Ronn Moss czyli Ridge Forrester

Przystojny, umięśniony i bardzo męski – taki właśnie jest Ronn Moss, czyli serialowy Ridge Forrester z „Mody na sukces”. Telenowela ta doczekała się swojej wiernej widowni wśród widzów na całym świecie. Serial, emitowany nieprzerwanie od 25 lat (pierwszy odcinek stacja CBS pokazała 23 marca 1987 roku), jest nie tylko opowiedzianą z epickim rozmachem historią rodu Forresterów, ale także źródłem rozrywki dla współczesnej młodzieży. Trudno bowiem traktować ze śmiertelną powagą produkcję, w której roi się od licznych błędów logicznych.

Z czym związany jest komizm „Mody na sukces”? Przede wszystkim z zaskakująco niekonsekwentnym przepływem czasu. Gdyby spróbować policzyć wiek głównych bohaterów, okazałoby się to niemożliwe. Dlaczego? Bowiem nestorzy rodu teoretycznie zbliżają się do setki, a wciąż wyglądają na ludzi w jesieni życia. Stephanie Forrester wraz z mężem Erickiem doczekali się pokaźnego grona wnuków i prawnuków. Mimo to, gdy na nich spojrzymy, sprawiają wrażenie ludzi tuż po 60. Jak zatem wyjaśnić fakt, że Ridge Forrester (ich pierworodny syn, którego ojcem w istocie jest Massimo Marone, ale tym nie zawracajmy sobie w tej chwili głowy) jest grubo po pięćdziesiątce, sam ma dorosłe już dzieci i sporą szansę na zostanie dziadkiem?

„Moda na sukces” to serial, przy którym dorastało dzisiejsze pokolenie 30-latków, z sentymentem wspominających czasy, gdy oglądali tę produkcję razem z mamą i babcią. To, zaraz po „Dynastii”, jedno z pierwszych telewizyjnych doświadczeń polskich widzów lat 90.

W chwili gdy telenowela startowała (1987 r.), Ridge Forrester miał 30 lat. A odtwarzający tę postać aktor Ronn Moss 35. Jest więc trochę starszy od swojego serialowego bohatera.

Do dziś zagrał w prawie 2500 odcinkach tej kultowej opery mydlanej. Jakie to uczucie?

„- Z jednej strony to wieczność, a z drugiej – czuję, jakby minęła chwila, zaledwie kilka lat – powiedział Ronn Moss w wywiadzie dla dwutygodnika „Świat Seriali”.

-” Nigdy bym nie przypuszczał, że tyle czasu będę związany z jakimkolwiek serialem. To zdecydowanie jedyna praca w życiu, którą tak długo wykonywałem. ”

Ridge jest synem Stephanie i Massima. Urodziny obchodzi 28 stycznia. Obecnie ma trójkę dzieci: Thomasa, Steffy (oboje s Taylor) i R.J’a (z Brooke). Był kilkakrotnie związany ze wspomnianymi paniami. W jakim punkcie życia znajduje się w tej chwili?

- ” Trochę innym niż ten, w którym trwał jeszcze parę lat temu, będąc zakochanym w dwóch kobietach jednocześnie. W tej chwili wciąż darzy uczuciem zarówno Brooke, jak i Taylor, ale jest oddany tylko tej pierwszej „- zapewnia aktor.

Postać Forrestera przyniosła aktorowi ogromną sławę i uznanie w oczach telewidzów oraz pięciokrotną nominację do nagrody Soap Opera Digest (w latach 1993-1995, 1997-1998). Ronn Moss udział w telenoweli zalicza do najważniejszych wydarzeń w swoim życiu.

- „Moda na sukces” odmieniła mnie i wpłynęła na całą moja historię. Bardzo mnie też zmieniła. Dziś jestem innym człowiekiem” – powiedział w jednym z wywiadów.

Prywatnie Moss dorastał na muzycznym polu rock & rolla. Mając dziesięć lat, gdy obejrzał program o zespole The Beatles, ukradł starszemu bratu gitarę i chciał zostać drugim George’em Harrisonem.

Jako 11-latek za zarobione pieniądze w ogrodach sąsiadów kupił sobie pierwszy instrument.

W roku 1976, wraz z kolegami – wokalistą Peterem Beckettem, klawiszowcem J. C. Crowley i perkusistą Johnem Fiesenem, założył muzyczną grupę rockową Player. W 1978 roku ukazał się singel „Baby Come Back” i przez trzy tygodnie znajdował się na pierwszym miejscu listy przebojów Billboard.

Impresario muzyczny Robert Stigwood przy współpracy z RSO Records pomógł grupie wydać album „Player and Danger Zone”, a potem nakładem wydawnictwa Casablanca Records label ukazała się płyta „Room With a View”.

Zespół koncertował z takimi wykonawcami jak Gino Vanelli, Boz Scaggs, Eric Clapton, oraz grupami Heart i The Little River Band. W 1981 roku zawiesił działalność.

W 2000 roku Moss nagrał i wydał w Holandii płytę pt. „I’m Your Man” z dwunastoma piosenkami o miłości, w większości jego autorstwa, m.in. „It’s Called Butterfly” – nagraną na cześć jego dwóch córek. W 2005 roku ukazała się jego druga solowa płyta pt. „Uncovered”.

W ramach promocji odbył trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych, Australii, Europie (m.in. we Francji, Niemczech, Włoszech i krajach skandynawskich) i Azji (m.in. Japonii i Indiach).

