na partie skóry dotkniętej trądzikiem lub przebarwieniami. Pozostawić na ok. 20-30 minut, następnie zmyć ciepłą, przegotowaną wodą. UWAGA! Maseczka może powodować pieczenie.

Zobacz również:

1. Jagody acai – właściwości i zastosowanie
2. Właściwości granatu
3. Właściwości oleju lnianego – dla kogo wskazany?
4. Mleczko pszczele, propolis i pyłek – jakie mają właściwości?

]]> http://urodaizdrowie.pl/wlasciwosci-cynamonu-i-maseczka-na-przebarwienia/feed 2 http://urodaizdrowie.pl/ulubione-potrawy-polakow-rankingi http://urodaizdrowie.pl/ulubione-potrawy-polakow-rankingi#comments Wed, 25 Jan 2012 08:02:36 +0000 pinkmause http://urodaizdrowie.pl/?p=161238

Wydawało się, że Polacy mogą porzucić golonkę i flaki, by sięgnąć po burrito, tortille, cannelloni, frittatę i camembert w szynce parmeńskiej. Kolejny raz okazało się jednak, że bardziej cenimy tradycyjne potrawy kuchni polskiej niż to, co modne.

Ulubione kuchnie Polaków (wg TNS OBOP)

Kuchnie, których potrawy Polacy lubią najbardziej:
1. Kuchnia polska – 93%
2. Kuchnia włoska – 27%
3. Kuchnia orientalna – 17%
4. Kuchnia grecka – 8%
5. Kuchnia meksykańska – 7%
6. Kuchnia arabska/turecka – 3%
7. Kuchnia francuska, węgierska, indyjska – 1%
Inne – 3%
Brak ulubionych – 4%

Ranking ulubionych potraw Polaków (wg. www.kuchnia.wp.pl)

Oto ranking najbardziej popularnych dań w Polsce:

1. Barszcz czerwony. Uważany za typowo polską zupę i serwowany dość chętnie zarówno w drogich restauracjach, jak i tanich barach. W rzeczywistości barszcz przywędrował do nas z Ukrainy, a popularny jest w wielu krajach Europy Centralnej i Wschodniej. Jak większość zup nie jest kaloryczny. Jeden talerz (250 ml) to zaledwie 43 kcal. W wersji zabielanej ma 80 kcal, jako ukraiński – 98 kcal. Najbardziej tuczący będzie z uszkami – 350 kcal.
2. Bigos. Tradycyjna dla kuchni polskiej potrawa z kapusty i mięsa. Jednak równie często co u nas, pojawia się także stołach litewskich i białoruskich. Najlepiej smakuje z pieczywem, a do tego nie traci swoich walorów smakowych po wielokrotnym podgrzewaniu. Dawniej każdy szanujący się szlachcic, wybierając się na polowanie lub w odwiedziny do sąsiada zabierał ze sobą także kociołek z bigosem. Tym samym miał doskonały podkład pod wódkę. Danie nie należy do wysoce kalorycznych potraw, bo w 100 g znajduje się zaledwie 128 kcal.
3. Flaki. Tradycyjna, gęsta zupa przygotowywana z oczyszczonych i pokrojonych w cienkie paski flaków wołowych. Na ziemiach polskich znana już w XIV w. Flaki znane są również w kuchni czeskiej, austriackiej, francuskiej, niemieckiej, włoskiej i azjatyckiej. Od polskich różnią się sposobem doprawiania i podawania. W Czechach dodaje się do nich mieloną, czerwoną paprykę oraz kminek. Francuzi kroją flaki w kwadraty i serwują z dodatkiem cydru i kalwadosu. W kuchni tureckiej doprawiane są cytryną, octem i czosnkiem, a w Bułgarii – z dodatkiem słodkiego mleka. Talerz (250 ml) polskich flaków to 320 kcal.
4. Gołąbki. Ulubione danie wielu regionów Polski jest w rzeczywistości tradycyjną potrawa wielu innych europejskich krajów. Znajdziemy je m.in. w Szwecji, Niemczech, Czechach, Rosji, Rumunii oraz na Słowacji i Białorusi. Gołąbki składają się z farszu (mięso wieprzowe i ryż lub kasza) zawiniętego w rolki z liści białej kapusty głowiastej. Dodatkiem do wspomnianego „wkładu” może być np. cebula, grzyby i przyprawy. Średnio kaloryczne. Gołąbki z mięsem (100 g) to jakieś 128 kcal, a w wersji z mięsem i ryżem – 135 kcal.
5. Pierogi. Znane w Polsce od XIII w. nie do końca są naszym ojczystym daniem. Pierogi serwowane są także na Litwie, Rosji, Białorusi, Ukrainie, a nawet we Włoszech, Chinach i Japonii. Do naszego kraju trafiły prawdopodobnie z Dalekiego Wschodu przez Ruś i na tle innych wyróżniają się nadzieniem. Najczęściej jest to mięso mielone, kiszona kapusta z grzybami, owoce sezonowe i twaróg – na słodko lub z ugotowanymi ziemniakami z dodatkiem podsmażonej cebuli (ruskie). Ich kaloryczność na 100 g jest całkiem spora. Pierogi mięsne mają 268 kcal, ruskie to 167 kcal, z kapustą i grzybami – 250 kcal. Wersja z serem zawiera 238 kcal, a z truskawkami to jakieś 247 kcal.
6. Żur. Zupa jest prawdziwą specjalnością kuchni polskiej, ale nie tylko. Sama nazwa pochodzi od niemieckiego słowa sur (dziś sauer), co oznacza „kwaśny”. Często serwowana, choć pod innymi nazwami, jest m.in. w Czechach i na Słowacji. Żur przyrządzany jest na bazie zakwasu z mąki, przez co ma charakterystyczny, kwaśny smak. Najlepszy jest z białą kiełbasą, wędzonym boczkiem wieprzowym lub żeberkami. Żurek ze śmietaną (250 ml) ma 198 kcal, a z dodatkiem kiełbasy – 213 kcal.
7. Chłodnik. Zupa, która wcale nie ma typowo polskich korzeni, bo pochodzi z kuchni litewskiej. Ponieważ, jak sama nazwa skazuje, podawana jest na zimno – najczęściej serwowana jest w upalne, letnie dni. Chłodnik to połączenie jogurtu (ewentualnie zsiadłego mleka lub kefiru) z kiszonymi ogórkami lub botwiną. Czasem jako dodatki stosuje się np. rzodkiewkę, koper, jajka na twardo czy dymkę. Kaloryczność uzależniona jest od składników. Chłodnik na kefirze (250 mln) ma 300 kcal, ale taka sama porcja z rzodkiewki na maślance – to zaledwie 150 kcal.
8. Kotlet schabowy. Stosunkowo młody, jak na typowo polskie danie. Tak naprawdę historia polskich kotletów schabowych sięga zaledwie… XIX wieku. Wprawne oko zauważy jednak duże podobieństwo do sznycla wiedeńskiego. Schabowy (85 g) smażony na tłuszczu ma 218 kcal. Do tego dodajmy jeszcze porcję ziemniaków z wody okraszonych masłem – kolejne 106 kcal lub co gorsza porcję frytek, których 100 g to aż 250 kcal. Naprawdę syty i tłusty posiłek.

Ranking ulubionych potraw (wg Raportu Knorr za Pentor)

Ulubione potrawy Polaków:

Polacy jedzą najczęściej (częściej niż inni):

Chęć spróbowania potraw z listy dań „nie tradycyjnych”:

1. Tradycjonaliści: schab w sosie śliwkowy i polędwica z grilla, czyli de facto tradycyjne tylko inaczej przyrządzone;
2. Swojacy: polędwica z grilla, karkówka z grilla – rodzinne grillowanie to jest to, co lubi swojak;
3. Dojrzali: mousaka , grecki gyros – a więc kuchnia grecka;
4. Zdobywcy: krewetki w sosie czosnkowym, pstrąg z patelni – ryby i owoce morza są w modzie, a tej bezwarunkowo musi przestrzegać zdobywca;
5. Sceptycy: lazania, schab w sosie śliwkowym, kotleciki jagnięce czyli swoista ambiwalencja między eksperymentem a tradycją, między prostotą a wyrafinowaniem.

Zobacz również:

1. Jakie potrawy najbardziej lubią Polki?
2. Jak mieszkają Polacy? Fotki mieszkań Polaków
3. Czy Polacy odżywiają się zdrowo?
4. Zobacz jakie przyprawy stosują Polacy

Słodzik jest to sztuczny środek słodzący. Jest otrzymywany syntetycznie, ma słodki smak i zastępuję cukier spożywczy. Słodziki dzieli się na syntetyczne i półsyntetyczne.

Słodziki syntetyczne

Słodziki półsyntetyczne

Zalety stosowania słodziku:

Czy słodziki są bezpieczne?

Zobacz również:

1. Zdrowe słodziki ze stewii
2. Niebezpieczne słodziki
3. Cukier kokosowy
4. Syrop klonowy zamiast cukru