W 2010 roku aktor wziął udział we włoskiej edycji „Tańca z gwiazdami”, w której zajął drugie miejsce. Jak wspomina to doświadczenie?

- Odcinek programu jest tam dwa razy dłuższy niż w USA, trwa cztery godziny. Jednego wieczoru każda para wykonywała po dwa tańce i jeden albo dwa „niespodziankowe”, których nie mieli możliwości wcześniej przećwiczyć. Trudno było opanować całą choreografię – opowiada Moss w „Świecie Seriali”.

- „Dodatkową przeszkodą było to, że od poniedziałku do czwartku byłem w L.A. na planie serialu. We Włoszech lądowałem w piątek rano i właściwie miałem tylko jeden dzień na próby. ”

Aktorowi na pewno bardzo pomogła jego doskonała forma fizyczna. Trzeba przyznać, że jak na 60-latka wygląda fantastycznie!

To zdjęcie zostało wykonane zaledwie parę tygodni temu. Ronn Moss ma 60 lat, a wygląda co najmniej o 20 młodziej! Ciekawe jaka jest jego recepta na świetny wygląd?

Lata 90-te do dziś kojarzą się nam niemal wyłącznie z kultowymi serialami młodzieżowymi – „Beverly Hills 90210”, czy „Słoneczny Patrol”, w których piękni i młodzi Kalifornijczycy uosabiali dążenia i pragnienia nastolatków na całym świecie. Także w modzie panowały wtedy nowe trendy, które częściowo są widoczne i dzisiaj. Top modelki tamtego okresu zyskały nieprzemijający status gwiazd i są ciągle obecne w show-biznesie. Czy moda na motywy z lat 90-tych powraca?

Moda lat 90-tych była trochę zwariowana, kolorowa i… lekko kiczowata. Dziś wciąż żywe są modowe hity tamtego okresu: legginsy, sportowe bluzy i buty, skórzane kurtki, jaskrawe kolory – wystarczy wyjść na ulicę by znów się na nie natknąć.

Moda

W latach 90-tych narodziło się zjawisko, które przeżyło swój rozkwit, ale i schyłek w tym okresie. Szczyty popularności osiągnęły pierwsze – i jak uznają eksperci z branży – jedyne prawdziwe top modelki – Claudia Schiffer, Christy Turlington, Cindy Crawford, Naomi Cambell, Eva Herzigova, Linda Evangelista. Nazywane ikonami mody, stanowiące wzór dla milionów kobiet na całym świecie, osiągnęły status wcześniej (i później) modelkom niedostępny. Ich nazwiska przeszły do historii show-biznesu razem z nazwiskami sław kina i sportu. Warto wspomnieć, że ówczesne gwiazdy wybiegów wyglądały nieco inaczej niż współczesne modelki – promowały zdrowy tryb życia i kult wysportowanej kobiecej sylwetki – owszem były szczupłe, ale nie chude. Nie zmienia to jednak faktu, że ich wizerunki są do dziś wykorzystywane w licznych kampaniach marketingowych znanych marek modowych. Za przykłady mogą tu posłużyć: kampania Dolce & Gabbana z udziałem Evy Herzigovej, Naomi Campbell i Claudii Schiffer, sesja Claudii Schiffer dla marki Guess, czy też udział Lindy Evangelisty w reklamach Chanel.

Na obecne tory świat mody skierowała jednak inna kobieta, która została dostrzeżona już w połowie lat 90-tych. Kate Moss, bo o niej mowa, prezentowała swoisty, niespotykany wcześniej w kampaniach modowych, styl. Jej image, będący mieszanką elegancji i mody ulicznej, odzwierciedlał niepokorny charakter modelki. Był również wyrazem buntu młodzieży z przedmieść Londynu. Dodajmy – buntu, który inspirował kreatorów tej klasy, co Alexander McQueen, Calvin Klein czy Vivianne Westwood. Kate Moss do dzisiaj daje natchnienie projektantom pozostając na samym szczycie popularności. Moda na wykreowany przez nią ideał piękna nie ustaje, a sama Kate ciągle pojawia się w nowych kampaniach. Aktualnie możemy ją oglądać w reklamach marki Mango.

Seriale

Lata 90-te to również moda na cotygodniowe śledzenie losów bohaterów popularnych seriali. W „Beverly Hills 90210”, czy „Słonecznym Patrolu” niebanalnych postaci pierwszego i drugiego planu, jak wiemy, nie brakuje. Miłość i przywiązanie widzów do bohaterów z tamtych lat przyczyniają się do ciągłej ich obecności na ekranach TV w starych i nowych produkcjach.

„Beverly Hills 90210” – jeden ze sztandarowych telewizyjnych hitów przedstawiał domowe, szkolne, a następnie uniwersyteckie perypetie rodzeństwa Walshów, którzy osiedlają się w słonecznej Kalifornii. Piękne krajobrazy i cudowne wille to sceneria, w której rozgrywają się losy bohaterów. Kilka razy podejmowano próby oddania klimatu serialu. Obecnie emitowana jest nowa wersja „Beverly Hills 90210”. Sentyment fanów przyczynił się do powstania współczesnej kontynuacji.
Niezapomnianym hitem pozostaje także serial „Słoneczny Patrol”. Piękne ratowniczki i przystojnych ratowników przemierzających biegiem (ale w slow motion) kalifornijską plażę pamięta każdy z nas. Dodajmy, że to właśnie ten serial uczynił z Pameli Anderson postać kultową.
„Słoneczny Patrol” stał się inspiracją dla kilku seriali o ratownikach. (W Polsce mogliśmy niedawno oglądać „Przystań” serial, którego akcja rozgrywała się w środowisku mazurskich ratowników.) „Słoneczny Patrol” doczekał się także spin-offu „Nocny patrol”. Obecnie, w ramach najnowszej kampanii marki Wilkinson – producenta produktów i akcesoriów do golenia, Polskę patroluje Golący Patrol. Zadaniem członków ekipy jest ratowanie ludzi przed nazbyt wybujałym zarostem oraz przekonywanie, że golenie może być przyjemne.

Jak szalone były lata 90-te z pewnością dowodzi serial – „Przyjaciele” opowiadający o grupie młodych ludzi mieszkających na Manhattanie. Sitcom, nieprzerwanie chyba obecny w ramówce telewizyjnej od 1994 roku, cieszy się statusem produkcji kultowej, a teksty jego bohaterów do dziś cytowane są przez telemaniaków na całym świecie. Produkcja doczekała się spin-offu – „Joey” będącego kontynuacją losów jednego z głównych bohaterów. Obecnie mówi się także o chęci stworzenia współczesnej wersji serialu „Przyjaciele” przez amerykańską stację ABC.

Lata 90-te zajmują niewątpliwie zasłużone miejsce w historii popkultury. Dziś styl i produkcje telewizyjne z tamtego okresu mogą wydawać się nieco kiczowate, ale jedno jest pewne – w latach 90-tych naprawdę dokonała się zmiana w masowej modzie i gustach milionów odbiorców pod każdą szerokością geograficzną. Nie dziwi więc, że motywy z tego okresu ciągle powracają, stanowiąc bogate źródło inspiracji.

Kirsten Dunst jest nie tylko prześliczną dziewczyną, ale także niesłychanie utalentowana aktorką. Rola Marii Antoniny, królowej, której życie i śmierć fascynuje do dziś; dziecinnej nastolatki wychowanej, by panować, ikonie przepychu, która wolała czytać filozofów niż intrygować to wielkie wyzwanie dla każdej aktorki. Dunst poradziła sobie doskonale.

Czy jesteśmy choć na chwilę znaleźć się w skórze wywiezionej setki kilometrów od rodziny 14 latki, która nie może zabrać do nowego domu nawet własnych ciuchów i ukochanego psa?

Tak zaczęło się królowanie nad Francją kontrowersyjnej Marii Antoniny, w swoim czasie najbardziej znienawidzonej królwej Francji, zgilotynowanej podczas Rewolucji Francuskiej Madame Deficit.

Film Sofii Coppoli nie jest opowieścią kostiumową w tradycyjnym rozumieniu. To barwny kolaż, pełen scenograficznych perełek, niekiedy przypominający skomplikowany i długi teledysk.

Konwencja przyjęta przez reżyserkę nie spodobała się wielu krytykom. A jednak – idealnie oddaje sprzeczności obrazu Francji tuż przed rewolucją. Świetnie pasuje do biografii samej głównej bohaterki. Maria Antonina nie miała szans na normalne życie, z odrobiną intymności, prawem do własnego rozwoju, na bycie kimś więcej niż obrazem – a to ozdobą dworu, a to przykładem pazerności i rozpusty arystokracji. Czy to życie w złotej klatce osładzały jej piękne suknie i wymyślne desery?

Zobaczcie same. Warto, choćby ze względu na niewiarygodnie piękną scenografię filmu.

Ten film trzeba zobaczyć! Nie tylko ze wzgędu na nagrodzona Oskarem niezrównana Meryl Streep. Nie tylko ze względu na najbardziej romantyczną scenę oświadczyn w historii kina. Nie tylko ze względu na arcyciekawą historię życia premier Margaret Thatcher.

„Żelazna dama” w reżyserii Phyllidy Lloyd to jeden z najlepszych filmów historycznych, jaki miałam przyjemność oglądać. Nie ma tu czołobitności wobec martyrologii, ograniczającej artyzm. Nie ma koślawie wplatanych kronik historycznych (na „Żelazną Damę” powino się obowiązkowo wysłać polskich reżyserów, by przekonali się, że kroniki mogą zdobić i dopełniać fabułę zamiast stanowić niepotrzebny zgrzyt).

Thatcher to żywa kobieta. Ba! Lloyd pokazuje Żelazną Damę jako ograniczoną zdrowiem i opiekunami staruszkę, czasem „niesubordynowaną” (jeżeli pamiętacie historię brytyjskiej wersji „szklanki mleka w szkołach” rozbawi was juz pierwsza scena filmu), czasem niepogodzoną z nieuniknionym upływem czasu.

To opowieść o niesłychanej pracy, jaką musiała wykonać kobieta, by wspiąć się na szczyty zarezerwowane dotychczas dla mężczyzn. Historia niesłychanej determinacji i faktycznie żelaznej woli.

To także piękna i wzruszająca historia wielkiej miłości i wyzwania jakim jest zgoda na ostateczne pożegnanie z najbliższymi.

Ta historia inspiruje kobiety w każdym wieku i o każdym światopglądzie. Zabierzcie do kina mamę, nie tylko przyjaciółkę. Gwarantuję – nie zabraknie wspólnych wzruszeń i tematów do rozmów na kawie po seansie.

Swój medialny potencjał baśnie po raz pierwszy unaoczniły za sprawą wytwórni Disneya, która opanowała dziecięce umysły na całym świecie. I tak folklor europejski stał się ogólnoświatowy, jednak opowiadany hollywoodzkim językiem. W tym celu czasem krwawe, a nawet miejscami lubieżne rustykalne opowieści zostały odpowiednio oszlifowane. Bo który rodzic chciałby straszyć swoje pociechy mądrością „prostego ludu”, szeptać o odciętych piętach, wykłutych i wydziobanych przez ptaki oczach czy trofeach w postaci płuc i wątroby? Do tego baśnie, istniejące w różnych wariantach, nie zawsze prowadziły do tak charakterystycznego dla nich szczęśliwego zakończenia.

W epoce „queerowych” bajek, w których żyrafy zakochują się w hipopotamach, a gąsior jest samotnym ojcem pandy, „klasycznie” opowiedziane historie mogły się przejeść. Ponadto szereg feministycznych interpretacji hollywoodzkich baśni nadaje takim wizjom znamię anachroniczności i sugeruje reinterpretację. Pomysł odświeżania starych wątków oraz igrania z konwencjami musiał ostatnio przypaść do gustu amerykańskim twórcom, którzy w poszukiwaniu inspiracji coraz chętniej sięgają do oryginalnych podań.

Jedną z ostatnich prób uwspółcześnienia baśni jest „Beastly” z 2011 roku w reżyserii Daniela Barnza. Film jest zresztą ekranizacją powieści Alexa Flinna o tym samym tytule. To ponownie opowiedziana historia „Pięknej i Bestii”, która ani z oryginałem z XVIII wieku, ani z wersją Disneya nie ma wiele wspólnego. Fabuła osadzona została w prywatnej, amerykańskiej szkole średniej, gdzie można obserwować „odwieczny” podział na popularnych i bogatych oraz ich ofiary. Bestią jest nie kto inny jak najprzystojniejszy, najpopularniejszy, najbogatszy i najbardziej blond chłopak w całej szkole – Kyle Kingson, którego wygląd zewnętrzny zostaje zmieniony przez parającą się magią outsiderkę (czyli stylizowaną na gotkę Mary-Kate Olsen). Oczywiście, transformacja we włochatą bestię niezbyt estetycznie prezentowałaby się na ekranie (ponadto mogłaby zniechęcić potencjalne odbiorczynie filmu), dlatego też bohater po prostu traci włosy, a jego ciało, a w szczególności twarz, pokrywa się efektownie wyglądającymi tatuażami, bliznami oraz dziwacznymi metalowymi elementami. Odtąd zamknięty w apartamencie, odizolowany od społeczności szkolnej Kyle ma dokładnie rok, aby znaleźć kogoś, kto pokocha go bez względu na jego aparycję. Mieszka wraz z jamajską pomocą domową (Pani Imbryk?) oraz niewidomym nauczycielem, a później również ze skromną i dobrą koleżanką z klasy, Lindą Tylor, która staje się obiektem jego młodzieńczego afektu.

Przesłanie filmu miało być proste: nie liczy się zewnętrzne, a wewnętrzne piękno. Ta przekazywana z ust do ust mądrość miała być tutaj uwspółcześniona poprzez nową formę i twórczą interpretację oryginalnej historii. Zdaje się jednak, że jedyna aktualność tej wersji przejawia się w przeniesieniu miejsca i czasu akcji. Twórcy nie zdecydowali się na uwzględnienie nowych trendów, pozostali za to w sferze bezpiecznej komedyjki romantycznej dla nastolatków, pełnej sztampowych dialogów i pozbawionych logiki zachowań bohaterów. Piękna raczej powiela, niż łamie stereotypy, co zresztą stawia ją w opozycji do wersji disneyowskiej, gdzie Bella jest zaskakująco feministyczna. Linda to natomiast niewinna, a może raczej naiwna, niemal pozbawiona osobowości dziewczyna, która wręcz irytuje swoją biernością.

Inną konwencję gry z tradycją przyjęła Catherine Hardwicke w filmie pod tytułem „Dziewczyna w czerwonej pelerynie„. Czerwony kapturek jest w jej wersji dojrzewającą, młodą kobietą, a wilk to zmiennokształtna bestia, siejąca postrach po zachodzie słońca. Do tego wszystkiego dodane zostały egzorcyzmy, polowanie na czarownice i frenetyczna kreacja Gary’go Oldmana. Przepis na fantastyczny blockbuster? Niestety, nie.
Kreując swoją mroczną wizję, reżyserka powiela schematy fabularne i narracyjne z własnego „Zmierzchu„. W rezultacie otrzymujemy film niekompletny, w którym Hardwicke ponownie posługuje się nieco teledyskową stylistyką, wykorzystuje motywy muzyczne bliskie indie, miesza grozę z romansem i przekierowuje uwagę widza na miłosne rozterki nastolatki. Podobnie jak Bella, Valerie musi wybierać między dwoma kandydatami rywalizującymi o jej serce (dodatkowo fryzura jednego z nich podejrzanie przypomina bujną grzywę Edwarda), jest jednak nieco bardziej zdecydowana i odważniejsza. Czy więc ta adaptacja baśni miała być zemstą za mormoński „Zmierzch„? Sceny kipią erotyzmem, ważna jest symboliczna rola czerwieni i zbliżenia na atrybuty Amandy Seyfried, a także ujęcia jej licznych, miłosnych uniesień w plenerze. Ostatecznie, to rozerotyzowanie okazuje się pozorne. Film swoją wymową nawiązuje do tego, na co zwróciła uwagę psychoanaliza. Zgodnie z interpretacją niektórych wariacji baśni, historia ma na celu przestrzec młode dziewczyny przed „rozmową” z nieznajomym mężczyzną, a tak naprawdę przed rodzącym się w nich pożądaniem.

Najbardziej wyzwolone w najnowszych interpretacjach baśni wydają się w rezultacie filmowe i serialowe Śnieżki. Zastanawia mnie, czy to właśnie feministyczny potencjał drzemiący w tej historii, możliwość zbudowania fabuły wokół żeńskich protagonistek przy równoczesnym zmarginalizowaniu postaci męskich tak bardzo zainspirował twórców, skoro w tym roku będziemy mogli podziwiać aż dwie filmowe i jedną serialową adaptację.

Główny wątek serialu „Once Upon a Time” koncentruje się wokół relacji Śnieżki, jej córki i Złej Macochy. Ponadto w każdym odcinku możemy odkryć również mniej tradycyjną historię poszczególnych baśniowych postaci. Tym, co zwraca na siebie uwagę, jest podwójna narracja, przeplatająca wydarzenia z dwóch odmiennych światów – baśniowego i rzeczywistego. Zła Królowa rzuciła klątwę na Zaczarowany Świat, w wyniku czego wszystkie znane nam postacie zostały uwięzione w „realnej”, podbostońskiej miejscowości Storybroke. Pomijając spekulację na temat tego, czy Pani Burmistrz w serialowej diegezie jest naprawdę Złą Królową, a atrakcyjna kelnerka Ruby Czerwonym Kapturkiem, obraz przynosi interesującą interpretację otaczającego nas, współczesnego świata. Jawi się on więzieniem, w którym nie jest dane zaznać nam szczęścia i z którego za wszelką cenę musimy się wydostać.

Bohaterom „Królewny Śnieżki„ w reżyserii Tarsema Singha takie nastroje są obce. Reżyser przypomina nam baśniową historię, sięgając do sprawdzonej konwencji znanej z „Nieustraszonych braci Grimm„ Terry’ego Gilliama. Jest to mieszanka przygody, czarów, walki na miecze i humoru, podana w bardzo estetycznej oprawie wizualnej. Dodatkowo na ekranie błyszczy Julia Roberts, która po 22 latach z Kopciuszka z „Pretty Woman” przeistoczyła się w sfrustrowaną, starzejącą się Złą Królową, borykającą się z ekonomicznymi problemami i miłosnymi dylematami. Śnieżkę Singha, serial „Once Upon a Time„ oraz zapowiadaną na czerwiec „Królewnę Śnieżkę i Łowcę„ (trailery zapowiadają powrót do koncepcji grozy znanej już z „Śnieżki dla dorosłych„ Michaela Cohna) połączył emancypacyjny rys. O ile Zła Królowa zawsze mogła uchodzić za psychoanalityczną projekcję fallicznej matki, bez reszty dominującej nad córką i uzurpującej sobie dostęp do władzy, o tyle Śnieżka zwyczajnie pozostawała w cieniu. W nowych wersjach ostatnie słowo może należeć do każdej kobiety. Śnieżki „noszą spodnie”, władają mieczem, wstępują do „gangów” krasnali, a nawet ratują zaczarowanych książąt. To jak powrót filmowych manifestów trzeciofalowego „girl power” w pełnej krasie, uzurpujących sobie prawo do takich postaci jak Xena, Sarah Connor czy Buffy. Ponadto to całkiem konstruktywna krytyka mitycznej tradycji.

Znany scenarzysta William Goldman powiedział kiedyś, że: „Szefowie wytwórni nie mają pojęcia, co naprawdę ma szansę się udać. Natomiast z całą pewnością wiedzą oni jedno: to mianowicie, co udało się w przeszłości. Dlatego można powiedzieć, że robienie filmów jest zawsze próbą powrotu do przeszłości i odnalezienia czarodziejskiej różdżki, która niegdyś zdolna była wyczarować cuda”. Podania ludowe, spisane niegdyś przez amatorów etnografii, mogą stać się takim magicznym atrybutem. Hollywoodzcy czarodzieje uwspółcześniają i metaforyzują, potwierdzając tęsknotę popkultury za mitem, zawsze otwartym na nową lekturę.

Czy warto wybrać się na ten film? Oczywiście tak, jeśli chcesz zostać zniesmaczona, poniżona jako widz i człowiek i wyrzucić pieniądze w błoto. Na popularnym i znanym portalu – rankingu filmowym FilmWeb ten film w skali 1 do 10 ma ocenę 1,7 co plasuje go w kategorii bardzo złych filmów wszech czasów.

Wielu krytyków filmowych na swoich profilach tak wypowiada się o tej „komedii:”

Tomasz Raczek

A więc byłem na filmie „Kac Wawa” i muszę przyznać, że dawno już nie pamiętam, abym w kinie był tak głęboko zażenowany – pisze na swoim profilu. To nie jest po prostu zły film. Ten film jest jak choroba, jak nowotwór złośliwy: zabija wiarę w kino i szacunek do aktorów. Patrząc na Romę Gąsiorowską, Sonię Bohosiewicz i Borysa Szyca, grających główne role, czułem się tak jakbym patrzył jak ktoś przerabia kochanych członków rodziny na dziwki i alfonsów. Szczerze i nieodwołalnie odradzam pójście na „Kac Wawa” do kina. Ten film powinien ponieść klęskę frekwencyjną – może to nauczyłoby czegoś producentów. WSTYD! Film ”Kac Wawa” skandalem artystycznym ostatnich lat. Przestrzegam przed pójściem do kina

Paweł T.Flis

Polska podróbka (lub łagodniej: polska wersja) „Kac Vegas”, nawet jeśli twórcy zaklinają się, że to oni byli pierwsi. Efekt (również ten trójwymiarowy) najwyraźniej musi być marny – producenci premierę filmu zorganizowali, ale w ostatniej chwili postanowili wycofać się z zapraszania na nią dziennikarzy (pewności, że wszystkich, nie mam). Karygodne – przecież dzieło, które „śmieszy, bawi i moralizuje”, chciałby zobaczyć każdy.

Listopad oraz grudzień obfituje w nowości filmowe na dużym ekranie. Wśród zapowiedzi znajdzie również coś dla najmłodszych. Oto kilka propozycji dla dzieci i dla rodziców.

Mali agenci: wyścig z czasem – w 4D, premiera: 18.11
Marissa jest kochającą matką Rebeci i Cecila oraz żoną słynnego reportera Wilbura. Ale wcale nie jest taką zwykłą gospodynią, jaką mogłabym się wydawać… Jest agentką specjalną w stanie spoczynku. Jednak cały jej świat wywraca się do góry nogami, kiedy szef jej organizacji wzywa ją do działania. Jej przeciwnikiem staje się Timekeeper, który grozi przejęciem planety! Do akcji wkraczają także Rebeca i Cecil, jako oddział Małych Agentów.

Artur ratuje Gwiazdkę - premiera: 25.11
Najmłodszy syn Mikołaja – Artur – nie może znieść faktu, że jego ojciec i uzdolniony brat Steve dopuszczają się strasznego według niego czynu – do jednego z dzieci nie dochodzi dostawa – świąteczny prezent! Artur decyduje się na ryzykowną i szaleńczą misję dostarczenie ostatniego prezentu na dwie godziny przed porankiem świątecznym.

Happy Feet: Tupot mały stóp 2 – w 3D, premiera: 2.12
Po raz drugi już widzowie zostaną przeniesieni w cudowne krajobrazy Antarktyki, gdzie spotkają dobrze znanego Mambo, Glorię oraz Ramona i Lovelace’a. Para zakochanych pingwinów, Mambo i Gloria, mają syna Erika, który próbuje swoich sił w świecie cesarskich pingwinów. Zagrożenia, które nadciągają nad wszystkie pingwiny, sprawią, że rodzina zacznie coraz bardziej zacieśniać rodzinne więzi oraz, że wszystkie pingwiny znów zaczną… tańczyć!

Winx – magiczna przygoda – 3D, premiera 2.12
Do klubu Winx dołącza nowa wróżka. Bloom natomiast szykuje się do objęcia tronu Domino, jednak czarodziejka smoczego płomienia w ogóle nie sprawdza się w nowej roli, w roli królowej. Obowiązki ją przytłaczają, co więcej – zastanawia się jak ona, nieudolna królowa może wyjść za Sky’a, króla Heraklionu, jeśli sama nie potrafi władać swoją planetą. Z pomocą jednak przychodzą przyjaciółki: Flora, Stella, Musa, Tecna, Layla i Roxy.

„Sad” -  Agnieszka Marciniuk

I jesień wcale nie okazała się taka szara i zimna… Spędziłam ją bowiem w pewnym sadzie, muskana lipcowym, gorącym słońcem i oblepiona sokiem z wiśni. Takie wrażenia daje powieść „Sad” Agnieszki Marciniuk. Pierwsze słowo jakie ciśnie mi się na usta jako określenie tej powieści to „ciepła”.

Jej akcja toczy się na pewnej polskiej wsi, w jednym gospodarstwie i przylegającym do niej sadzie. To tutaj, rwąc wiśnie, spędzają upalne lato okoliczni mieszkańcy, a także rodzina gospodarzy – Reginy i Mateusza. Muszę przyznać, że mimo iż sama wakacje na wsi spędzałam jako mała dziewczynka i mało z tego pamiętam, to jednak udzieliła mi się ta swojska atmosfera, ta błogość, ten klimat. Każdy dzień ma określony ład i porządek – począwszy od poranka z kubkiem kawy na ganku, przez dzień spędzony na rwaniu wiśni, na kolacji przy wielkim stole kończąc. Mimo, że każdy ma tam dużo pracy, to jednak odnoszę wrażenie, że wszystko odbywa się jednak spokojniej niż w mieście. A może po prostu widać tam większy sens tego, co się robi? …

Wracając do bohaterów: mamy tu babcię Reginę – osobę niezwykle pewnie stąpającą po ziemi, bardzo charakterystyczną, o czym świadczyć może fakt, że niejeden we wsi lekko się jej obawia, a i wnuczki, mimo że ją kochają, to jednak czują przed nią pewnego rodzaju respekt. Mamy też dziadka Mateusza – bardzo spokojnego, poczciwego człowieka, którego wielką miłością, poza Reginą, jest właśnie sad.

Do dziadków przyjeżdżają kolejno, jak co roku, wnuczki i wnuk. Dla każdego z nich jest to czas na przemyślenie pewnych spraw, na zastanowienie się nad dalszym życiem, na wyciągnięcie wniosków, podjęcie decyzji. Ten pobyt może być ucieczką, może być początkiem, może być chwilowym postojem, gdy stajemy na rozstaju dróg i nie wiemy co zrobić…

Poznajemy kolejno wspomnienia każdego z nich – Beaty, Idy, Roberta i Flory. Wspomnienia z lat dzieciństwa, gdy każde z nich przeżywało swoje pierwsze miłości, pierwsze zabawy, pierwsze doświadczenia erotyczne. To wszystko wraca do nich w to upalne lato…

W to upalne lato gospodarstwo odwiedza także dawny przyjaciel gospodarzy. Po pięćdziesięciu latach i jego wspomnienia zaczynają odżywać, gdy znów spaceruje tymi samymi polnymi ścieżkami, przechadza się po nowym i starym sadzie, odwiedza kępę topoli, gdzie to kiedyś spotykał się  z pewną kobietą…

Dodatkowo rozdziały powieści poprzetykane są jakby kartami opisującymi historię – czas, gdy wszystko się zaczęło. Gdy spotkali się on i ona, gdy sadzili pierwsze drzewa, gdy oczekiwali pierwszego dziecka. Są tam też jeszcze inni bohaterowie, o których w obecnym czasie nie słyszymy. I tak na jaw wychodzą pewne stare tajemnice…

Na pewno książką znudzi się ktoś, kto liczy na wartką akcję. Jeśli jednak szukacie spokoju, ukojenia, pocieszenia czy pewności, że wszystko w życiu ma jakiś ukryty sens to szczerze polecam.

Ola F.

Książkę poleca Wydawnictweo ZYSK i S-KA – można ją kupić tutaj:

http://sklep.zysk.com.pl/sad.html

Dziękujemy Wydawnictwu za udział w naszej akcji i za przekazanie książki do recenzji –

Redakcja

SERIALE OBYCZAJOWE

Gotowe na wszystko (Desperate Housewives)

Everyone has a little dirty loundry (Każdy ma jakieś brudy do wyprania).

Motto serialu mówi o nim bardzo wiele. Akcja toczy się w fikcyjnym mieście Fairview, typowym amerykańskim przedmieściu, przy ulicy Wisteria Lane. Sąsiadki, pozornie idealne amerykańskie panie domu, nie tylko zmagają się z szarą rzeczywistością, ale próbują też odkryć mroczną tajemnicę swojej zmarłej przyjaciółki. Każda z nich ma również swoje „dirty loundry”. Serial jest mieszanką różnych gatunków telewizyjnych: komedii, dramatu, kryminału. Bohaterkami serialu są Susan Mayer – rozwiedziona kobieta z nastoletnią córką; Bree Van De Kamp – idealna żona, matka i sąsiadka; Gabrielle Solis – żona bogatego przedsiębiorcy; Lynette Scavo – matka czwórki rozwydrzonych i nieznośnych bachorów oraz żona męża, który jest w ciągłych rozjazdach; Mary Alice Young – z pozoru szczęśliwa żona i mężatka, która popełnia samobójstwo i od pierwszych scen staje się narratorką w poszczególnych odcinkach.

Seks w wielkim mieście (Sex and The City)

Kolejny kultowy serial, który Wam prezentujemy, jest znany i uwielbiany na całym świecie. Mimo że od emisji ostatniego odcinka minęło już kilka lat, nadal niejedna z nas lubi porównywać siebie do bohaterek (Carrie, Samanthy, Mirandy i Charlotte) i w chwili rozterki zastanawiać się, „co zrobiłaby Carrie?”. Historia dotyczy miłosnych i związkowych perypetii czterech kobiet. Główne bohaterki charakterologicznie różni bardzo wiele, a łączy przyjaźń i wspólna miłość do Nowego Jorku, w którym osadzona jest akcja serialu. ”Seks w wielkim mieście” dokonał prawdziwego przełomu w mówieniu o obyczajowości mieszkańców współczesnych metropolii.

Kochane kłopoty (Gilmore Girls)

Zabawna, pełna ciepła i uroku komedia opowiadająca o życiu samotnej matki i dorastającej córki. Rory jest nieślubnym dzieckiem, jej rodzicielka jest zaledwie o 16 lat starsza. Są jakby swoim przeciwieństwem. Nastolatka jest cicha, poważna, rezolutna, zanim coś zrobi, pomyśli dwa razy. Za to jej matka jest znana ze związków z nieodpowiednimi dla siebie facetami, lubi się śmiać, jest lekkomyślna, mówi, co myśli. Mimo różnicy wieku są razem niczym papużki nierozłączki, siostry i przyjaciółki w jednym. Nawzajem pomagają sobie w trudnych chwilach, a zarazem mają dystans do swojego życia. Kłopotem są jedynie dziadkowie Rory, których ani jedna, ani druga nie potrafi zrozumieć. Dlatego też piątkowe obiady w gronie rodziny są nie tylko niezręczne, ale i przerażające (dla obydwu stron).

Sześć stóp pod ziemią

„Sześć stóp pod ziemią” to nietypowy serial stacji HBO – nietypowy, bo zamiast ukazywać perypetie głównych bohaterów i zawiłe koleje ich życia, skupia się głównie na temacie… śmierci. Fisherowie to rodzina mieszkająca w domu pogrzebowym i na co dzień trudniąca się przygotowaniami ceremonii pogrzebowych i upiększająca zmarłych w trumnach. Nate to syn marnotrawny, który opuścił dom jako nastolatek, a którego powrót niefortunnie zbiegł się ze śmiercią ojca. Jego brat, Dave, jest obowiązkowym człowiekiem, który poświęcił życie dla rodzinnego interesu. Dave ukrywa jednak fakt swojego homoseksualizmu. Do tego ich znerwicowana matka, dotąd podporządkowana mężowi, i nastoletnia siostra Claire, której problemy krążą wokół tego, jak uciec od obowiązku nauki i zdobyć pieniądze na narkotyki. Idealny zestaw rodzinny do tego aby, coś się działo. Przez 63 odcinki serwują nam dobrą dawkę emocji w klimacie zagadnienia śmierci, problemów moralnych, etycznych i społecznych.

Bracia i siostry

Walkerowie z Los Angeles to typowa amerykańska rodzina. Jej dorośli członkowie – Sarah Whedon, Tommy Walker, Kevin Walker, Justin Walker i Kitty Walker – próbują sprostać wymaganiom swych rodziców. Jednocześnie ich matka, Nora Holden, jej brat Saul Holden, jej mąż Joe Whedon, żona Tommy’ego Julia Walker i tajemnicza Holy Harper próbują sprostać przeciwnościom codziennego życia.

Historia z gatunku „wziętych z życia”, z dodatkiem wyjątkowego humoru i barwnych postaci.

SERIALE MŁODZIEŻOWE

Plotkara (Gossip Girl)

Witamy na Upper East Side!

Spójrz na ostatni wpis najgłośniejszej bloggerki Manhattanu, Plotkary. Opisuje ona wszystkie nowinki dotyczące elity nastolatków poczynając od zwykłych wydarzeń szkolnych, a kończąc na najbardziej odlotowych, dekadenckich imprezach. Oprócz najnowszych plotek dotyczących wybuchowej przyjaźni Sereny i Blair, rozkwitającego romansu Dana i Sereny, bajkowego związku Nate’a i Blair (czyżby?), eskapad Chucka i wkroczenia Jenny do olśniewającego towarzystwa, jest wiele innych tropów do podjęcia! Nawet najbardziej skrywane sekrety nie na długo pozostaną w ukryciu. Wiesz, że to kochasz.

xoxo – fanki wiedzą, o co chodzi ;)

90210

Pamiętacie serial Beverly Hills, 90210? A może to Wasze mamy go oglądały? My prezentujemy Wam spin-off popularnego w latach 90. serialu.

Bohaterami jest nastoletnie rodzeństwo, Annie i Dixon, które wraz z rodzicami przeprowadza się z Kansas do Beverly Hills. Przeprowadzka spowodowana była decyzją o zamieszkaniu z babcią rodzeństwa, Tabithą. Dodatkowo Harry Wilson, ojciec Annie i Dixona, zostaje dyrektorem miejscowej szkoły średniej, do której uczęszcza rodzeństwo.
Młodzi bohaterowie początkowo mają problemy z zaaklimatyzowaniem się w nowej szkole, jednakże szybko poznają nowych przyjaciół, przeżywają miłosne wzloty i upadki. Dadzą się także wciągnąć w knute przez niektórych uczniów intrygi.
W serialu powraca kilka postaci znanych z Beverly Hills, 90210, m.in. Kelly Taylor, Brenda Walsh, Donna Martin i Nat Bussichio, jak również znane miłośnikom oryginalnej wersji miejsca, np. Peach Pit.

Pamiętniki wampirów (The Vampire Diaries)

Czy wśród nas znajdują się jakieś miłośniczki wampirów i wilkołaków? Proponujemy Wam naprawdę świetny serial – Pamiętniki wampirów!

Elena jest załamana po śmierci rodziców, którzy zginęli w wypadku samochodowym. Pewnego dnia w jej szkole pojawia się tajemniczy Stefan Salvatore. Dziewczyna nie wie, że Stefan jest wampirem. Zakochują się w sobie. W ich mieście dochodzi do kilku zabójstw, które wyglądają tak, jakby ich sprawcą było dzikie zwierzę. Okazuje się, że to wampir Damon Salvatore – zabójczo przystojny i arogancki, ale i uwodzicielski starszy brat Stefana. Ponad wiek temu Damon poprzysiągł Stefanowi wieczne cierpienie, dlatego że był jego rywalem w miłości do pięknej Katheriny, której Elena jest potomkinią. Czy Stefan będzie musiał zabić Damona? Czy może w Damonie zostało coś z człowieka? Którego z nich wybierze Elena?

Słodkie kłamstewka (Pretty Little Liars)

Rosewood to małe idealne miasteczko, nikt by się nie domyślił, że kryje ono tak wiele tajemnic. Te najbardziej szokujące skrywają najładniejsze dziewczyny w mieście – Aria, Spencer, Hanna i Emily. Rok temu Alison, liderka grupy, zniknęła, a reszta dziewcząt przysięgła, że nigdy nie wyjawi, co tak naprawdę się wtedy stało. Sekret miał zacieśnić ich więzi, jednak staje się odwrotnie.

Po roku, gdy odnaleziono ciało Alison, dziewczyny zaczynają dostawać wiadomości od „A” zawierające informacje, o których wiedziała tylko Alison. Ktokolwiek to jest, zdaje się znać wszystkie ich sekrety i obserwować każdy ich ruch. Dziewczyny ponownie się zaprzyjaźniają, jednak czy przyjaźń przetrwa jeśli ich mroczne sekrety wyjdą na jaw?

Zaprezentowaliśmy Wam sześć kategorii serialowych. Wierzymy, że każda z Was znajdzie wśród nich coś dla siebie. Czy macie już jakieś typy?

Niektóre fragmenty są częścią materiałów informacyjnych ze stron filmweb.pl i wikipedia.pl.